ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[โซ...เซอะเซอ]

เสียงในหัวพ่ายแพ้…………..คราใด คงกะโหลกบางไป……………แกร่งกล้อน เผลอปากโพล่งความนัย……เหมือนดั่ง ผ้าหลุดเผยล่อนจ้อน…………ต่อหน้าธารกำนัล เสียงในหัวบอกให้……………เปิดโปง ดันถอดผ้าโทงโทง……………ซะงั้น โชว์หมดนอกในโยง………….บริสุทธิ์ ใจเฮย รักแบบไร้ปิดกั้น………………กลากเกลื้อนยังเห็น ช่างจริงใจสุดขั้ว………………นะเออ แม้อาจดูบ้าเบลอ……………..แปลกเพี้ยน ความลับซ่อนเร้นเธอ…………เผยหมด ฉันทึ่งในความเฮี้ยน………….รั่วไร้แอบแฝง …คนเรามักร้องหาความจริงใจในความสัมพันธ์ แต่ถ้าเจอะคนจริงใจสุดขั้วแบบนี้ จะรับได้กันไหมเออ…หึหึ โซ…เซอะเซอ 3 พฤษภาคม 2569

[PIKuL]

รักแท้ยันกลากเกลื้อน.....ระแวง หนังหลุดผุดผื่นแดง.......ตุ่มน้ำ จับน้องหั่นตุ๋นแกง.........เสียเถิด สะกดใจย้ำย้ำ.............รักแท้หลอกลวง รักษาตนก่อนแล้..........ค่อยมา คลีนิคละลานตา..........ทั่วทั้ง ทุกซอกตรอกซอยนา....กลาดเกลื่อน ส่วนรักโปรดย่อยั้ง........ค่อยคว้าภายหลัง ดีไปหมด ยกเว้นกลากนี่ละฮะ 55555

[PIKuL]

ตื่นนอนมาอาบน้ำ...........เบิกบาน ก่อนจะรับประทาน...........ไก่ปิ้ง ข้าวเหนียวหนุบลงจาน.......คู่ไก่ กัดแทะกระดูกทิ้ง..............แลบลิ้นปากมัน

[โซ...เซอะเซอ]

รักแท้แพ้กลากเกลื้อน……กลอนเซ็ง อยากกู่ร้องตะเบ็ง………….บอกฟ้า เห็นเธอคร่ำเครียดเกร็ง….กลัวกลาก ลืมบอกใต้ร่มผ้า……………เพียบพร้อมสังคัง…หึหึ หากฉันมีหมื่นล้าน………….เกรงใคร อาจเปลี่ยนแปลงหัวใจ…….แหว่งเว้า ขี้กลากลวดลายไทย……….กลายเท่ เผยธาตุแท้ยันเต้า….………สอดไส้ซิลิโคน เสียงแทะกระดูกกร้วม…….เกินการ แม้ตูดไก่รับประทาน……….หมดเกลี้ยง คนเดียวฟาดทั้งจาน………..เมินเผื่อ แผ่เฮย พุงอืดแม่นกเอี้ยง……………ทอดทิ้งควายชรา   โซ…เซอะเซอ 5 พฤษภาคม 2569

[PIKuL]

แม้มีเงินท่วมฟ้า...........อย่างไร หากรักมิมีใจ..............เร่งเร้า จะมีกี่ล้านใบ..............เพียงอวด ฝืนต่อคงต้องเฝ้า.........อยู่บ้านเหงาใจ มีคู่แต่หากไร้.............รักเอย บางอย่างมิชดเชย.......แหว่งเว้า มีเงินอาจเปรียบเปรย....เป็นต่อ แม้นกลากยังคอยเย้า....กลับร้ายเป็นดี หากลุงมีหมื่นล้าน.......แนะนำ อาบอบนวดประจำ......ทั่วหล้า ซื้อความสุขถ้อยคำ.....หวานหยด ยามเบื่อก็เปลี่ยนหน้า...แช่มชื้นวัยชรา ความรักมันยาก ....สายเปย์เถอะค่ะคุณลุง อิอิ

