ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[กัลมลี*]

.*~หลงน้ำคำ~*.
รจนาโดย : กัลมลี*



พริ้มตาห่มผ้าบางร่างระหง
คลุมผ้าตรงปลายเท้าแผ่วเบาคลี่
พร้อมข่มความอาวรณ์ซ่อนธุลี-
ดวงฤดีร้าวแหลกคราแยกกัน

หากจะกล่าวโทษใครได้สักหน
ควรสาปตนสร้างโลกจนโศกศัลย์
เสมือนตกลึกหลุมขุมโลกันตร์
วางน้ำมันไว้ใกล้เชื้อไฟเพลิง

โอ้...ช่ออักษราในคราแรก
รสหวานแทรกทรวงในทำใจเหลิง
เดินล้ำเส้นสัมพันธ์ฝึกชั้นเชิง
ด้วยบรรเทิงดื่มด่ำหลงน้ำคำ

โลกทั้งสองใบสานผ่านปลายนิ้ว
ฝากรอยริ้วในอกดึงตกต่ำ
อยากจะย้อนกลับไป ~ ถ้าได้ทำ
ลบความจำวันที่เคยมี "เรา"

เพลิงอารมณ์รุกผ่านลานใจแล้ง
ประหนึ่งแกล้งไฟห้ามยิ่งลามเผา
โดยเชื้อเพลิงชั้นดีมิต้องเดา
เชิญเถิดเอาต่างฟืนทั่วผืนดิน

กลอนเธอเขียนถึงฉันในวันก่อน
ยังอ่านย้อนเพ-ลา คราถวิล
อ่านให้เจ็บให้จำซ้ำเคยชิน
ว่า ~ สูญสิ้นอย่างไม่เข้าใจกัน

ทั้งอยากถามทักทายเธอหลายหน
ดวงกมลคนไกล...ในใจฉัน
โกรธ-เกลียด-ชังคือภาพตราบนิรันดร์
ล่วงลุวันอภัยให้หรือยัง?

หลายปีข่มตานอนอาวรณ์หา
ยามพริ้มตาอาลัยในภาพหลัง
ก่อนอายุขัยช่วงล่วง ~ คืนรัง
เถิด...สักครั้งยังรอเธอต่อกลอน



ขอเรียนเชิญท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีที่มีความหลัง
หรือตกอยู่ในวังวนแห่งน้ำคำร่วมต่อกลอนกันค่ะ
 

[โซ...เซอะเซอ]

หยิบผ้าแพรเนื้อบางคลุมร่างระหง แผ่วผจง ลงลักษณ์ไล้อักษร สะกดข่มคลั่งไคล้ในอาวรณ์ จากร้าวรอนคราร้างเหินห่างนวล ค่ำคืนนี้ ดาษดาวทั่วราวฟ้า มารวมตัวส่องหล้าเต็มฟ้าถ้วน เหมือนดั่งเป็นสักขีพยานจารรัญจวน นำสองส่วนร้างรามาพบพาน ครั้นเกจ์(Gauge)รักพุ่งสูงสุดเกินหยุดยั้ง เหลือเหนี่ยวรั้งละเมอบ่นเพ้อพล่าน ขจรขจายฟุ้งออกบอกประจาน ว่าดวงมานโหยไห้อาลัยร้อง ดุจช่อรักอักษราในคราแรก ซุกซอนแทรกลานทรวงทุกหวงห้อง ก่อนผลิดอกออกผลจนเรืองรอง ผูกพันคล้องเกี่ยวรั้งหยั่งรากลึก หรือดวงใจแห่งพี่หลบลี้ได้- จากห่วงหาอาลัย ไหวตรองตรึก จดรูปรอยถ้อยถวิลจินต์จารึก เก็บบันทึกความในใจดวงนี้ อนาคตกว่ายาวไกลเกินใครรู้ หากพรั่งพรูลับหายร้อนคลายคลี่ หยัดยืนยงเลือนสลายกลายผงคลี ขอจดจำ คำคำนี้พลีมอบไว้ เพียงคำเดียวคำนั้น รังสรรค์ฝาก คัดมาจากข้นคั้นกลั่นกรองให้ ครั้งหนึ่งเคยปันปลูกฝังผูกใจ ด้วยคำว่า“รัก”อย่างไร…ใจเจ้าเอย          “…หรือ เจ้าลืมถ้อยคำคำนี้      จึงทำไม่รู้ไม่ชี้ ดังไม่มี เยื่อใย      แม้น เจ้าลืมเจ้าเลือนเคลื่อนคลาย      พี่เตือนให้อีกก็ได้ ก็รักอย่างไร เจ้าเอย…”      [ เพียงคำเดียว (2498)      คำร้อง : สุนทรียา ณ เวียงกาญจน์      ทำนอง : สมาน กาญจนะผลิน ] Soul Searcher Inspired to write 9/1/2026

