...เรื่องเล่าจากเจ้าวันเพ็น......ตอนที่๑-วันสุดท้ายของ..วันเพ็น
ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน
26 มิถุนายน 2022, 03:43:PM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)
 
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ...เรื่องเล่าจากเจ้าวันเพ็น......ตอนที่๑-วันสุดท้ายของ..วันเพ็น  (อ่าน 6384 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
29 มิถุนายน 2013, 01:35:PM
...สียะตรา..
Special Class LV6
นักกลอนเอกแห่งวังหลวง

******

คะแนนกลอนของผู้นี้ 396
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
กระทู้: 1,049


.


« เมื่อ: 29 มิถุนายน 2013, 01:35:PM »
ชุมชนชุมชน

...ไดอะรี่เรื่องราวของชีวิตที่เปลี่ยนไปของคนคนนึงและเพื่อนชีวิต...วันเพ็น......เริ่มเขียน๑๕   มีนาคม   ๒๕๕๔



เรื่องเล่าจากเจ้าวันเพ็น...ตอนที่ 1


......เรื่องราวของบ้าน เสนาจบลงแล้ว เวลานี้มี๊พาหนูมาอยู่ระยองอยู่ที่เมืองแกลงเมืองที่มีอนุสาวรีย์ของท่าน สุนทร ภู่กับน้าต่าย มีคุณ

RON สามีน้าต่าย ยายศรี แค่ข้ามถนนไปหนูก็ได้เล่นน้ำทะเล แต่มี๊ไม่พาหนูไปบ่อยนักเพราะหมาทะเลเยอะมาก ครั้งสุดท้ายที่มี๊พาหนูไป

แล้วเจอหมาก้าวร้าวมี๊ต้องอุ้มหนูวิ่งหนีหมาพวก นั้น แล้วมี๊ก็หอบแฮ่กๆเหมือนหัวใจจะวายเพราะมี๊แก่มากแล้ว


...น้าต่ายดีกับหนูมากแอบเอาเบค่อนให้หนูกินแล้วก็ทำอาหารมื้อค่ำให้มี๊ กิน...ตอนนี้หนูง่วงเพราะน้าต่ายเพิ่งมาชวนมี๊คุยนานนนนมาก

แล้วเพิ่งออกไป อืมมม...หนูมีเปลือกหอยตัวโปรดเป็นเพื่อนเล่น...จำได้ เช้าวันนึงมี๊ไปทะเลกับน้าต่ายแต่เช้าไปซื้อปูให้ยายศรี มี๊เจอ

หอยตัวโต โตมากๆที่ชาวประมงลากอวนมาได้ น้าต่ายอยากได้เปลือกหอยนั้นมาเป็นที่เขี่ยบุหรี่ให้คุณRON...แต่ในเปลือก หอยนั้นยังมี

ตัวเป็นๆที่ชาวประมงบอกว่าเค้าจะต้มกินแล้วยกเปลือกหอยให้น้า ต่าย...มี๊เลยขอซื้อหอยทั้ง๔ตัวนั้นเดินไปไกลมากๆตรงที่น้ำลึกๆแล้ว

โยนหอย ทั้ง๔คืนกลับบ้านไป


...เมื่อมี๊เดินกลับมี๊พบเปลือกหอยเล็กๆรายทางสวยสมบูรณ์๓อันมี๊เลยเก็บมา ไว้หัวนอน...หนูเลยขอมาเป็นเพื่อนเล่นอันนึง....ฮ้า

วววววววว....หนูนอนก่อน นะมี๊จะปิดไฟแล้ว.....



.........................................................................




...ตอนที่๒


......เมื่อวานนี้มี๊ดูเหงาๆ..เลยชวนหนูไปทะเล...มี๊จ้างรถหน้าตาแบบที่หนู ไม่เคยเห็นข้างนึงเป็นมอเตอร์ไซค์อีกข้างเป็นกะบะสี่เหลี่ยม

เล็กๆ.....สนุ๊ กกกกกซาหนุก ลมพัดผมหนูกระเจิง ยายศรีก็ไปด้วย...ไปนั่งคุยที่รีสอร์ทเล็กๆของป้าติ๋ม..มี๊จูงหนูวิ่ง วิ่ง แล้วก็วิ่ง...อยู่ที่นี่หนู