[โซ...เซอะเซอ]

ซื้อขายแลกเปลี่ยนเอื้อ………...บริการ อาบอบนวดคืองาน……………..ปลดเปลื้อง ตามหารักฉ่ำหวาน………………มิตอบ โจทย์เฮย จมจ่อมนั่งเคี้ยวเอื้อง…………….ตอบโต้โคลงขำ โซ…เซอะเซอ 6 พฤษภาคม 2569

[PIKuL]

ผ่านรักมากี่ครั้ง...........ฉ่ำใจ หากแต่พอนานไป........เบื่อแล้ มองเป็นเรื่องขำใน.......หนักอก ใจเสาะหารักแท้.........แต่ได้คำลวง หากปรับเป็นรักเจ้า......เนื้อนวล หนังXยามครางครวญ...ต่อครั้ง เพียงชมชื่นกระบวน.....สานต่อ รักเฮย แล้วจบมิเหนี่ยวรั้ง........หวนให้คำนึง แงง ขออภัยค่ะ สัมผัสมันพามาทางนี้

[โซ...เซอะเซอ]

ใคร่-รักผินผาดคล้าย…….คลึงกัน สานต่อเชื่อมสัมพันธ์……..สวาทเชื้อ ครั้งกำหนัดเมามัน…………ดายดับ ใคร่ห่อนโหยห่างเรื้อ………ค่อยร้างเลือนหาย แม้บ่ เทียมเร่าร้อน………..เริงกาม สัมผัสรักงดงาม…………….ซ่านซึ้ง เต็มเติมสื่อวาบหวาม…....พิศวาส ดุจร่ายมนตร์ฉุดรึ้ง…………ระส่ำทั้งใจกาย ด้วยรักคราหมดสิ้น………….แรงกาม ยังฝ่าชืดจืดความ…………….สุขเนื้อ สานต่อเนื่องนิยาม……………แห่งรัก อวลอุ่นกายใจอะเคื้อ………..ไป่ร้างเลือนเลย โซ…เซอะเซอ 8 พฤษภาคม 2569

[PIKuL]

หากแม้นเพียงแค่ครั้ง......หนึ่งเคย พบรักได้ชื่นเชย............อยู่ใกล้ รสสวาทอาจรำเพย.........อวลอุ่น แลกรุ่นด้วยคลั่งไคล้.......แนบเนื้อเชื้อเชิญ รักดำเนินคู่คล้อง..........สองเรา ยามใคร่ใช่ว่าเอา..........มั่วได้ ต่างคนต่างขัดเกลา.......เพื่อคู่ ครองเฮย ความรักความชิดใกล้.....จึ่งคล้องพอดี ความใคร่เกิดชั่วครั้ง......ชั่วคราว ความรักเกิดยืนยาว.......แต่ล้า จึงบังเกิดเรื่องราว........เจ็บจด จริงนอ ความรักไร้การค้า.........ย่อมยื้อผูกพันธ์ วันนี้มาดนิ่งเฉยเลย นู๋ตั้งรับมิทัน อิอิ

[โซ...เซอะเซอ]

อารมณ์ศิลป์ยากแท้………..เดาทาง ทอเมฆฝันเพลินพลาง………หล่นฟ้า คล้อยดึกนึกครวญคราง…..เหงาโอด โอยเฮย สติคุ้มดีคุ้มบ้า…………………สุดค้นคะเน หวังสื่อภาพสะท้อน………….สังคม ปากว่าตาขยิบขรม..……….บิดเบี้ยว กดขี่ลึกระบม………………….ระบอบ ล้วนปากหวานก้นเปรี้ยว……จูบแข้งเลียขา โซ…เซอะเซอ 9 พฤษภาคม 2569

[PIKuL]