[กัลมลี*]

รสวลีตรึงตรากว่าใดหวาน
หวั่นลมปราณสะบั้นร้าวรานเอ๋ย
โอ้...ผกากลีบช้ำลมรำเพย
คนโน้มเชยช้ำดอกเพียงหลอกลวง

ควรหรือเทียมเทียบค่ามาลัยร้อย
หากลืมสร้อยกานท์หม่นแห่งคนหวง
และรักคล้องใจซึ้งเพียงหนึ่งดวง
หวิวหวาดทรวงหมดค่าเฉกมาลี

"เพียงคำเดียวคำนั้น รังสรรค์ฝาก"* (โซเซอะเซอ)
หยั่งลึกรากถอนต้องพบหมองศรี
สิ้นน้ำใจเมตตาเลิกพาที
แม้นมีกี่ชีวิตจิตย่อมตรม

ด้วยมาลัยลิขิตประดิษฐ์ถ้อย
ประหนึ่งสร้อยทองสูรย์ปูนแสงสม
ประหวั่นว่าฝันตื่นอาจคืนคม-
อุโฆษลมปากตัวแค่ชั่วคราว

หากเหลื่อมรอยมิตรของทั้งสองจิต-
เชื่อมโลกชิด...แหลกผงคงโพลนขาว-
ดุจน้ำแข็งปรกจินต์เป็นหินวาว
ครามองดาวจันทร์~เบียด...คงเสียดใจ

เสมือนคราวอดีตอกซีดหมอง
มิเปิดช่องพิสูจน์คำพูดไหน
กลับค้างคาถมเพียบแต่เงียบไว้
โชคดีไม่ชิงตัดภพขาดลง

หลงคำสาส์นไร้เสียงถึงเพียงนี้
ชุบชีวี ฤา ผลาญเป็นถ่านผง
มิอยากซ้ำวงวัฏกระหวัดปลง
โปรดซื่อตรงใจชั่ง "ชัง" หรือ "รัก"

[มังตรา]

คำพี่เอ่ยเปรยความไปตามชอบ
มั่นหมายมอบเคียงคู่อยากรู้จัก
พยายามถามไถ่เปิดใจทัก
ผูกสมัครรับมั่นสู่ขวัญทรวง

ข้องุนงงสงสัย..ชอบไหมหนา ?
อยากบอกว่า..เวียนแวะ..รักและห่วง
แนบอุราหาแม่...เจ้าแด ดวง
ดั่งหินถ่วงจิตส่งจมลงพลัน

พี่มอบใจให้เจ้าบอกเล่าซื่อ
วาจาถือคำแท้มิแปรผัน
โลกหมุนคงตรงเคลื่อนเสมือนกัน
รักเธอนั้นคงมั่นนิรันดร์กาล

เรื่องมนุษย์ปุจฉาชะตาคล้อย
ดำเนินรอยเพิ่ม-สูญใช่คูณหาร
รักมากครั้ง..ยังขมนอนซมซาน
บ้างเลิกนานคืนเข้าเหมือนเก่าเคย

อันภาพงามความรักสลักศิลป์
เปรียบแมลงบินเวียนวกโอ้อกเอ๋ย
ดอกไม้วาดสาดสี วจีเปรย
แมลงเชยชมตอบชื่นชอบใจ

