ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[PIKuL]

ต้องใช้เวลา...ไปกับการยอมรับความจริง ....อีกนานเท่าไหร่.... หรือจนกว่า...หัวใจดวงนี้จะแตกสลาย ยังมีคำถามที่ตกค้างอีกมากมาย ที่หล่นมาเป็นเศษเม็ดทรายเข้าดวงตา รู้สึกตัวเอง....ตัวเล็กลง แต่หัวใจมันหนักมาก...จนแทบบ้า ที่บอกว่า .....มันต้องใช้ "เวลา" แล้วที่ผ่านมา.....มันเนิ่นนานเพียงไร หรือเพียงแค่ "ยืดจังหวะ" ให้เรารู้สึกเองว่า...มันผ่านไปได้ ความทุกข์ถูกวาง...เรียงราย คล้ายว่าต่อแถว...รอคอยพิพากษากัน สุดท้าย...ก็ไม่เหลือใคร ที่จะยืนเคียงข้างใจ...ในวันที่รู้สึกหวาดหวั่น เหลือเพียง...ตัวเอง...ที่ยังพอยืนยัน ว่ากว่าจะผ่านไปนั้น...เธอต้องก้าวเพียงผู้เดียว.

[PIKuL]

อยากเก็บช่วงเวลาสำคัญ กับวันที่รู้สึก...มีความหมาย เป็นการประทับความดี...ให้มันได้ส่องประกาย ในยามที่คิดถึง..วันที่มีความหมายที่ผ่านมา อยากให้รู้ว่านี่คือ...ความใส่ใจ ทุกสิ่งที่ส่งมอบให้...ล้วนถูกรักษา เปิดดูวันละหลายครั้ง...เป็นเรื่องธรรมดา มันพอทดแทนได้กับคำว่า "คิดถึงกัน" แต่เมื่อทุกอย่างเปลี่ยนไป ความใส่ใจที่เคยมี...ถึงตัวฉัน มีเพียงความรำคาญ...ที่ส่งมาให้ทุกวัน ช่วงเวลาสำคัญ...ก็ยังตอกย้ำให้ฉันยังรอคอย คิดถึงเธอคนนั้น...ในอดีต เธอจากไปนานจนฉันรู้สึกเหงาหงอย กลีบดอกไม้หลุดร่วง...เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอย ว่าครั้งหนึ่ง...การรอคอยนั้นเคยผ่านมา เปิดมาดูด้วยความบังเอิญอีกครั้งในวันนี้ ก็ยังสัมผัสถึงความรู้สึกดีๆ...ที่เคยโหยหา ของที่เคยสำคัญ....วันนี้กลายเป็นของธรรมดา เพราะเพียงแค่ความรู้สึกโรยรา...ไม่เหมือนเดิม.

[PIKuL]

กั บ สิ่ ง ที่ มี ค่า .... มันไม่ได้หมายความว่าต้องยิ่งใหญ่ หากเพียงแค่ได้เติมเต็มเศษเสี้ยวหัวใจ พอให้รู้สึกว่า...วันนี้ช่างมีความหมายที่ดี ค ว ร ค่ า แ ก่ ก า ร คิ ด ถึ ง... สลักไว้ในห้วงคำนึงถึงครั้งนี้... ณ ช่วงเวลาที่เคยเกิดความรู้สึกดี-ดี แต่ความอิ่มเอมมันล้นปรี่จนเต็มหัวใจ แม้วันหนึ่ง...จะหลงเหลือเพียงแค่"ความทรงจำ" คำบางคำ...ก็อาจจืดจางและแตกสลาย แต่อย่างน้อย...สิ่งที่ไม่เคยรู้สึก คือความเสียดาย และไม่เคยอับอาย...ที่ครั้งหนึ่งเราได้พบกัน. ✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤

[PIKuL]

เพราะฉันคาดหวังไปเอง หรือเพราะเธอ..ไม่เคยจริงใจต่อกัน ฉันก็ไม่อาจจะรู้ได้ ได้แต่ตั้งคำถาม ถึงสิ่งนั้น สิ่งนี้ ว่าเพราะเหตุใด "ความผิดอยู่ที่ใคร" หรือเพียงเพราะใจฉันมันอ่อนแอ ทำไมนะ...ถึงเป็นแบบนี้ ฉันไม่ดี ? หรือส่วนไหนที่คิดว่าแย่ พยายามปรับเปลี่ยน คอยเทคแคร์ แต่...ไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย หรือเพราะแค่....ฉันไม่ใช่ ยิ่งทำมากไป มันก็เกินจะเอื้อนเอ่ย ประสบการณ์รัก...ฉันเองก็ไม่เคย จึงได้แต่รอ.... ให้เธอช่วยเปิดเผย...ความจริงใจ

[PIKuL]

