กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้
ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน
15 มิถุนายน 2026, 04:47:AM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)
 
หน้า: 1 2 3 4 5 [6] 7 8 9 10
 51 
 เมื่อ: 07 มิถุนายน 2026, 06:39:AM 
เริ่มโดย PIKuL - กระทู้ล่าสุด โดย โซ...เซอะเซอ


ตอนทำนั้นมืดหน้า……………..ตามัว
เห็นสุกรแท้ตัว…………………..เท่าช้าง
หวังแค่ดื่มนมวัว………………..กลายกลับ
นานเหนื่อยเลี้ยงควั่กคว้าง…..พฤษภน้อยอีกโขยง

เตือนชายพึงหมั่นใช้……………กบาลบน
ที่พึ่งยามอับจน…………………..แน่แท้
กบาลล่างมักพาตน……………..ลำบาก
เตือนก่อนสายเกินแก้…………..ค่นแค้น*มาถึง

…คนเราอ่ะนะ คิดแค่อยากดื่มนมวัว
ดันต้องมาเลี้ยงแม่วัว แถมลูกวัวอีกโขยง…หึหึ

*ค่นแค้น : ข้นแค้น


โซ…เซอะเซอ
7 มิถุนายน 2569



 52 
 เมื่อ: 07 มิถุนายน 2026, 05:54:AM 
เริ่มโดย สีเมจิก - กระทู้ล่าสุด โดย แป้งน้ำ


มีต้นไม้ต้นหนึ่งที่เติบโตในใจฉัน
หยั่งรากเงียบ-เงียบ ผ่านคืนและวัน . .. จนเติบใหญ่
รากของมันแผ่ขยายจนกว้างไกล
ถักทอเป็นสายใย . .. ผ่านคืนวัน

แม้เป็นต้นไม้ที่ยังไร้การตั้งชื่อ
แต่สำหรับฉันมีค่าคือ . .. ยิ่งกว่า "ของขวัญ"
ท่ามกลางการห่างหาย ~ มันกลายเป็นสิ่งสำคัญ
เพื่อเตือนว่าเรื่องราวของเธอกับฉัน . .. คือเรื่องจริง

กิ่งก้านของต้นไม้แทนร่มใบของ "ความห่วงหา"
ลำต้นมั่นคงแทน "ความศรัทธา" ที่มีค่ายิ่ง
วันเหงา ~ ฉันแนบกายอ่อนแรงแผ่วเบาพักพิง
ซึมซับความอาทรนานนิ่ง .. . เพื่อก้าวต่อไป

และ . .. ต้นไม้ต้นนี้ยังเจริญงอกงามในใจฉัน
เป็นต้นไม้จากเมล็ดพันธุ์ . .. อันยิ่งใหญ่
เมล็ดพันธุ์ที่มีชื่อว่า "ความรัก" จากหัวใจ
ดำรงอยู่ท่ามกลางความเป็นไป . .. ระหว่าง "เรา" ~*



 53 
 เมื่อ: 07 มิถุนายน 2026, 05:05:AM 
เริ่มโดย แป้งน้ำ - กระทู้ล่าสุด โดย แป้งน้ำ


ทอดสายตามองโพ้นฟ้ากว้างไกล
ตั้งแต่ตีสามจนเวลาเลื่อนไหล . .. ไปถึงตีห้าเสมอ
ชอบค่ำคืนเงียบงัน ~ ที่กำลังจะพ้นผ่านไปพร้อมกับเธอ
ปล่อยให้ใจฝันละเมอ . .
ปล่อยความคิดถึงล่องลอยไปหาเธอ . .. อีกหนึ่งราตรี

นอกหน้าต่างที่มองออกไป
ทุกคืน ~ ฉันเห็นแสงรำไรจากห้องฝั่งตรงข้ามเยื้องกันนี้
เงาจาง-จาง ที่เคลื่อนไหวอยู่หลังม่านโปร่งในบางที
เธอกำลังส่งหมื่นล้านความรู้สึกดี-ดี ไปให้ใคร?