ดอกมัวหม่นหล่นกองด้วยหมองเศร้า
ทุกข์ลวงเล่า..ลาแล้งแมลงใกล้
เคยจำเพาะเกาะทีหลบหนีไกล
ปัญหาใหญ่..พี่เหงา และ เศร้าซึม


มังตรา

[โซ...เซอะเซอ]

…ยามรัก ยามชัง… ขจรขจายปรายปรัดกระหวัดหวาม เหลือสุดห้ามปรามเปรียบ ครั้งเงียบขรึม- ลืมประหวั่นพรั่นฟ้า คราอึมครึม- เมฆเทาทึม เพียรวาทพิลาสเลอ เพียงคำเดียวคำนั้นที่สรรค์ฝาก ใช่พลั้งปากพล่อยพร่ำคำเพ้อเจ้อ จรดร้อยสร้อยศิลป์รินบำเรอ บทละเมอแม้นมาตร ปลาตรัก ผิว่าเจ้ากังวลประพนธ์พร้อย- อาจเคลื่อนคล้อยนิยามคร้ามปรัก ปากมิตรงกับใจ ให้ท้วงทัก จึ่งชะงักงันงงจงเจตน์นี้ รักฤาชังฟังความยามตัดพ้อ อาจทดท้อหัวใจไหวเต้นถี่ ด้วยสื่อสารมิกระจ่างอย่างพจี ถามกลับที แล้วที่ทัก…รักหรือชัง อาจวลีซาบซึ้ง………….…..เพียงลม ชั่ววูบไหวอ่อนพรม………..แผ่วพลิ้ว ยามรักหวาดอารมณ์………ผันเปลี่ยน ชังปรี่แทรกฝากริ้ว…………หม่นม้างกลางใจ จริงเท็จใครล่วงรู้……………โลมลวง โปรยพร่างพริ้งเพราปวง….เปลี่ยวเพ้อ ฤาพันผูกผลพวง…………….เพียงวาท- ไหวอ่อนโอ้ล่ะเน้อ…………..แทรกซึ้งทรวงสมร [ยามรัก (2503) : คำร้อง - สุรพล โทณะวณิก ทำนอง - เอื้อ สุนทรสนาน ] [ยามชัง (2534) : คำร้อง - ชาลี อินทรวิจิตร ทำนอง - สมาน กาญจนะผลิน ] Soul Searcher Inspired to write 11/1/2026

[M.]

เคลิ้มประพจน์บทกลอนเมื่อก่อนนั้น
เคลิ้มจำนรรจ์พาทีที่เธอเขียน
หลงน้ำคำต่อกลอนตอนพากเพียร
กาลจำเนียรล่วงเลยไม่เคยลืม

หลงลีลาพจนารถประกาศฝัน
คำรำพันโปรยกานท์หวานดูดดื่ม
หยิบน้ำค้างต่างฟ้าหวังว่ายืม
เก็บมาปลื้มก่อนนอนกลอนของเธอ

ละมุนนักงามคำยามเธอร่าย
ดุจทิวสายดาวเด่นเพ็ญเสนอ
หลงน้ำคำหลงคนเขียนเพียรละเมอ
แอบพร่ำเพ้อบทความยามเธอลง


M.


 

ไม่รู้จะต่อตรงไหนครับ เขียนโคลง ไม่เป็นครับ

[กัลมลี*]

.
.
ดอกมัวหม่นหล่นกองด้วยหมองเศร้า
ทุกข์ลวงเล่า..ลาแล้งแมลงใกล้
เคยจำเพาะเกาะทีหลบหนีไกล
ปัญหาใหญ่..พี่เหงา และ เศร้าซึม

มังตรา

แม้นมาลีดอกหนอสีช่อหม่น
ดั่งเนตรคนมองเพ่งหน้าเคร่งขรึม
ด้วยอาลัยนัยน์เศร้าจินต์เทาทึม
ราวเมฆครึ้มคลุมฟ้าเพียบอาดูร