สิ่งที่มีคุณค่า...ไม่ได้วัดจาก "ใครจะมองเห็น" คุณค่า มาควบคู่กับ สิ่งที่เป็น แม้ไม่มีใครมองเห็น... แต่มันก็เป็นเช่นนั้นธรรมดา "คุณค่า" ที่มีมาตั้งแต่เริ่มต้น ไม่จำเป็นต้องอดทน...เพื่อแสดงให้ใครรู้ว่า "เราเป็นอย่างไร"...ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เพราะไม่ได้มีผลกับ "คุณค่า" แต่อย่างใด คนมองไม่เห็น...ก็ไม่อาจรับรู้ หัวใจไม่เคยเปิดโลกดู...ย่อมไม่อาจสดใส จงเป็น "ตัวเรา" ในรูปแบบที่เราพอใจ ส่วนในสายตาใคร เราจะเป็นเช่นไรไม่สำคัญ เพราะคนอื่นไม่เห็น ...แต่ตัวของเธอรู้ ไม่จำเป็นต้องต่อสู้เพื่อพิสูจน์ใครทั้งนั้น คนที่ควรค่า...ในการสานสัมพันธ์ พวกเขาจะมองเห็นมัน...โดยที่เธอไม่ต้องกล่าวสิ่งใด

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

ถ้อยคำที่ฝากไว้....มีคำไหนที่ใจสั่ง
ทุกถ้อยคำที่ย้ำๆจริงจัง...ช่างหวานไหว
คำที่เอ่ยใจที่เผย....เคลิบเคลิ้มไกว
ฉันเชื่อเธอได้ใช่มั๊ย....ใช่มั๊ย?คนดี

 

ระยะห่างร้างไกล....ที่เป็นอยู่
ถ้อยคำที่เธอบอกให้รับรู้...อยู่แบบนี้
ในหนึ่งถ้อยนั้นหวังว่าคง...จะไม่มี
สักหนึ่งวจีที่ไม่จริง...ที่ไม่จัง

 

[PIKuL]

ฝากไว้ด้วย....ความคิดหนึ่ง เพื่อให้ ค ว า ม คิ ด ถึ ง ได้ทำงานบ้าง ปัจจัยสำคัญที่หวั่นไหว คือ "ระยะทาง" ทำให้รู้สึกติดค้าง...ในบางเวลาที่หวั่นใจ อยากเชื่อ....ให้มันถึงที่สุด ก็ลองไม่หยุดที่จะคิดถึง ....ดูดีไหม หนทางข้างหน้า....มันช่างยาวไกล สองมือโอบกอดหัวใจ... แล้วลองเสี่ยงไปด้วยกัน

[กัลมลี*]

ฉันคือผู้อยู่กับปัจจุบัน ฉันคือผู้อยู่กับปัจจุบัน คำว่าความทรงจำสำหรับฉันจึงไร้ค่า น้ำแข็งแห่งขั้วโลกเหนือที่ว่าเย็นชา ยังไม่เท่าความรู้สึกของฉันที่มีมาสักนิดเดียว ฉันคือผู้อยู่กับปัจจุบัน คำว่าอนาคตไม่เคยวาดฝันให้กอบเกี่ยว วันเวลากับฉันคือหนึ่งเดียว มิเคยเลยสักเสี้ยว....โหยหาอาลัย เพราะฉันคือผู้อยู่กับปัจจุบัน สุขและทุกข์อันใดนั้นมิเคยหลงใหล หากปราศจากฉันในนาทีต่อไป ขอจงรับรู้ไว้...ฉันไม่เสียใจกับการกระทำของใครเลย "เธอ" ก็จงอยู่กับปัจจุบัน สิ่งที่เคยทำไปนั้นอย่าเอื้อนเอ่ย อภัยให้ตัวเองบ้างนะ ~ อย่าละเลย ฉันมิเคยเก็บสิ่งใดมาใส่ใจจริงจริง

[PIKuL]

สิ่งที่สำคัญ...คือวันนี้ ว่าเราจะฝากอะไรดีๆ ไว้ให้กับตัวเองบ้าง เราจะทิ้งอะไรไว้...ในตลอดเส้นทาง เพื่อเก็บเป็นความหมายจางๆในความทรงจำ ในบางรอยความรู้สึก เมื่อถูกเวลาตกผลึกแล้ว...เราอาจมองเป็นเรื่องน่าขำ แต่บางร่องรอย...ก็ ถู ก ล บ ล้ า ง ใ น ภ า พ จำ และเราก็ไม่คิดจะเหยียบซ้ำ...ในจุดที่เราเดินผ่านไป ในบางร่องรอยของความหมาย อาจถูกคลี่คลายไปกับเวลาและเหตุการณ์ใหม่ๆ "อดีต" เมื่อผ่านไปแล้ว...ก็อาจแค่ "เคยอยู่ในใจ" และมันไม่ได้ยิ่งใหญ่...เหมือนที่เคยผ่านมา ปล่อยให้เวลาของความสุขได้ดำเนิน ทุกย่างก้าวที่เราถูกเวลากำหนดให้เดินไปข้างหน้า นั่นคือสิ่งเดียว ที่เป็นความหมายของ"เวลา" ก็คือการนำพา...ให้เราออกสู่โลกที่เรียกว่า "ปัจจุบัน" ความหมายดีมากเลยค่ะคุณกัลมลี พิกุลชอบ

