ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[กริชอักษร]

สิบปีนิ่ง ทิ้งร้าง ห่างเหิน
ใช่จะเมิน เกินกว่า จะเดินไหว
ห่างตัว มัวไขว้คว้า อะไร
กลับมา เริ่มใหม่ ในที่เดิม

ศูนย์หรือหนึ่ง ถึงไหน ไม่ได้นับ
กลัวจะหลับ นับเพลิน เกินเสริม
ลืมตื่น ลืมตา เหิมเกริ่ม
ลืมมอง ในจุดเริ่มเดินทาง

กลับมา เหลือบ้าง ก็ยังเหลือ
ดีกว่า เหลือเชื่อ หมดทุกอย่าง
เหลือแค่ใจ พอเอาไว้ คลำทาง
เหลือบางอย่าง เอาไว้ ในใจ

กลับมาเรียน ซ่อมสร้าง ร่างฐาน
กลับมาบ้าน กาลงาน จะแค่ไหน
มองให้เห็น ทำให้เป็น แล้วปล่อยใจ
ได้แค่ไหน แค่นั้นไง แค่บ้านเรา

[กริชอักษร]

 สองปีครึ่ง ถึงร่าง ยังยากอยู่
เกินจะรู้ สู่ทาง สว่างวาว
เดินถลำ กร่ำกราย จะวายเอา
ด้วยเส้นเนา เข้ากึ่ง ซึ่งจุดดับ

พบจุดหมาย ไร้ค่า เมื่อมาถึง
ที่จุดซึ่ง ครึ่งฝัน ไม่ทันรับ
เดินมาแล้ว มาเลย ไม่เคยกลับ
เพียงรีบสับ จับต้อง ฟองอากาศ

หากย้อนไป ในวัน ที่ผ่านได้
คงจะไม่ ล่าไล่ ให้ประหลาด
จะนอนสุข ลุกเสพ เก็บทุกหยาด
ไม่ให้คลาด ปรารถนา น่าภิรมย์

เดินมาตาม ความเชื่อ เมื่อมาถึง
จึงรู้ซึ้ง ถึงค่า ว่าสุขสม
มิใช่เป็น เพียงถ้อย ที่ลอยลม
น่านิยม สมอุรา คราจำจร

 

[โซ...เซอะเซอ]

ครั้นเขียนคำ “กลับบ้านเก่า” ทำเอาชะงัก จำหยุดพักนิ่งมองตรองอักษร ความหมายดูแปร่งแล้ แปรม้วยมรณ์ ขอปรับถอนเป็นอื่น…“คืนถิ่นเนา” บ้านใหญ่เคยเคล้าเคียงเสียงอึงอล กลับหมองหม่นร้างเรื้อ เจือความเศร้า แว่วเสียงกลอนอ่อนล้า ฟ้าเมฆเทา- ครอบคลุ้มความอับเฉา ช้ำเหว่ว้า หากผู้เคยลาลับ ย้อนกลับคืน แม้นปลุกฟื้นฟุ้งฝัน สุขหรรษา สอดประสานร้อยสรรค์ พรรณนา ซับน้ำตาหม่นไหม้…“รอยไถแปร” โซ…เซอะเซอ 1 กรกฎาคม 2569

[PIKuL]

ของที่มี มีอยู่มิรู้หาย
เพียงเปล่าดายในบางคราเวลาแย่
จึงโยกย้ายมาเก็บในดวงแด
ไร้ข้อแม้จนลืมเลือนเหมือนห่างไกล

จวบเวลาพาให้ได้คิดถึง
ช่วงจังหวะเคยตราตรึงจึงหวั่นไหว
สิ่งที่เคย "เก่าเก็บ" เรียกหาใจ
จึงเริ่มนับกลับมาใหม่...ณ บ้านเดิม

ที่ที่เคยลืมเลือนในบางช่วง
กลับเป็นที่ที่เคยหวงเมื่อแรกเริ่ม
มีหลักฐานความทรงจำมาคอนเฟิร์ม
เป็นบ้านเก่า...ที่ต่อเติมความหมายเรา.


ทักทายค่ะ คุณกริช อักษร