อึดอัดเหมือนกันเพราะหนูต้องใส่สายจูงตลอด เวลา...แรกๆมี๊ร้องไห้แล้วอธิบายให้หนูฟังว่าทำไมต้องใส่มี๊บอกว่าเพราะมี๊ ห่วงหนู..ที่บ้านน้า

ต่ายไม่มีรั้วเหมือนบ้านเสนา หนูจะวิ่งเป็นจรวดแบบนั้นไม่ได้เพราะข้างนอกเป็นถนนที่หนูจะวิ่งไปชนกับรถ คันใหญ่..ใหญ่กว่ารถขยะสีเขียวๆ

ที่หนูเคยเห่าทุกเช้าซะอีก...หนูถอนหายใจ แล้วทำหน้าว่าเข้าใจค่ะ...แต่พอเบื่อมากๆหนูก็ร้องอี๊ อี๊ อี๊...เบาๆประท้วงเสียทีนึง...ที่บ้านป้าติ๋ม

มีหนุ่มๆหน้าตาเช๊ยย เชยมาแอบดูหนูด้วย อิ อิ...แต่มี๊ไม่ให้หนูเล่นกับใครกลัวหนูไม่สบาย...หนูแอบสบตากับเจ้าตัวเล็ก สีดำที่ขาสั้นพอๆกับ

หนูบ้านฝั่งตรงกันข้ามแต่มี๊ไม่ให้หนูส่งสายตากันนานนัก เพราะกลัวเจ้าตัวเล็กๆจะวิ่งข้ามถนนมาหาหนู..เฮ้อออ...หนูอยากให้มี๊มีที่ กว้างๆ

เหมือนเดิมจัง.........



..................................................................................




...บทที่๓


.......เมื่อคืนวานมี๊ขออนุญาตหนู...มั๊ง.....ไปบาบีคิวปาร์ตี้ที่ร้านกิ๊ก กี้กับโยเก้นชาวสวีเดนเพื่อนคุณรอน น้าต่ายไปรับป้าติ๋มมาด้วย...กลับดึ๊

กกดึกหนูนอนคอยมี๊ที่ปลายที่นอนบนผ้า นวมของมี๊แล้วก็รู้สึกว้าเหว่จนอยากหอนเบาๆแต่เกรงใจยายศรีแล้วก็พี่ แมว...พี่แมวเป็นลูกน้องน้า

ต่ายช่วยน้าต่ายทำงาน ทำขนม..พี่แมวรักหนูเวลาเจอหนูตอนออกไปฉี่พี่แมวจะร้องเอ๊ยยย..เอ๊ยยยใส่ หนู..ตอนมี๊เข้ากรุงเทพครั้งที่แล้วพี่

แมวก็พาหนูไปฉี่ทั้งวัน..หนูชอบพี่ แมวค่ะ...อยู่ที่นี่หนูจะประจบเอาใจคนที่หนูรู้(ดี ) ว่าต้องประจบอย่างยายศรี...แต่ก่อนเวลายายศรีมาหามี๊

ที่บ้านเสนาหนูเข้าไปหา ยายศรียายศรีจะทำเสียงชิ้ววว..ชิ้ววววใส่หนูแต่ตอนนี้ยายศรีเรียกหนูไปหา แล้วก็พยายามสอนให้หนูสวัสดี...หนู

อยากบอกยายศรีว่าหนูสวัสดีไม่ได้ร๊อกกก เพราะหนูอ้วนขาหนูก็สั้นสวัสดีไม่สวย...หนูก็ได้แต่ซบขายายศรีเอาใจคนแก่ เสียหน่อย...จะได้ไม่

เสียกำลังใจ...



.........................................................................








...ตอนที่๔...

......มี๊ลงไปใส่บาตรแต่เช้า..วันนี้เป็นวันดีของมี๊หนูเห็นมี๊เตรียมของ ตั้งแต่เมื่อคืน..พี่แมวหุงข้าวหม้อใหญ่...ห๊อออมหอม...อยู่ที่นี่มี๊ให้

หนูกิน แต่อาหารเม็ด..น้าต่ายเลยแอบเอาอะไรอร่อยๆให้หนูกินไงมี๊กลัวหนูทำเลอะ เธอะ...ฮื้อ..หนูอยากกินข้าวเหมือนแต่ก่อนจัง....