[PIKuL]

ไม่รู้ว่า...จะมีสักกี่ครั้ง ที่เรายินยอม...นั่งรับฟังหัวใจตัวเองบ้าง ยินยอม...ที่จะทำตามใจเราระหว่างทาง มากกว่า "เกรงใจ" คนข้างๆตลอดเวลา เหนื่อยนะ...กับการแบกรับความรู้สึก ทั้งๆที่ในส่วนลึก...ใจเราร้องบอกว่า "ช่วยแบ่งเบา" บ้างได้ไหม...บางเวลา ขอพื้นที่...ที่ทำให้ตัวฉันได้กลับมาเพียงนาที คำร้องขอ...ที่เงียบสงบ ก็ทำให้ทุกอย่างถูกพักรบในพื้นที่ เพราะไม่เคยเปล่งเสียงของ ความปรารถนาที่มี ทุกๆคนจึงรู้สึกว่า ดี ....ที่เราต่างนั้นเข้าใจ ไม่รู้ว่า...ความหมายที่ควรเลือก คือการดูแล"เปลือก" หรือ "คุณค่า"ที่ฝันใฝ่ ดูแลทุกคน และปล่อยให้ตัวเองแห้งเหี่ยวไป หรือจะเอาแต่ใจ....เพื่อให้ตัวเองงอกงาม สุดท้าย...ฉันยังเลือกความเงียบ เลือกให้คนอื่น มีร้อยยิ้ม โดยไม่ต้องตอบคำถาม เพราะรอยยิ้มนั้นก็ยังมีคุณค่าในนิยาม ที่ยังเป็นหนึ่งในความสุขของตัวเอง.

[แป้งน้ำ]

ยังมีความห่วงหาซ่อนตัวมากับสายฝน
ทุกครั้งที่เมฆกลั่นตัวร่วงหล่น . .. มีความคิดถึงปะปนในนั้น
แค่ส่งไปทักทาย . .. ไม่ได้เรียกร้องสิ่งใดต่อกัน
แค่ “ยังมีเธอในความผูกพัน” . ..
. ..  เป็นความหมายของคืนวันตลอดมา

ยังชอบกลิ่นหอมของไอดินกลิ่นฝน
เหมือนที่เคยมีใครบางคน . .. ชอบไอดินกลิ่นฟ้า
ยังมีถ้อยคำบางคำ . .. ที่เฝ้าเก็บงำเรื่อยมา
แม้วันนี้จะหายไปจากระยะสายตา . ..
. .. แต่ความรู้สึกที่ผ่านมา . .. ไม่เคยลดทอน~*

[PIKuL]

เมื่อชีวิตเปิดเปลือย...ไปหมดทุกด้าน เหลือแค่ความคิดอ่าน.... ที่ยังพอหยั่งรากเพื่อหลบแรงของฟ้าฝน หนึ่งคำที่ยึดถือเรื่อยมาคือคำว่า "อดทน" ไม่ว่าจะลม แดด หรือฝน...ฉั น ต้ อ ง ผ่ า น มั น ไ ป เหน็บหนาว...ก็ทำได้เพียงแค่รู้สึก แม้ว่าในส่วนลึกจะรับรู้ว่าอาจจะไม่ไหว ในเมื่อไร้ที่กำบังจะปกป้องหัวใจ ก็ต้องกัดฟันสู้กับฟ้าต่อไป...จนร่างนี้ลับลา สดชื่น....แต่หายใจไม่ออก แม้ภายนอกจะยังรู้สึกขอบคุณฟ้า แต่ภายใน....เพราะนี่คือโชคชะตา และฉันก็รับรู้แล้วว่า.....ไม่ อ า จ ขั ด ขื น สิ่ ง ใ ด.

[PIKuL]

ก ว่ า จ ะ ไ ด้ เ ติ บ โ ต .... กว่าจะได้เรียนรู้ว่า...ความหมายของชีวิตคือแบบไหน ก็เหมือนว่าเรากำลังเดินผ่านความเข้าใจ ที่มีอยู่มากมายในเรื่องเดียวกัน เคยคิดว่า...เรามีหน้าที่ที่แสนยิ่งใหญ่ และมีความสำคัญมากกว่าใครๆแบบนั้น แต่พอยิ่งผ่านประสบการณ์แต่ละวัน ก็รู้สึกว่าตัวฉัน....มันกำลังเริ่มเล็กลง แต่เมื่อส่องกระจกบานใหม่ เริ่มรู้สึกว่า ใช่!! ....จนจมดิ่งกับความลุ่มหลง สิ่งที่เล็ก สิ่งที่ใหญ่...แท้จริงไม่ได้มั่นคง หากกาลเวลามักเจาะจง....แล้วก็เริ่มลืมเลือนไป จนเวลาเดินทางมาถึง ณ ที่หนี่ง ก็เพิ่งจะเข้าใจลึกซึ้ง...กับโลกใบใหญ่ ความหมายของฉัน...สำคัญตอนช่วงเวลาผลิใบ และตอนที่หัวใจเบ่งบานด้วยตัวของเราเอง.

