| เสียงร้องไห้....ที่ไม่อาจได้ยิน ในวันที่เรากลายเป็นธุลีดินพร้อมแหลกสลาย ฟังดูแล้ว...มันช่างเหงาและเดียวดาย จะอยู่หรือจะตาย....แทบมิได้แตกต่างกัน มีแค่เพียง...เสียงของเราที่ก้องอยู่ เหงาก็รู้ เหนื่อยก็รู้....แค่เพียงเท่านั้น ในยามทุกข์....ความสุขก็แสนเงียบงัน ปล่อยให้การยืนยัน....คือคราบน้ำตาของความอาลัย ในเมื่อการ"มีอยู่"...ของตัวเรา เป็นที่ๆ...ทำได้เพียงทอดเงาราวหลับใหล แต่คุณค่า...หาใช่จะเปลี่ยนแปลงไป มันไม่อาจเปลี่ยนเงาให้...เป็นเพียงแค่เศษละออง "มีอยู่"....อาจไม่ใช่คำตอบว่า "ต้องรู้สึก" แต่ความหมายอาจลงรากลึกเกินกว่าจะจดจ้อง หากวันหนึ่ง..เมื่อ"ไม่มีอยู่"...ยามทอดมอง ความรู้สึก"ขาด"....ก็จะป่าวร้องออกมาเอง. มาช่วยแจม ^___^ |