ลมเช้า . .. พัดหอบความเมฆฝนมานิด-นิด
ภาวนาให้หน้าต่างบานนั้นรีบปิด . .. ก่อนลมฝนโปรยใส่
" เ ป็ น ห่ ว ง น ะ " จากคนที่เฝ้าดูอยู่ไม่ไกล
อยากมีโมเมนต์ที่ได้ทักทาย . ..
" อ รุ ณ ส วั ส ดิ์ เ ช้ า วั น ใ ห ม่ " ด้วยกันทุกวัน~*



 54 
 เมื่อ: 06 มิถุนายน 2026, 08:52:PM 
เริ่มโดย PIKuL - กระทู้ล่าสุด โดย PIKuL


ยามทำไม่บ่นท้อ.......สักครา

ถือว่าคือชะตา.........เหนื่อยเลี้ยง

พอเติบใหญ่ขึ้นมา.....อบอุ่น ดีเฮย

ขอแค่อย่าได้เดี้ยง.....ก่อนแล้สังขาร




 55 
 เมื่อ: 06 มิถุนายน 2026, 04:19:PM 
เริ่มโดย แป้งน้ำ - กระทู้ล่าสุด โดย เฮยอิง


เป็นอีกค่ำคืน . .. ที่ความเศร้าบุกรุก
การ "รักเธอ“ ไม่ทำให้เป็นสุข . .. แต่กลับทำให้เหงา
หนทางที่เคยร่วมฝัน .. . กลับเหลือเพียงฉันบนโลกใบเทา
เมื่อเธอจากไปไร้เงา . . . แต่ฉันยังเป็นคนเก่าเรื่อยมา

เป็นอีกค่ำคืน . .. ที่ผวาตื่นตอนตีสาม
ขณะเธอหลับฝันสวยงาม . .. ฉันนั่งอยู่ท่ามกลางคืนเหว่ว้า
อยากถามหัวใจเธอเหมือนกัน . . มีฉันบ้างไหมในความคิดถึงสักครา
รู้ไหมว่าใครคนนี้บอกรักเธอเบาเบาไปกับขอบฟ้า . ..
.. . และยังถอนหัวใจคืนมา . .. ไม่ได้เลย~*




ทุกกลางดึกช่วงเวลาตีสาม
ช่วงที่โมงยาม ไร้ความเอื้อนเอย
ริมหน้าต่างบานนั้น. . .ที่ฉันช่างคุ้นเคย
ไม่มีซักวันเลยที่เธอไม่ลุกขึ้นมา
ฉันเดาว่าเธอคงหนาวเกินไป
แต่ก็อาจไม่ใช่ เพราะเธอไม่ค่อยห่มผ้า
ฟากฟ้าฝั่งนั้นที่เธอแหงนมองมันตลอดเวลา
เป็นใครนะที่เธอห่วงหา หรือ ใครสัญญาแล้วลืมเลือน
อยากเข้าไปถามให้รู้แก่ใจ
อยากอยู่ใกล้ๆ อยากห่วงใยอยู่เป็นเพื่อน
รู้หรือเปล่าว่าทุกคืนที่ห่วงหา ทุกห้วงเวลาที่ย้ำเตือน
ฉันไม่ได้ลุกขึ้นมาเพื่อมองฟ้ามองเดือน แต่ฉันตั้งนาฬิกาให้เตือน
" เ พื่ อ ม อ ง เ ธ อ "

 56 
 เมื่อ: 06 มิถุนายน 2026, 04:03:PM 
เริ่มโดย เฮยอิง - กระทู้ล่าสุด โดย เฮยอิง
ขอบคุณพี่ "โซ...เซอะเซอ"
ที่เข้ามาปลอบใจคนเพ้อเจ้อ ที่พร่ำบ่น
พี่ "PIKuL" แสนสวย ด้วยอีกคน
ตื้นตันจนเคลิ้มคล้อย. .ลืมร้อยเรียง
ทั้งพี่ "กัลมลี" คนนี้ด้วย
ที่ย้ำช่วยเรื่องความต่างระหว่างเสียง
ใช่ตัดพ้อสิ้นไร้ในสำเนียง
หากแต่เพียงไม่ถนัดการจัดคำ
พี่ "มังตรา" แวะเวียนมาเขียนตอบ
ต้องขอมอบขอบคุณที่หนุนย้ำ
ว่ากวีร่ายไม้รื่น . . . ชื่นลำนำ
ล้วนเพราะคำสวยสดในบทความ
และ ขอบคุณคนดีเป็นที่หนึ่ง
บทกลอนซึ้งตรึงใจจนไหวหวาม
ทุกบทที่เธอชอบชิดคอยติดตาม
คือ "แป้งน้ำ" คนดีศรีกลอนไทย. . .
ขอบคุณทุกๆคนที่ห่วงหา
ทุกบทกลอนเขียนมาเปล่าสาไถย
จะว่านั่งชอกช้ำดูต่ำใจ
แค่เขียนไว้เผื่อมิตร พิจารณา. . .