[PIKuL]

ก่อนเคยคิดว่า.... สายตาของฉัน.....อาจไม่สามารถมองใครได้ จนถึงวันที่...เธอจากไป ฉันจึงพบคำตอบว่า.... เป็นเพราะฉันเลือกที่จะเก็บสายตาไว้ .....เพื่อมองเธอ.....

[กัลมลี*]

คิดถึง.....สมัยยังเรียน อาชีวะ ชีวิตวัยรุ่นสะเปะสะปะไปซะทุกเรื่อง แสวงหา...การใช้ชีวิตในสังคมเมือง อยากเห็นความรุ่งเรือง...ว่าเป็นเช่นไร เครื่องพิมพ์ดีด....ตัวเก่า จับวางนิ้วเราให้จดจำ...ท่านั้นไว้ วันหนึ่ง...หากว่าเราได้ก้าวออกไป อย่างน้อย...จะได้มีอะไรๆให้พกติดตัว สังคม....แห่งแสงสี สวยบาดตาในยามราตรี...ที่...ไฟสลัว โลกภายนอก....ไม่ได้น่ากลัว แต่ที่หมองมัวคือ "สายตา"เราที่เฝ้ามอง ยังจับแป้นพิมพ์ดีด...ไว้ให้มั่น และเดินถือมันไปทั่ว...แม้นสายตาใครจะจับจ้อง "คุณค่า"ที่ฉันถือคือสิ่งที่พวกคุณหมายปอง ทั้งที่แท้จริงแล้ว.."เจ้าของ"..ต่างหากที่ใช้มัน. PIKuL

สมัยเรียนพาณิชย์ติดแต่งหน้า ผิวหน้าสีปากสีดวงตา....ก็ใช่ฉัน แต่แขนกับคอนี่สิ....ของผู้ใดกัน เครื่องเขียนน่ารัก~พวงกุญแจซานริโอ้สารพัน....ห้อยเป็นพวง ชอบแวะไปหาเพื่อนที่เรียนเทคนิคและสารพัดช่าง หวังผลว่าจะได้ผู้ติดมือมาบ้าง...ให้ห่วงหวง แต่คนสวยมักอาภัพรักอับดวง จึงอ้างว่าที่ไร้คนควงเพราะหวงความโสด...โปรดเข้าใจ เลือกสาขาบัญชีแบบงงงงคนหลงทิศ แบบว่าเรียนเก่งคณิต....สมองใส ขนาดว่าเรียนๆ เล่นๆ แอบหลับยังเข้าใจ พิมพ์ดีดก็คล่องว่องไว....ไปแข่งที่ไหนก็คว้าเหรียญมาครอบครอง นี่ไม่ได้มาขิงสาวอาชีวะหรอกนะ แค่เล่าอดีตให้ฟังน่ะ เรื่องเบาสมอง จบ ปวช. แล้วไปต่ออีกสายที่หมายปอง แต่สิ่งที่เรียนรู้มาทั้งผอง~ต่อยอดให้มีมุมมองที่กว้างไกล ชีวิตก็เหมือนภาพจิกซอว์ แต่ละตัวค่อยค่อยต่อเป็นภาพใหญ่ ล้มเหลว ผิดพลาดบ้าง เรียนรู้ไป เติบโตงอกงามไปตามวัย....เรียนรู้และเริ่มใหม่ได้ทุกวัน กัลมลี* สาวพาณิชย์จิตแจ่มใส

[PIKuL]

คิดถึง.....สมัยยังเรียน อาชีวะ ชีวิตวัยรุ่นสะเปะสะปะไปซะทุกเรื่อง แสวงหา...การใช้ชีวิตในสังคมเมือง อยากเห็นความรุ่งเรือง...ว่าเป็นเช่นไร เครื่องพิมพ์ดีด....ตัวเก่า จับวางนิ้วเราให้จดจำ...ท่านั้นไว้ วันหนึ่ง...หากว่าเราได้ก้าวออกไป อย่างน้อย...จะได้มีอะไรๆให้พกติดตัว สังคม....แห่งแสงสี สวยบาดตาในยามราตรี...ที่...ไฟสลัว โลกภายนอก....ไม่ได้น่ากลัว แต่ที่หมองมัวคือ "สายตา"เราที่เฝ้ามอง ยังจับแป้นพิมพ์ดีด...ไว้ให้มั่น และเดินถือมันไปทั่ว...แม้นสายตาใครจะจับจ้อง "คุณค่า"ที่ฉันถือคือสิ่งที่พวกคุณหมายปอง ทั้งที่แท้จริงแล้ว.."เจ้าของ"..ต่างหากที่ใช้มัน. PIKuL