เวลาหนูเจอคุณRONหนูจะทำ หางแกว่งๆแล้วสบตาแบบว่าหนูเข้าใจที่เค้าทักหนู r u o.k ...น้าต่ายให้เมอร์แรงหวานอร่อยหนู2ชิ้นแต่

คุณRON ห้ามน้าต่ายแล้วบอกว่าขนมหวานไม่เหมาะกับ...smart dogอย่างหนู..หนูล่ะปลื้มจังเลย.....ใส่บาตรเสร็จน้าต่ายชวนมี๊ไปซื้อ

ปูที่ หาดสวนวังแก้ว...มี๊เล่าให้หนูฟังว่าที่นั่นซ๊วยยย สวย...ต้นไม้ใหญ่ๆเต็มไปหมดมีมะม่วงป่า ต้นไม้แปลกๆที่มี๊ไม่รู้จัก มี๊เก็บขนุนป่าลูก

เล็กๆมาฝากยายศรี...ถนนในนั้นเป็นเนินขึ้นๆลงๆแบบภูเขา... อากาศเย็นสบาย มี๊ว่าอยากมาวิ่งออกกำลังแต่มันก็ไกลจากบ้านพอดู...

นอกจากหนูที่มี๊ไม่ทอด ทิ้งแล้ว ต้นไม้เกือบทุกต้นที่บ้านเสนามี๊ให้คนมาล้อม ขุดเอามาหมดทุกต้น...ตอนนี้ทุกต้นเค้าฟื้นจากสลบเริ่ม

มีดอกแล้วหนูก็ไป พิสูจน์กลิ่นทุกเช้าจะได้หายคิดถึงบ้านเสนา...วันนี้มี๊ดูมีความสุข วันนี้หนูสัญญาว่าจะไม่ร้องอี๊..อี๊ เป็นของขวัญให้มี๊...

แล้วก็ขอให้มี๊เป็นมี๊ที่ใจดีของหนูนะคะ..





.......................................................................



...ตอนที่๕...




......หนูเอะใจ...มี๊ตื่นตั้งแต่ตีหนึ่งออกไปทำงานนอกห้องที่เรานอน...นานๆ มี๊ถึงจะเข้ามาบอกหนู..” มี๊อยู่ตรงนี้นะคะทำงานหาตังค์มา

ซื้อขนมให้หนูกิน “...หนูว่ามันไม่ปกติ....แต่หนูก็ได้ยินเสียงของมี๊ทำงานจนไก่ ที่ไหนไม่รู้ขันแบบง่วงๆ....มี๊อาบน้ำแต่งตัว...เสียงน้า

ต่ายทำจานก๊อก แก๊ก...มี๊แต่งตัวเสร็จแล้วมากอดหนู...ขออนุญาต...มั๊ง.....มี๊จะเข้า กรุงเทพไปหาลูกค้า...อยู่กับพี่แมวอย่าดื้อนะคะ...

หนูยินแล้วหนูเหงาจังแต่ หนูก็พยายามเข้าใจ...หนูวิ่งไปนอนที่กองผ้านวมมองดูมี๊....แล้วมี๊ก็เอาโย เกิตรสสตรอเบอร์รี่ที่หนูชอบใส่ชาม

ให้หนู..จูบหนูหลายๆทีแล้วมี๊ก็หายไปกับ ความมืดยามเช้ากับน้าต่าย...พี่แมวพาหนูไปฉี่ตอนเช้า...แต่ตอนเย็นมากๆ คุณRONเตือนให้พี่

แมวขึ้นมาพาหนูไปฉี่....หนูว่าคุณRONแอบรักหนูเข้าแล้วอิ อิ....มี๊กลับมาตอนค่ำนิดๆสะบักสะบอมกับการเดินทาง...แต่หนูกับมี๊ก็มี

แรงกระโดดเข้าหากัน...หนูนอนหงายผลึ่งให้มี๊จูบพุงหนูฟืดๆๆๆๆ...แค่นี้หนูก็ มีความสุขแล้วค่ะ...คืนนี้หนูจะแสนดีกล่อมมี๊เหนื่อยๆให้

หลับแต่ไม่นอนทับ หนูก่อนค่ะ....เอ่...เอ๊....