ระบบย่อมโหว่เว้า...........รูปทรง ยืดหยุ่นมิอาจตรง..........ทุกด้าน หากใช้เพื่อดำรง............ผิดถูก ย่อมมิคิดต่อต้าน...........หย่อนบ้างพึงมึ หากอยู่ที่เลือกใช้...........เครื่องมือ ใครเล่าผู้ถักถือ.............เพื่อค้ำ อำนาจตัดสินคือ...........ใครผ่อ จะรุ่งหรือชอกช้ำ...........เลือกเฟ้นใครถือ พิกุลมีข้อสงสัยจังเลย อยากทราบ การร้อยโคลงต่อ มากกว่า  1 บท มีหลักเกณฑ์สัมผัสเชื่อมอย่างไรบ้างคะ ขอบคุณสำหรับคำถาม เอ้ย ไม่ใช่ ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำตอบค่ะ

[โซ...เซอะเซอ]

ผู้กุมอำนาจไว้…………….ในมือ เสียสละยิ่งระบือ…………..แซ่ซ้อง ประโยชน์ส่วนรวมคือ……มาก่อน ประโยชน์ตนพวกพ้อง……เก็บไว้ปลายแถว แนวทางประเสริฐแท้………ควรทำ วีรบุรุษจำ…………………….มั่นแล้ ทุรบุรุษลำ-…………………..เลิกแต่ คุณเฮย ท่อนเหล็กหรือทองแท้…….ถี่ถ้วนพิจารณา ปราชญ์วาจาอ่อนน้อม…….ถ่อมตัว พูดข่มให้เกรงกลัว………….กระพี้ ยิ่งสูงยิ่งลดมัว-……………..เมาศักดิ์ อ้างอวดเดชาชี้………………หิ่งห้อยหิวแสง “…สัมผัสระหว่างบทของโคลงสี่สุภาพ (เรียก ร้อยโคลง) ไม่บังคับตามแผนผังหลัก แต่หากแต่งหลายบทนิยมให้คำสุดท้ายของบทต้น (บาทที่ 4) ส่งสัมผัสสระไปยังคำที่ 1, 2 หรือ 3 ของวรรคแรกในบทถัดไป เพื่อความไพเราะและเชื่อมโยงเนื้อหาให้เป็นเรื่องเดียวกัน…” [ข้อมูลจาก AI]   โซ…เซอะเซอ 9 พฤษภาคม 2569

[PIKuL]

น้องเคยมีหนึ่งผู้..........แนะนำ หากต่อบทร้อยคำ........ลื่นล้ำ รับสัมผัสจดจำ...........ไร้กฎ อาจรับด้วยเสียงก้ำ......ต่อได้คือกัน ลงท้ายกอไก่แจ้..........เสียงกอ ให้ลื่นไหลคำคอ..........เช่นนั้น ในตำแหน่งรีรอ...........วรรคแรก พอแทรกเสียงสื่อชั้น.....ลื่นล้ำเสียงคำ หรือสัมผัสกล่าวไว้.......มาตรา ตัวสะกดนำพา............กระชั้น ถ้อยคำต่อภาษา..........ไหลลื่น ท่านกล่าวบอกเช่นนั้น....เมื่อครั้งสิบปี เป็นสมัยแรกๆที่เพิ่งเข้าห้องกลอนไทยค่ะ เคยมีท่านหนึ่งเคยแนะนำพิกุลไว้ ท่านเป็นอาจารย์คนแรกที่แนะนำพิกุลค่ะ พิกุลก็ไม่แน่ใจว่า จำผิดหรือเข้าใจผิดบ้างไหม เพราะนานมากและไม่คิดว่าจะมาแต่งโคลง และที่สำคัญพิกุลห่างหายมาหลายปีมากค่ะ มันอารมณ์เหมือน ลูกศิษย์ที่ฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ละอายใจจริงๆค่ะ  หากอาจารย์ยังอยู่ กราบขออภัย 5555555    จึงอยากนำข้อมูล ข้อสงสัย มาแลกเปลี่ยนกันค่ะ ก็อยากทำให้ถูก ไหนๆ ก็ทำแล้วน่ะ แห่ะๆ