สมัยเรียนพาณิชย์ติดแต่งหน้า ผิวหน้าสีปากสีดวงตา....ก็ใช่ฉัน แต่แขนกับคอนี่สิ....ของผู้ใดกัน เครื่องเขียนน่ารัก~พวงกุญแจซานริโอ้สารพัน....ห้อยเป็นพวง ชอบแวะไปหาเพื่อนที่เรียนเทคนิคและสารพัดช่าง หวังผลว่าจะได้ผู้ติดมือมาบ้าง...ให้ห่วงหวง แต่คนสวยมักอาภัพรักอับดวง จึงอ้างว่าที่ไร้คนควงเพราะหวงความโสด...โปรดเข้าใจ เลือกสาขาบัญชีแบบงงงงคนหลงทิศ แบบว่าเรียนเก่งคณิต....สมองใส ขนาดว่าเรียนๆ เล่นๆ แอบหลับยังเข้าใจ พิมพ์ดีดก็คล่องว่องไว....ไปแข่งที่ไหนก็คว้าเหรียญมาครอบครอง นี่ไม่ได้มาขิงสาวอาชีวะหรอกนะ แค่เล่าอดีตให้ฟังน่ะ เรื่องเบาสมอง จบ ปวช. แล้วไปต่ออีกสายที่หมายปอง แต่สิ่งที่เรียนรู้มาทั้งผอง~ต่อยอดให้มีมุมมองที่กว้างไกล ชีวิตก็เหมือนภาพจิกซอว์ แต่ละตัวค่อยค่อยต่อเป็นภาพใหญ่ ล้มเหลว ผิดพลาดบ้าง เรียนรู้ไป เติบโตงอกงามไปตามวัย....เรียนรู้และเริ่มใหม่ได้ทุกวัน กัลมลี* สาวพาณิชย์จิตแจ่มใส

เส้นทางการเรียนนั้น...ค่อนข้างหลากหลาย สายสามัญ วิทย์-คณิตย์ คือสถิตร่างฉัน แต่เรียนไม่เก่งหรอกนะ....เพราะเอาแต่เล่นทุกวัน เป็นช่วงที่ความผูกพันธ์ระหว่าง"เพื่อน"นั้นกำลังเบ่งบาน จึงได้มาสานต่อที่วิทยาลัยเทคนิค สองปีติดๆ...เรียนจนหน้าม้าน แต่เป็นสองปีที่....ตั้งใจทุกกิจการ เพื่อค้นหา"บ้านในใจ"ของตนเอง เป็นสองปีที่.......ลองทุกอย่าง เพื่ออยากรู้ว่า เราทำอะไรได้บ้าง...แม้ไม่ใช่คนเก่ง จึงค้นพบความหมาย....อย่างหนึ่งด้วยตนเอง ว่าทุกบทเพลงของชีวิต...เราสามารถที่จะสร้างมันขึ้นมา ไม่มีอะไรที่เราจะทำไม่ได้... หากอยู่ที่ว่าใจไตร่ตรองแล้วในภายหน้า เราสามารถเลือกสิ่งหนึ่งเพื่อสละเวลา ทุ่มเทไปจนกว่า จะได้ออกดอกออกผลงอกเงย เป็นสองปีที่...ก้าวขึ้นมาเป็นผู้เลือก ใช้เวลากระเทาะเปลือกความคิด...มินิ่งเฉย กว่าจะจัดการองค์ประกอบของชีวิตที่คุ้นเคย เวลาก็ผ่านล่วงเลยไปอีกหลายปี ไม่ง่ายเลยนะชีวิต และก็ไม่คิดว่า....มันจะยากขนาดนี้ หากมองแค่ตัวของเรา...มันก็ง่ายดี หากแต่ว่าเรายังมี...พ่อ แม่ และคนที่รักเราอีกมากมาย การเป็นผู้เลือกจึงมีข้อจำกัด กว่าจะคลี่คลายด้ายที่เกี่ยวรัด...ก็เกือบจะสาย ยังขอบคุณ สองปี....ที่ไม่เคยคิดเสียดาย แม้กว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย... ก็ยังดีกว่าไม่รู้ความหมายสิ่งใดเลย.