...................................................................................................





ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : Prapacarn ❀, พิมพ์วาส, ไร้นวล^^, รพีกาญจน์, บูรพาท่าพระจันทร์, Shumbala, พี.พูนสุข, choy, ไพร พนาวัลย์, ชลนา ทิชากร, ดาว อาชาไนย, กาแฟดำ, เอ๊พ, แป้งน้ำ, เพรางาย, panthong.kh, สุวรรณ, ยามพระอาทิตย์อัสดง, ตรีประภัสร์ โสม

ข้อความนี้ มี 19 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
02 กรกฎาคม 2013, 08:30:PM
...สียะตรา..
Special Class LV6
นักกลอนเอกแห่งวังหลวง

******

คะแนนกลอนของผู้นี้ 396
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
กระทู้: 1,049


.


« ตอบ #1 เมื่อ: 02 กรกฎาคม 2013, 08:30:PM »
ชุมชนชุมชน


.....๖....



……คอยหนูเล่าเรื่องใช่ไหมเอ่ย..อิ๊..อิ๊....วันนี้มี๊ทำความสะอาดบ้าน..อื้อออ...ไม่ใช่บ้านซักกาหน่อย..มันเป็นชั้นลอยที่มีบริเวณกว้างๆมี๒

ห้องนอนที่มี๊สามารถจัดทุกอย่างได้ถูกใจหนูมาก....ตอนสายๆมี๊เหนื่อยก็เลยนอนพักคุยกับหนูเรานอนหลังชนกันมี๊เปิดพัดลมตัวเล็ก

ของหนู ย้ำๆๆๆ ของหนู...มันเป็นพัดลมสี่เหลี่ยมตัวเตี้ย..ตัวเล็กต่ะหากมี๊ซื้อให้หนูเปิดสลับกับที่ตัวใหญ่กว่าหนู...มี๊บอกว่าเมื่อวานที่เข้า

กรุงเทพใครๆที่บ้านเสนาก็ถามถึงหนูว่าหนูสบายดีมั๊ยป้าดากับอาม่าบ่นไม่มีใครช่วยกิน...อาม่าชอบคลุกข้าวอร่อยๆให้หนูแล้วก็ชอบเรียก

ให้มี๊ปีนข้ามรั้วไปช่วยอาม่าทำอะไรๆที่ลูกอาม่าห้ามทำ...เฮ้อออออ..หนูก็คิดถึงทุกคนที่หนูรู้จัก...แต่ลึกๆที่หนูคิดถึงมากน่าจะเป็น..นัง..

.เอ๊ยยย..น้องถุงเงินกับยัยโรส...ที่ตอนนี้เค้าอยู่ใต้ดินที่บ้านเสนา...หนูเห็นทุกเช้าเวลามี๊รดน้ำพี่ต้นไม้มี๊จะทักเสมอๆ...หนูเองฉี่เสร็จหนู

ก็จะไปทักค่ะ....ใต้พื้นดินของบ้านเสนาหนูดมดูแล้วเต็มไปด้วย...ความรัก...มากมายก่อนที่หนูจะมาอยู่...



...๗......





......เมื่อคืนหนูหลับสบายยยกับกลิ่นหอมเหมือนโรงพยาบาลเด็ก...มี๊ชอบถูพื้นด้วยน้ำยาไล่เชื้อโรค....นานแล้วมี๊เคยบ่นว่าหนูไม่เร้าใจ

เล้ยยยไม่มีแมงบนตัวให้มี๊จับเหมือนยายๆป้าๆทั้งหลายที่ตอนนี้อยู่บนสวรรค์...หนูเลยพยายามหามาไต่บนตัวหนู๑ตัวตั้งสองวันแน่ะค่ะ

กว่าจะหาได้...เอาใจมี๊ค่ะ...พอมี๊เห็นมี๊ร้องกรี๊ดดดแล้วก็หัวเราะถามหนูว่าไปหามาจากไหนคะแมงตัวนี้เค้าผ๊อมมมผอม...เย็นๆมี๊จะพาหนู

