"จงเหลามาให้หมด....บัดเดี๋ยวนี้"
ถ้อยพาทีของเพื่อน....พาฮึกเหิม
จากอดีตถึงปัจจุบัน....ยังเหมือนเดิม
คือสายใยต่อเติมความผูกพันธ์
พอเติบโตจึงต่างทางชีวิต
มีต่างบ้างความคิดที่เปลี่ยนผัน
ต่างต้องสร้างความก้าวหน้าเป็นสำคัญ
นั่นคือความต่างกัน...ตามเส้นทาง
แต่คำว่า "เพื่อน" นั้นไม่เคยเปลี่ยน
สมัยเรียนเป็นเช่นไรไม่แตกต่าง
ยามเพื่อนสุขเราดีใจไม่เคลือบคลาง
ยามเพื่อนทุกข์...บอกกล่าวบ้างอย่าห่างเลย
ยามเรายิ้ม..ยิ้มด้วยกันไร้วันหยุด
ยามใครเศร้า..เรารีบรุดไม่นิ่งเฉย
เพื่อนจะผิด..จะถูก..ไม่เปรียบเปรย
มีเพียงคำเอื้อนเอ่ยอย่างห่วงใย
ไม่จำเป็นต้องอับอายให้กับเพื่อน
ผิดฤาถูกต้องมาเยือนทุกคนไหม
คนอื่นอาจฟาดฟันหมั่นโถมไฟ
แต่เพื่อนนั้น...มีแต่ใจให้พักพิง.