สลักศิลป์สร้างรักตระหนักรู้
หาใช่ดูดายนิ่งทุกสิ่งสูญ
ทั้งน้ำคำน้ำใจใช่หาร - คูณ
ทวีพูนตามกาลที่นานยาว

จึ่งคำรักสลักห้วงสู่ดวงขวัญ
ปวงเทวัญต่างอวยช่วยสืบสาว
ตราบสุดท้ายครบเครื่องแห่งเรื่องราว
พยานดาวพร้อมพรั่งกระทั่งจันทร์

คำน้องถามอาจพล่อยจนน้อยจิต
น้อมรับผิดเต็มอกแสนโศกศัลย์
แต่นี้จักหักห้ามยามจำนรรจ์
ปล่อยเป็นปัญหาใจน้องฝ่ายเดียว

เถิด...คิ้วคลายขมวดคลายปวดเจ็บ
ยื่นก้อยเก็บ...มือผายสอดปลายเกี่ยว
หากเมินนานมานน้องหมองซีดเซียว
เกรงค่ำเปลี่ยวคืนบาดน้องขาดใจ

ชอบบุปผาใดโรยหลังโชยชื่น
สองมือยื่นตระกองกอดป้องให้~
กระนั้นพี่มิหายคลายอาลัย
จักปลูกใหม่ให้คืนชื่นนิรันดร์

ดวงใจซื่อศรัทธาสง่าเอ๋ย
คนเปิดเผยแวะเวียนมิเปลี่ยนผัน
ยามดวงหน้าเฉยเรียบและเงียบงัน
โอ้...อกขวัญร้าวรอนเต้นอ่อนแล้ว

[กัลมลี*]

…ยามรัก ยามชัง… . . รักฤาชังฟังความยามตัดพ้อ อาจทดท้อหัวใจไหวเต้นถี่ ด้วยสื่อสารมิกระจ่างอย่างพจี ถามกลับที แล้วที่ทัก…รักหรือชัง Soul Searcher Inspired to write 11/1/2026

ยามรักแม้นดาราสรรค์หาฝาก
ภิรมย์หลากลุ่มหลงพะวงหวัง
ตรวนสัญญามัดยิ่งรักจริงจัง
คืนคำดั่งแล้งไร้สายธาริน

แล้วเธอรู้หรือเปล่าคราวรักจาก~
นั้นฝังฝากลึกห้วงห่วงถวิล
ซึ่งแม้นมาตรกายาลับฟ้าดิน
กลับมิสิ้นวิญญาณ์สาบานคำ

เปรยปรารภด้วยขาดวาสนา
ครวญด้วยอาวรณ์เอย...เคยดื่มด่ำ
หากลับแล้วมนตร์เวทเทวษ~จำ
เพลี่ยงถลำรานรอนอุทธรณ์ใคร

ถนอมปรางละมุนเนื้ออุ่นนี้
พร้อมฤดีคงมั่นมิหวั่นไหว~
มิตอบรับคำเค้นหลบเร้นใจ
โปรดจงใช้รักแท้แก้ทุกทาง

คว้าอากาศได้ใดไตร่ตรองเถิด
กุญแจเปิดใจหรือคือคำสร้าง
รักหรือชัง "เชือก" เฟ้นหรือ "เส้นฟาง"~
จักมองอย่างไรล้วนจงครวญดู

เช่นนี้แล้ว...ถ้อยถามความสงสัย
แถลงไขใจใช้ใช่ฟังหู
ดำเนินผ่านการทำและค้ำชู
จนเหลือผู้สุดท้ายมิคลายคำ


ลุงอ่านทำนองเสนาะเป็นป่ะ
ลองอ่านกลอนลุงเป็นทำเสนาะสิ ไพเราะเชียว

[กัลมลี*]

ละมุนนักงามคำยามเธอร่าย
ดุจทิวสายดาวเด่นเพ็ญเสนอ
หลงน้ำคำหลงคนเขียนเพียรละเมอ
แอบพร่ำเพ้อบทความยามเธอลง

M.
 