ขอบคุณพี่ๆทุกคนเลยนะครับ ที่แวะเวียนห้องเฮยอิง และ ขอตอบรวบบทเดียวเลยนะครับ แหะๆ

 57 
 เมื่อ: 06 มิถุนายน 2026, 03:36:PM 
เริ่มโดย ~ นายใบชา ~ - กระทู้ล่าสุด โดย เฮยอิง
โอ้โห. . .ไม่ได้เข้ามาตั้งเนิ่นนาน
กลิ่นอาย " ใ บ ช า " ยังหอมหวานจนวันนี้
ความพริ้วสะบัดไหวในถ้อยวลี
ยั ง อ บ อุ่ น ทุ ก น า ที ~ ที่ พ บ เ จ อ


ลื ม กั น ห รื อ ยั ง ก็ ไ ม่ รู้
คนที่คอยป่วนกระทู้อยู่เสมอ
" ซากุระสีดำ " ยังจำได้ไหมเออ
แต่ก็ดีใจนะที่เจอ~และคิดถึงเธอ
  " น า ย ใ บ ช า "



 58 
 เมื่อ: 06 มิถุนายน 2026, 12:19:PM 
เริ่มโดย โซ...เซอะเซอ - กระทู้ล่าสุด โดย โซ...เซอะเซอ


อันความรัก ช่างน่ากลัว ชวนหัวหด
อย่างเคี้ยวคด หักมุม เหมือนสุ่มกล่อง
ขึ้นต้นเป็นลำไผ่ ฝันใฝ่ปอง
ท้ายกลับกลายมือสอง บ้องกัญชา

รสแรกรักหอมหวาน ปานน้ำผึ้ง
ยกเป็นหนึ่ง ซึ้งใจ ให้คุณค่า
พอนานไป กลับด้อย ถอยราคา
เมินสายตามองเฉี่ยว มิเหลียวแล

“ก็รักอ่ะ” ท่องไว้ เตือนใจเสมอ
จากแรกเจอ พบรัก ปักตรึงแม่
ทั้งดวงตา รอยยิ้ม พริ้มงามแด
หาได้เปลี่ยนผันแปร แค่แก่ลง

อาจจู้จี้ ขี้บ่น สับสนบ้าง
เผลอหยิบวาง ของหมับ ปั๊บลืมหลง
หุ่นที่เคย จันโจษ สะโอดสะอง
เสื่อมทรวดทรง หย่อนย้อย คล้อยตามกาล

“ก็รักอ่ะ” แม้กลายร่าง เป็นอ่างโอ่ง
ยังหวิวโหวง ห่วงหา คราไกลบ้าน
ทุกเหน็บแนม ทับถม ระทมราน
กี่เนิ่นนาน “ก็รักอ่ะ” พร้อมจะยอม