[กัลมลี*]

คิดถึง.....สมัยยังเรียน อาชีวะ ชีวิตวัยรุ่นสะเปะสะปะไปซะทุกเรื่อง แสวงหา...การใช้ชีวิตในสังคมเมือง อยากเห็นความรุ่งเรือง...ว่าเป็นเช่นไร เครื่องพิมพ์ดีด....ตัวเก่า จับวางนิ้วเราให้จดจำ...ท่านั้นไว้ วันหนึ่ง...หากว่าเราได้ก้าวออกไป อย่างน้อย...จะได้มีอะไรๆให้พกติดตัว สังคม....แห่งแสงสี สวยบาดตาในยามราตรี...ที่...ไฟสลัว โลกภายนอก....ไม่ได้น่ากลัว แต่ที่หมองมัวคือ "สายตา"เราที่เฝ้ามอง ยังจับแป้นพิมพ์ดีด...ไว้ให้มั่น และเดินถือมันไปทั่ว...แม้นสายตาใครจะจับจ้อง "คุณค่า"ที่ฉันถือคือสิ่งที่พวกคุณหมายปอง ทั้งที่แท้จริงแล้ว.."เจ้าของ"..ต่างหากที่ใช้มัน. PIKuL

สมัยเรียนพาณิชย์ติดแต่งหน้า ผิวหน้าสีปากสีดวงตา....ก็ใช่ฉัน แต่แขนกับคอนี่สิ....ของผู้ใดกัน เครื่องเขียนน่ารัก~พวงกุญแจซานริโอ้สารพัน....ห้อยเป็นพวง ชอบแวะไปหาเพื่อนที่เรียนเทคนิคและสารพัดช่าง หวังผลว่าจะได้ผู้ติดมือมาบ้าง...ให้ห่วงหวง แต่คนสวยมักอาภัพรักอับดวง จึงอ้างว่าที่ไร้คนควงเพราะหวงความโสด...โปรดเข้าใจ เลือกสาขาบัญชีแบบงงงงคนหลงทิศ แบบว่าเรียนเก่งคณิต....สมองใส ขนาดว่าเรียนๆ เล่นๆ แอบหลับยังเข้าใจ พิมพ์ดีดก็คล่องว่องไว....ไปแข่งที่ไหนก็คว้าเหรียญมาครอบครอง นี่ไม่ได้มาขิงสาวอาชีวะหรอกนะ แค่เล่าอดีตให้ฟังน่ะ เรื่องเบาสมอง จบ ปวช. แล้วไปต่ออีกสายที่หมายปอง แต่สิ่งที่เรียนรู้มาทั้งผอง~ต่อยอดให้มีมุมมองที่กว้างไกล ชีวิตก็เหมือนภาพจิกซอว์ แต่ละตัวค่อยค่อยต่อเป็นภาพใหญ่ ล้มเหลว ผิดพลาดบ้าง เรียนรู้ไป เติบโตงอกงามไปตามวัย....เรียนรู้และเริ่มใหม่ได้ทุกวัน กัลมลี* สาวพาณิชย์จิตแจ่มใส

เส้นทางการเรียนนั้น...ค่อนข้างหลากหลาย สายสามัญ วิทย์-คณิตย์ คือสถิตร่างฉัน แต่เรียนไม่เก่งหรอกนะ....เพราะเอาแต่เล่นทุกวัน เป็นช่วงที่ความผูกพันธ์ระหว่าง"เพื่อน"นั้นกำลังเบ่งบาน จึงได้มาสานต่อที่วิทยาลัยเทคนิค สองปีติดๆ...เรียนจนหน้าม้าน แต่เป็นสองปีที่....ตั้งใจทุกกิจการ เพื่อค้นหา"บ้านในใจ"ของตนเอง เป็นสองปีที่.......ลองทุกอย่าง เพื่ออยากรู้ว่า เราทำอะไรได้บ้าง...แม้ไม่ใช่คนเก่ง จึงค้นพบความหมาย....อย่างหนึ่งด้วยตนเอง ว่าทุกบทเพลงของชีวิต...เราสามารถที่จะสร้างมันขึ้นมา ไม่มีอะไรที่เราจะทำไม่ได้... หากอยู่ที่ว่าใจไตร่ตรองแล้วในภายหน้า เราสามารถเลือกสิ่งหนึ่งเพื่อสละเวลา ทุ่มเทไปจนกว่า จะได้ออกดอกออกผลงอกเงย เป็นสองปีที่...ก้าวขึ้นมาเป็นผู้เลือก ใช้เวลากระเทาะเปลือกความคิด...มินิ่งเฉย กว่าจะจัดการองค์ประกอบของชีวิตที่คุ้นเคย เวลาก็ผ่านล่วงเลยไปอีกหลายปี ไม่ง่ายเลยนะชีวิต และก็ไม่คิดว่า....มันจะยากขนาดนี้ หากมองแค่ตัวของเรา...มันก็ง่ายดี หากแต่ว่าเรายังมี...พ่อ แม่ และคนที่รักเราอีกมากมาย การเป็นผู้เลือกจึงมีข้อจำกัด กว่าจะคลี่คลายด้ายที่เกี่ยวรัด...ก็เกือบจะสาย ยังขอบคุณ สองปี....ที่ไม่เคยคิดเสียดาย แม้กว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย... ก็ยังดีกว่าไม่รู้ความหมายสิ่งใดเลย.

