กลอนรักเก่า
ชุมชน บ้านกลอนไทย
27 พฤษภาคม 2019, 08:12:PM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)
 
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: กลอนรักเก่า  (อ่าน 129 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
11 มีนาคม 2019, 06:08:PM
Jeremy153
LV1 เด็กน้อยอ่านกลอน
*

คะแนนกลอนของผู้นี้ 1
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1



« เมื่อ: 11 มีนาคม 2019, 06:08:PM »
ชุมชนชุมชน

กลอนรักเก่าอยากเอามาวางตามอารมณ์ขณะนี้  เวลาผ่านมาเกินสิบปีก็ยังวนเวียนเขียนอยู่ไม่รู้เบื่อ
UFA365
อยากถนอมความคิดสมัยนั้น หากแต่วันทำให้แปรเปลี่ยน ตัวตนคนนั้นยังหมุนเวียน ไม่แปรเปลี่ยนไปอย่างใดเลย...

ระยะหลังนี่มักจะเขียนโคลงมากกว่า.. สั้น กระชับและจบลงในบทเดียวได้

ถึงเธอคนดีที่คิดถึง
โกรธขึ้งหรือไรไม่ส่งข่าว
หลากหลายเหตุผลหนทางยาว
เรื่องราวเงียบหายดังสายลม

ถ้าไม่เหลืออะไรค้างในจิต
คนไร้สิทธิ์ไร้เงื่อนไขก็ไม่เกี่ยว
แต่ถ้าเหลือใยรักอยู่สักเกลียว
ทุกทางเปลี่ยวความเป็นเพื่อนยังเหมือนเดิม

ยังไม่เคยเอ่ยว่ารักเลยสักหน
แต่ในใจเปี่ยมล้นด้วยรักยิ่ง
ไม่เคยมีท่าทีว่ารักจริง
แต่ทุกสิ่งที่กระทำคือความรัก

ยังเฝ้ารอ..รอหัวใจใครคนนั้น
คนที่ทำให้ฉันเพ้อละเมอหา
คนที่อยู่ในใจรักเธอเสมอมา
จวบผืนดินกลบหน้าจะทนรอ

จากราตรีนั้นถึงวันนี้
ไม่มีวันที่ไม่คิดถึง
ได้ประสบพบหน้าตราติดตรึง
จิตคนึงแล้วคนึงเล่าเกินเข้าใจ

จะรวบรวมความคิดถึงครั้งหนึ่งส่ง
เกินจิตจะปลงคงทำไม่ได้
จึงคิดถึงเช้าจรดค่ำอยู่ร่ำไป
เกินกว่าใจกำหนดจะกดตรึง

หากหัวใจเปราะบางเหมือนดังแก้ว
คงแหลกแล้วด้วยพิษที่คิดถึง
อีกครั้งหนึ่งในชีวิตข้าต้องตราตรึง
เฝ้าคิดถึงรำพึงเศร้าเท่านิรันดร์

ผ่านประสบการณ์กี่ครั้งก็ยังแพ้
เป็นจำเลยแก่ความรักครั้งยิ่งใหญ่
ผ่านร้อนผ่านหนาวมาคราวไหน
ก็ไม่ทุกข์เทวษใจหนักเท่ารักเธอ...

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : พี.พูนสุข, รพีกาญจน์, ไผ่เดียวดาย

ข้อความนี้ มี 3 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
 

Email:
Powered by SMF 1.1.2 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF
s s s s s