ไม่รู้จะต่อตรงไหนครับ เขียนโคลง ไม่เป็นครับ

เจ้าสำนวนกลอนฉ่ำเพชรน้ำค้าง
คัดคำวางจารเจียดละเมียดส่ง
เขียนแล้วลบหลายรอบตอบบรรจง
ด้วยลุ่มหลงสร้อยคำห้วงน้ำใจ

ถักอาภรณ์อักษราชายคาฝัน
สื่ออนันต์สรรพเสียงถึงเพียงไหน~
ก็มิอาจเทียบเห็นที่เป็นไป
ซึ่งกรุ่นในอารมณ์อุดมการณ์

ตลอดทางสร้างรุ้งเฟื่องฟุ้งแล้ว
สะพานแก้วเชื่อมฟ้าดินสมาน
เสมือนพจน์หยาดยอดทอดสะพาน
สองดวงมานข้ามฟ้าชิดหากัน

ปรากฏเป็นรูปลักษณ์ตัวอักษร
คืออาทรโอบเอื้อเมื่อเสียขวัญ
คือสายลมแผ่วต้องผิวผ่องพรรณ
คือสีสันแต้มตอกดอกไม้บาน

"ละมุนนักงามคำยามเธอร่าย" (เอ็ม กวิน)
บนทางสายดาวระดะสวยประสาน
แต่ละดวงโชติวาวพราวตระการ
เถิด ~ ขับขานคำเสกเอกลักษณ์

เพราะฉะนั้นฉันจึงมาถึงนี่
ดีดนิ้วคีย์ลำนำคำจำหลัก~
ไปตามเส้นสำเนียงเสียงใจภักดิ์
กระซิบทักเบาแผ่วแก้วกวิน

[Msp.]

หลากลํานำคําหวานปานน้ำผึ้ง
เพชรน้ำหนึ่งตรึงตราพาถวิล
ประดิษฐ์สร้อยร้อยเสียงสำเนียงพิณ
จินตนาโบยบินถวิลนาน

ประหนึ่งคำลีลาสปราชญ์รังสรรค์
โปรยประพันธ์ขวัญศัพท์ประดับฐาน
นคเรศเมืองแมนแดนวิมาน
ประทินกานท์ทาบทาทั่วธาตรี

ดั่งคนธรรพ์บรรจงดำรงพจน์
บริบทร่ายมนต์ดลวิถี
สู่ลานดินถิ่นราษฎร์ปฐพี
มนต์กวีคลี่บานบนลานใจ

เคลิ้มรสรินศิลป์กาพย์กำซาบซึ้ง
ด้วยตราตรึงถึงสถานกาลสมัย
หลงน้ำคำมธุรสพจน์ละไม
หวามฤทัยทุกช่วงห้วงวิญญาณ์

ฤาจะสิ้นมนต์หลงองค์กลอนกาพย์
ศิโรราบกับใจให้ครวญหา
สุดดื่มด่ำยามถักอักษรา
หลงมนตรากวี..ที่งดงาม


Msp.

[มังตรา]

ดวงใจซื่อศรัทธาสง่าเอ๋ย
คนเปิดเผยแวะเวียนมิเปลี่ยนผัน
ยามดวงหน้าเฉยเรียบและเงียบงัน
โอ้...อกขวัญร้าวรอนเต้นอ่อนแล้ว

กัลมลี


โอ้ประโลมโถมถาในคราเหงา
รุกเร่งเร้าลอยล่องบนฟองแก้ว
เอื้อมมือรับจับหยิบวิบวามแวว
จะคลาดแคล้วหรือร้าง..ฝ่าทางไป

อันคำหญิงจริงมั่น ณ.วันนี้
ผ่านเดือนปีเงียบหายกลับกลายไหม
สัญญาเรียงเคียงร้อยคล้องถ้อยใจ
เจอคนใหม่ถลำอ้างคำลืม

พี่กล่าวสัตยวาจามิหาเรื่อง
หากขุ่นเคือง..หลังคล้อยยังคอยปลื้ม
กัลมลีฤดีหนอจะขอยืม
คงหวานดื่มคู่สุขในทุกวัน


มังตรา

[กัลมลี*]

.
.
ฤาจะสิ้นมนต์หลงองค์กลอนกาพย์
ศิโรราบกับใจให้ครวญหา
สุดดื่มด่ำยามถักอักษรา
หลงมนตรากวี..ที่งดงาม

Msp.