ทุกชีวิตมีข้อจำกัดของมัน คนเราต้องทำบททดสอบเหล่านั้น...จนกว่าคำตอบจะเฉลย การลงมือทำสิ่งที่ยากย่อมดีกว่าไม่ทำอะไรเลย อย่างน้อยก็ยังยืดอกภูมิใจว่าเคย..."พยายาม" ความพยายามอยู่ที่ไหน...ความสำเร็จอาจไม่ได้อยู่ที่นั่น อาจสูญเสียความเชื่อมั่นและเริ่มตั้งคำถาม และโดยที่ไม่ทันรู้ตัว....ก็พบว่ามันผลิดอกออกผลงดงาม คือดอกผลของเมล็ดพันธุ์ประสบการณ์ที่เราก้าวข้าม...อย่างยากเย็น ขอบคุณ "ถ้อยคำที่ฝากไว้" ราวกับว่าวันวานของตัวเองข้างใน...ฉายวนมาให้เห็น ฉันในวันนี้...เดินมาถึงทางแยกที่แตกต่างและลำเค็ญ แต่สามารถตัดสินใจเลือกได้อย่างใจเย็น....เพราะถ้อยคำของเธอ ขอบคุณนะ

[PIKuL]

คิดถึง.....สมัยยังเรียน อาชีวะ ชีวิตวัยรุ่นสะเปะสะปะไปซะทุกเรื่อง แสวงหา...การใช้ชีวิตในสังคมเมือง อยากเห็นความรุ่งเรือง...ว่าเป็นเช่นไร เครื่องพิมพ์ดีด....ตัวเก่า จับวางนิ้วเราให้จดจำ...ท่านั้นไว้ วันหนึ่ง...หากว่าเราได้ก้าวออกไป อย่างน้อย...จะได้มีอะไรๆให้พกติดตัว สังคม....แห่งแสงสี สวยบาดตาในยามราตรี...ที่...ไฟสลัว โลกภายนอก....ไม่ได้น่ากลัว แต่ที่หมองมัวคือ "สายตา"เราที่เฝ้ามอง ยังจับแป้นพิมพ์ดีด...ไว้ให้มั่น และเดินถือมันไปทั่ว...แม้นสายตาใครจะจับจ้อง "คุณค่า"ที่ฉันถือคือสิ่งที่พวกคุณหมายปอง ทั้งที่แท้จริงแล้ว.."เจ้าของ"..ต่างหากที่ใช้มัน. PIKuL

สมัยเรียนพาณิชย์ติดแต่งหน้า ผิวหน้าสีปากสีดวงตา....ก็ใช่ฉัน แต่แขนกับคอนี่สิ....ของผู้ใดกัน เครื่องเขียนน่ารัก~พวงกุญแจซานริโอ้สารพัน....ห้อยเป็นพวง ชอบแวะไปหาเพื่อนที่เรียนเทคนิคและสารพัดช่าง หวังผลว่าจะได้ผู้ติดมือมาบ้าง...ให้ห่วงหวง แต่คนสวยมักอาภัพรักอับดวง จึงอ้างว่าที่ไร้คนควงเพราะหวงความโสด...โปรดเข้าใจ เลือกสาขาบัญชีแบบงงงงคนหลงทิศ แบบว่าเรียนเก่งคณิต....สมองใส ขนาดว่าเรียนๆ เล่นๆ แอบหลับยังเข้าใจ พิมพ์ดีดก็คล่องว่องไว....ไปแข่งที่ไหนก็คว้าเหรียญมาครอบครอง นี่ไม่ได้มาขิงสาวอาชีวะหรอกนะ แค่เล่าอดีตให้ฟังน่ะ เรื่องเบาสมอง จบ ปวช. แล้วไปต่ออีกสายที่หมายปอง แต่สิ่งที่เรียนรู้มาทั้งผอง~ต่อยอดให้มีมุมมองที่กว้างไกล ชีวิตก็เหมือนภาพจิกซอว์ แต่ละตัวค่อยค่อยต่อเป็นภาพใหญ่ ล้มเหลว ผิดพลาดบ้าง เรียนรู้ไป เติบโตงอกงามไปตามวัย....เรียนรู้และเริ่มใหม่ได้ทุกวัน กัลมลี* สาวพาณิชย์จิตแจ่มใส