[โซ...เซอะเซอ]

อักษรสัมผัสใช้……………ในโคลง ยลหยาดเยิ้มใยโยง………หยั่งแย้ม เติมเต็มแต่งเตงโตง………ติ๊งต่าง เน้นหนัก ฤ หน่อมแน้ม…..เหนี่ยวน้าวความนัย …เป็นความเห็นส่วนตัวนะครับ : สัมผัสอักษร เป็นเสน่ห์ ในการเขียนโคลง แต่ถ้าใช้โดยไม่คำนึงถึง ความหมาย มันจะดูเปรอะ จึงเป็นทักษะ ที่ต้องฝึกว่าใช้อย่างไรให้พอดี เพราะที่สำคัญที่สุดคือการสื่อความหมาย การเขียนโคลงสื่อความหมายได้ยาก กว่าเขียนกลอนอยู่แล้ว โคลงบางโคลง อ่านแล้วไม่เข้าใจ เจตนาของผู้เขียนว่าต้องการสื่ออะไร ฉันทลักษณ์เป็นองค์ประกอบ แต่ตัวชูโรง ยังคงเป็นความหมายที่สื่อครับ โซ…เซอะเซอ 10 พฤษภาคม 2569

[PIKuL]

ที่เห็นกฎกล่าวไว้...........เอกโท สัมผัสในโคลงโชว์.........สื่อไว้ จึ่งอยากพบมือโปร.........ชี้แนะ หากเชื่อมโคลงนั่นไซร้....เชื่อมได้กี่แบบ แยบยลเสียงฝึกใช้........ในโคลง สัมผัสสระโยง.............ต่อถ้อย ฟังแล้วลื่นเปิดโปง........ตัวอย่าง หากใส่ความหมายด้อย...บ่ได้ใจความ จะมีผู้รู้ออกมาช่วยชี้แนะอีกไหมนะ ..... จะรอเก้อไหมนะ ... สาวน้อยอย่างเรา 555 อวดดี ทำตัวอย่าง แท้ที่จริง เราก็แถประจำ 555

[โซ...เซอะเซอ]

อาจมิใช่เพียบพร้อม….กูรู แต่ชอบค้นคว้าดู………ฝากไว้ สัมผัสนอกในตรู……….ตามหลัก ถูกผิดครูกลอนไซร้……ช่วยชี้แนะที …ลองค้นดู สัมผัสบังคับ ระหว่างวรรค บาท และบท เรียกว่าสัมผัสนอก ให้ใช้สัมผัสสระเท่านั้น ส่วนสัมผัสใน เพื่อความสละสลวยสามารถใช้ได้ทั้ง สัมผัสสระ และ สัมผัสพยัญชนะ(อักษร) ตามความเข้าใจของผม ในกรณีสัมผัสระหว่างบทของโคลง ซึ่งไม่บังคับว่าต้องใช้ จึงอาจไม่จำเป็นต้องมี การใช้สัมผัสพยัญชนะ(อักษร) ในระหว่างบทนี้จึงใช้ได้ แต่ไม่ถือว่า เป็นสัมผัสนอกที่กำหนดไว้ เพราะถ้าเป็นสัมผัสนอก ต้องเป็นสัมผัสสระเท่านั้น https://www.trueplookpanya.com/dhamma/content/90496 โซ…เซอะเซอ 10 พฤษภาคม 2569

[PIKuL]

เกิดคำถามอีกแล้ว.........ทบทวน การเชื่อมบทแบบกวน.....หากไร้ การสัมผัสสระชวน.........ให้คิด มิผิดก็เชื่อมได้.............ใช่มั้ยขยายความ เหตุผลมีน้ำหนักมากเลยค่ะ  เนื่องด้วย การต่อบทโคลง ไม่ได้มีกำหนดในผังฉันทลักษณ์ หากจะตีความ เรื่องการสัมผัส คือ ถ้ามี ก็ลื่นไหล ไม่มี ก็ไม่เป็นไร แบบนี้ได้รึป่าวคะ ไม่รู้ว่าในอดีต โคลงสมัยแรกๆ เค้าคล้องจองเชื่อมกันไหมนะคะ