คำประพันธ์แม้นมาตรสร้อยหยาดฝน
คำประพนธ์อ่อนช้อยถ้อยทักถาม
เจรียงศัพท์ลิขิตชวนติดตาม
จำเริญความงามพิศชวนติดตา

ดั่งช่อสายมธุรสหวานหยดห้วง
ดั่งช่อสรวงโน้มหยาดพิลาศหา
เพชรน้ำร้อยปรานเปรียบเพียบโสภา
ล้ำเลอค่าใดเทียบเพียบโสภี

มิสิ้นมนต์บรรเลงเบลงสาน
มิสิ้นมานกานท์ดลกลสร้อยศรี
ผลิมาลัยร้อยกรองคล้องกวี
แทนมาลีร้อยกองคล้องกวินท์

มาร่วมเรียงเคียงข้างเสกสร้างเสริม
มาร่วมเริ่มเคียงข้างเสกสร้างศิลป์
เชวงวรรณบรรโลมชโลมดิน
เรืองระบิลประโคมชโลมดาว

จึ่งประดับห้วงแล้วทุกแววหวัง
จึ่งประดังประเทืองฟุ้งเฟื่องหาว
จรัสฟ้าดินผืนอย่างยืนยาว
จรดวาวรสรื่นอย่างยืนยง

[M.]

ถ้อยน้ำเสียงประกาศชัดกลางหาว
ตามองดาวดวงใจให้ลุ่มหลง
เคลิ้มภวังค์มนตราคราบรรจง
ที่ดำรงภาษาอันละไม

กานท์รำพันคำหวานประสานสร้อย
ที่เรียงร้อยคมคำทำหวามไหว
รับสัมผัสลึกซึ้งตรึงละไม
งามไฉไลนึกคิดประดิษฐ์ตาม

หากความงามลีลาคราเธอกล่าว
เป็นเรื่องราวหัวใจให้ไต่ถาม
รอคำตอบจากใจขยายความ
มีนิยามอะไรส่งให้กัน

หลงละเมอเพ้อคร่ำคำเอื้อนเอ่ย
อกใดเลยจะต้านรั้นแรงฝัน
หลงลีลาภาษาครารำพัน
ยามเธอสรรคำร้อยถ้อยความใน

เกินจะหยุดคร่ำครวญรัญจวนหา
เสน่ห์พาดวงมานพลันหลงใหล
ทุกประพจน์คารมเกินข่มใจ
ปักฤทัยหลงคำทำรัญจวน


M.

[Msp.]

ดุริยางคศิลป์กวินท์ส่ง
ร้อยบรรจงกวีที่หอมหวล
ประณีตศัพท์จับวางอย่างอบอวล
ดุจดั่งมวลมาลีคลี่กลีบบาน

ดั่งนิมิตเมืองแมนแดนสวรรค์
กินรีคนธรรพ์คัดสรรสาส์น
เสกบุหลันคำถ้อยร้อยตระการ
โปรยยังลานมธุรสบทกวี

วจีหวานร่ำกลิ่นระรินหอม
ปานพยอมคำปราชญ์แผ่รัศมี
ประกาศกล้าเบ่งบานลานพาที
เผยพจีความงามยามประพันธ์

เรืองระบัดประกายในกลอนบท
แสนงามงดยศถ้อยเทิดร้อยขวัญ
เคลิ้มภวังค์หลงศัพท์นับอนันต์
ณ ถิ่นฝันกวีนี้ฉันใด

หลงอำนาจเสน่ห์เล่ห์กลศัพท์
หรือประทับผู้สร้างกันอย่างไหน
ผู้หลงทางอย่างเราเฝ้าเคลิ้มไป
หลงน้ำคำเหล่าไท้ในนี้แล้ว


Msp.