เส้นทางการเรียนนั้น...ค่อนข้างหลากหลาย สายสามัญ วิทย์-คณิตย์ คือสถิตร่างฉัน แต่เรียนไม่เก่งหรอกนะ....เพราะเอาแต่เล่นทุกวัน เป็นช่วงที่ความผูกพันธ์ระหว่าง"เพื่อน"นั้นกำลังเบ่งบาน จึงได้มาสานต่อที่วิทยาลัยเทคนิค สองปีติดๆ...เรียนจนหน้าม้าน แต่เป็นสองปีที่....ตั้งใจทุกกิจการ เพื่อค้นหา"บ้านในใจ"ของตนเอง เป็นสองปีที่.......ลองทุกอย่าง เพื่ออยากรู้ว่า เราทำอะไรได้บ้าง...แม้ไม่ใช่คนเก่ง จึงค้นพบความหมาย....อย่างหนึ่งด้วยตนเอง ว่าทุกบทเพลงของชีวิต...เราสามารถที่จะสร้างมันขึ้นมา ไม่มีอะไรที่เราจะทำไม่ได้... หากอยู่ที่ว่าใจไตร่ตรองแล้วในภายหน้า เราสามารถเลือกสิ่งหนึ่งเพื่อสละเวลา ทุ่มเทไปจนกว่า จะได้ออกดอกออกผลงอกเงย เป็นสองปีที่...ก้าวขึ้นมาเป็นผู้เลือก ใช้เวลากระเทาะเปลือกความคิด...มินิ่งเฉย กว่าจะจัดการองค์ประกอบของชีวิตที่คุ้นเคย เวลาก็ผ่านล่วงเลยไปอีกหลายปี ไม่ง่ายเลยนะชีวิต และก็ไม่คิดว่า....มันจะยากขนาดนี้ หากมองแค่ตัวของเรา...มันก็ง่ายดี หากแต่ว่าเรายังมี...พ่อ แม่ และคนที่รักเราอีกมากมาย การเป็นผู้เลือกจึงมีข้อจำกัด กว่าจะคลี่คลายด้ายที่เกี่ยวรัด...ก็เกือบจะสาย ยังขอบคุณ สองปี....ที่ไม่เคยคิดเสียดาย แม้กว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย... ก็ยังดีกว่าไม่รู้ความหมายสิ่งใดเลย.

ทุกชีวิตมีข้อจำกัดของมัน คนเราต้องทำบททดสอบเหล่านั้น...จนกว่าคำตอบจะเฉลย การลงมือทำสิ่งที่ยากย่อมดีกว่าไม่ทำอะไรเลย อย่างน้อยก็ยังยืดอกภูมิใจว่าเคย..."พยายาม" ความพยายามอยู่ที่ไหน...ความสำเร็จอาจไม่ได้อยู่ที่นั่น อาจสูญเสียความเชื่อมั่นและเริ่มตั้งคำถาม และโดยที่ไม่ทันรู้ตัว....ก็พบว่ามันผลิดอกออกผลงดงาม คือดอกผลของเมล็ดพันธุ์ประสบการณ์ที่เราก้าวข้าม...อย่างยากเย็น ขอบคุณ "ถ้อยคำที่ฝากไว้" ราวกับว่าวันวานของตัวเองข้างใน...ฉายวนมาให้เห็น ฉันในวันนี้...เดินมาถึงทางแยกที่แตกต่างและลำเค็ญ แต่สามารถตัดสินใจเลือกได้อย่างใจเย็น....เพราะถ้อยคำของเธอ ขอบคุณนะ

เพราะคนสุดท้ายคือ"เธอ" ที่ "เลือก"เส้นทางนั้น วารวันที่ผันผ่านมา...ล้วนไม่เคยถูกมองข้าม รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ในวันที่เคยพยายาม รวมไปถึงหยาดน้ำตาที่ไม่อาจห้าม...ในยามคำนึง วันนี้เราล้ม...วันหนึ่งเราจะลุกได้ วันนี้อาจดูเหมือนยังห่างไกล ทำได้เพียงการคิดถึง แต่พอพรุ่งนี้...จังหวะมันเดินหน้าไปอีกนิดนึง แม้ยังไปไม่ถึง...แต่มันก็ใกล้กว่าเมื่อวาน ความสำคัญ...ไม่ได้อยู่ที่เส้นทางหรอกนะ หรือเรากำลังพบกับอะไรบ้างยามก้าวผ่าน ความสำคัญอันดับหนึ่ง...คือ "ตนเอง" ตลอดกาล เป็นเราที่คอยหว่านเมล็ดพันธุ์... .......ตลอดเส้นทางเดินที่ผ่านมา....... ลองหันกลับไปมองสิว่า.....เมล็ดพันธุ์เหล่านั้นเติบโตเช่นไร รักนะ จุ๊บๆ

[โซ...เซอะเซอ]

สาวเทคนิค ปะหน้า สาวพาณิชย์ พาลหงุดหงิด อารมณ์ เหลือข่มไหว นึกว่ามวย หยุดโลก ทั้งโลกไว้ กลับกลายไป เป็นมวยล้ม ต้มคนดู ไร้จิกกัด หมัดตอก แทงศอกเข่า ไร้เขย่า ขย่มทึ้ง ดึงหัวหู ไร้เหน็บแนม ถมทับ คับข้องพรู ไร้ข่มขู่ ข่มขวัญ ไม่มันเลย ข้างลุงจบ ศรีธัญญะ สถาบัน ชอบเย้ยหยัน ยุแยง ตะแบงเอ่ย ทั้งส่อเสียด แส่เสี้ยม เหี้ยมหักเปรย สุดนิ่งเฉย เบิกร้าวฉาน กานท์ประพันธ์ โซ...เซอะเซอ 12 สิงหาคม 2569