---------------------------------------------------------------------------

ไปดูเพิ่มใน เว็บ ทรูปลูกปัญญา มีตัวอย่างโคลงยาว สังเกตุระหว่างบท ก็ไม่มีสัมผัสเชื่อม อันนี้อยากถกเพื่อแลกเปลี่ยนเฉยๆนะคะ  เพราะอยากจะแต่งโคลงสี่ยาวๆไปเลยค่ะ  จะมีทั้ง สัมผัสสระ สัมผัสเสียงพยัญชนะ และไม่มีอะไรสัมผัสเลย            ๏ มาฆบูชาเทศน์ถ้อย         ธรรมคุณ               คืนค่ำบำเพ็ญบุญ               บาทเบื้อง               วารโอวาทคอยจุน             จิตสว่าง ไสวเเล               เพ็ญพร่างทางธรรมเยื้อง     ย่างย้ายขยายธรรม               ๏ พันสองร้อยห้าสิบถ้วน     พระสงฆ์               เผยแพร่ธรรมพุทธองค์       ออกเเคว้น               หมายมุ่งกลับคืนคง            ราชคฤห์ พร้อมนา               เวฬุวันเหมือนแม้น             ดั่งได้นัดหมาย               ๏ โอวาทปาติโมกข์เน้น       นำสอน                ละชั่วกรวดตะกอน              กร่อนเนื้อ                ทำดีขจายขจร                    จบทั่ว สกนธ์แฮ                จิตผ่องผุดผาดเกื้อ             ก่อให้โลกงาม                ๏ ดอกบัวเทียนธูปน้อม      นมัสการ                อรหังสัมมาขาน                 เเจ่มเเจ๋ว                นะโมตัสสะสาร                  สามขบ กระจ่างนา                อิติปิโสแล้ว                       สืบถ้วนจงเจริญ                ๏ "องค์ใดพระสัมพุทธ" ซร้อง   สืบเสียง                สวากขาโตเพียง                      เพราะล้ำ                "ธรรมะคือคุณากร"เคียง           ขานสดับ จิตนา                สุปฏิปันโนย้ำ                          อย่าได้ลืมหลง                ๏ "สงฆ์ใดสาวก"ผู้               ดำรง ศาสน์นอ                พาหุงสหัสฯผจง                  จิตตั้ง                ตาม"ปางเมื่อพระองค์"         เอิมอิ่ม ฤทัยเเล                "อัชชายัง"ประจวบครั้ง         เเต่เบื้องพุทธกาล                ๏ "มาฏะนักขัตตะ"แล้ว       เวียนชวา                สามจบทักษิณา                  นิ่งไว้                รำลึกพระพุทธา                   อิติ ปิโสเเล                พระธรรมพระสงฆ์ไซร้          เสร็จสิ้นมาฆวาร๚ ๛                                                                       อาจารย์ภาทิพ ศรีสุทธิ์ 23 กุมภาพันธ์ 2548

[โซ...เซอะเซอ]

ฝากถามมาถูกต้อง……….ตามวลี ถามเยอะอยากแถมฟรี…..ถั่วต้ม ถามเกินกว่าพอดี………….เลยเถิด พร่ำเพรื่อเผลอโก่งก้ม……สะดุดกลิ้งกลางซอย นั่งตาปรอยแจกยิ้ม………..มึนงง ใครถีบฟะโปรดจง………….แจกแจ้ง ลุงโซแสบยืนตรง……………หน้าซื่อ (ใจคด 55) พิรุธเหมือนแอบแสร้ง………ถีบแล้วทำเฉย …อีกตัวอย่างสัมผัสระหว่างบทครับ ส่วนเนื้อหาโคลงพาไปนะครับ…หึหึ   โซ…เซอะเซอ 10 พฤษภาคม 2569