 ฉลองกัน

โซ…เซอะเซอ
6 มิถุนายน 2569



 59 
 เมื่อ: 06 มิถุนายน 2026, 08:59:AM 
เริ่มโดย manachida - กระทู้ล่าสุด โดย manachida
โคลงสี่สุภาพ
( คำผวน )
ผ้านี้ของพี่น้า       นำมา
ป้าอยู่ปู่ย่าตา         ต่างได้
หาสรรสิ่งหรรษา   เสริมส่ง
เย็บก่อนหย่อนเก็บใช้   ชั่วครั้งยังสวย
ย่าปู่อยู่ป่าไม้        เมืองเหนือ
หาไม่ให้มาเจือ     จ่ายด้วย
สื่ทิ้งสิ่งที่เหลือ      ลงใหม่
ดงหลิ่งดิ่งลงห้วย  ไม่รู้จักของ
มาชิดล  คนประพันธ์
 ส่งจูบจ้ะ
....ข้อสังเกตหลักการผวนคำที่ถูกต้อง....
คำผวนในโคลงบทนี้คือ
ผ้านี้  คำผวนคือ ..พี่น้า
ผ,พ อักษรเสียงเดียวกัน
พ. เสียงต่ำ คำว่า พี่ มีเสียงโท
ให้ผวนตามร่องเสียง
..นี้เสียงตรีเมื่อผวนให้เป็นเสียงตรีด้วย
..แต่คำว่าสื่ทิ้ง ผวนเป็น สิ่งที่
ให้สลับสระและพยัญชนะตัวสะกดเช่นคำว่าสิ่ง มาจากสระอิและ ง. ของคำว่าทิ้ง
ไม้เอกคงที่ไว้ไม่ย้าย
..คำว่า"ที่"  มาจากสระอี ของคำว่าสี่และเสียงไม้โท คงที่ไว้ไม่ย้าย (เสียงโทในอักษรต่ำคือวรรณยุกต์เอก คือคำว่าที่ จะเป็นที้ ไม่ได้)





 60 
 เมื่อ: 05 มิถุนายน 2026, 10:49:PM 
เริ่มโดย hort39 - กระทู้ล่าสุด โดย hort39
ขอเล่าขานงานกวีเขียนชีวิต
ทีละนิดละหน่อยค่อยค้นหา
จากทารกเติบใหญ่สู่วัยชรา
จึงนำมาเขียนงานผ่านบทกลอน

..วัยทารก..

ความทรงจำละม้ายคล้ายความฝัน
ในห้องนั้นอบอุ่นแม่คอยป้อน
นมจากอกมารดาเอื้ออาทร
ได้หลับนอนทั้งวันแสนสบาย

....วัยเด็กก่อนเข้าเรียน....

วัยนี้มีเรื่องขำจำได้บ้าง
มาเล่าอ้างไว้ก่อนกันเลือนหาย
ตอนเด็กชอบแต่งหญิงไม่แต่งชาย
ถูกเขาลัอวุ่นวายอายจริงจริง

ก็กระโปรงลายดอกนั้นสวยหรู
เด็กไม่รู้เรื่องเพศเรื่องชายหญิง
ผู้ใหญ่ต้องคอยสอนคอยติติง
ให้ละทิ้งกระโปรไปไม่เหลึยวแล

มีอีกเรื่องแม่เล่าเราบอกต่อ
เราห้าขวบยังขอกินนมแม่
เราทั้งขำทั้งอายไม่อยากแชร์
เราก็แค่ผูกพันครรภ์มารดา

.....เพื่อนบ้านมหาภัย....

เรื่องต่อมาจำได้เล่นขายของ
สองพี่น้องแย่งกันประจัญหน้า
อยากได้มีดเล่มเดียวกันหั่นผักปลา
น้องเขาคว้ามีดฟันฉับฉันรับแทน (โอ๊ย!!)

.......จากนั้นก็วงแตก บ้านใครบ้านมัน....
......วัยเรียนปีแรก...
เมื่อถึงวัยร่ำเรียนเขียนหนังสือ
ทุกวันคือเรียนสนุกซุกซนแก่น
มีเพื่อนฝูงมากมายไม่ขาดแคลน
จำได้แม่นว่าเคยมีวีรกรรม

เราแบ่งข้างเล่นสงครามขว้างปาอิฐ
เพื่อนปาผิดฉันปาถูกเพื่อนหนัาคว่ำ
เพิ่อนร้องโฮครูซักไซ้ว่าใครทำ
พอขาดคำครูก็ฟาด(ก้นฉัน)แทบขาดใจ

.......เจ็บจริงจริง......


หน้า: 1 2 3 4 5 [6] 7 8 9 10

Email:
Powered by SMF 1.1.2 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF
s s s s s