ไปทะเล  ดีใจจัง...ครั้งที่แล้วหนูได้พายน้ำด้วยล่ะหนูชอบเล่นน้ำมี๊จูงหนูลงไปในน้ำทะเลตอนแรกๆหนูก็กลัวค่ะน้ำเยอะกว่าโอ่งบัวที่หนู

ชอบไปวักน้ำเล่น...หนูคิดไม่ถึงว่าน้ำมันก็วิ่งได้เหมือนหนู..มันวิ่งตามหลังหนูแล้วก็ผลักหนูหน้าจิ้มทราย...หนูเลยเอาใหม่วิ่งลงไปไล่งับ

มัน กั่บ  กั่บ  กั่บ..วิ่งไปเรื่อยๆขาหนูสั้นยืนไม่ถึงค่ะน้ำมันกินตัวหนู..เข้าไปในจมูกด้วย...หนูเลยทำขาแบบใบพายตัวหนูก็ลอยได้...พาย

ไปไล่งับน้ำไปสนุกกกกที่สุด...น้าต่ายหัวเราะหนูหาว่าหนูทำปากเหมือนเป็ด  กั่บ  กั่บ...

...๗...



......เดือนนึงพอดีที่หนูกับมี๊มาอยู่ที่นี่...,มี๊เดินไปรดน้ำพี่ต้นไม้ที่ฝากไว้บ้านป้าติ๋มอีก๗ต้น...พี่ๆเค้ายังอยูได้ค่ะแต่มี๊บอกว่าเค้าห่อเหี่ยว

ไปนิดนึง...พี่ชมนาดแสนสวยที่ก่อนมาพี่เค้าออกดอกเต็มต้นเหมือนลาบ้านเก่า...ดอกอ่อนที่ยังไม่บาน..ดอกบานเป็นช่อหอมๆ...พี่พุ

ทธาคนที่เค้ามาล้อมขุดต้นไม้ให้มี๊บอกว่าต้องริดใบต้นไม้ออกให้หมด  มี๊ต้องตัดใจให้พี่พุทธาตัดดอกหอมๆนั่นทิ้งเหลือแต่ต้นโย่งเย่ง...

วันนี้มี๊ไปรดน้ำมี๊เห็นใบเล็กๆเขียวใสผลิออกมาแล้ว..มี๊ปลอบพี่ต้นไม้ทุกต้นว่าเดี๋ยวจะมารับอย่าจากไปนะคะ...พี่ต้นไม้หลายต้นมี๊เอาไป

ไว้ที่ศาลแม่พิมพ์ตรงแหลมแม่พิมพ์ค่ะอย่างพี่ทิวา  ราตรี   พี่นางแย้ม  พี่เขี้ยวกระแต  พี่ชบาสามัคคี..มี๊เรียกพี่ชบาแบบนั้นเพราะพี่เค้ามี

ทั้งสีเหลืองสีแดงในดอกเดียวกัน.....ตรงที่มี๊ใช้ทำงานมี๊ดีใจที่มองออกไปเห็นต้นไม้เขียวๆของบ้านข้างหลังมีชมพู่ลูกสีแดงน่ากินด้วยค่ะ

มี๊อุ้มหนูวางบนโต๊ะทำงานแล้วชี้ให้หนูดู...ไม่ได้โม้นะคะ...เวลามี๊ทำงานมีลมเย็นๆ...มีนกเสียงหวานนานๆครั้ง...มีแมวตัวโตเดินผ่านบน

หลังคา...แล้วก็มีหนูนอนอยู่ใกล้ๆ  ตอนนี้มี๊ทำสายจูงสำหรับอยู่บ้านของหนูให้ยาวขึ้น...หนูก็เลยเดินไปดูโน่นดูนี่ได้ไกลขึ้นค่ะ...แต่แป๊บ

เดียวหนูก็คิดถึงมี๊ต้องกลับมานอนใกล้ๆตามเดิม.....ก็หนูรักมี๊นี่คะ


...๘...

......ยายศรียังพยายามสอนหนูให้สวัสดี..หนูเลยลุกขึ้นยืนสองขาแป๊บนึงค่ะตอนน้าต่ายให้หมูกรอบๆหนูกิน...ยืนนานมากหนูเมื่อยค่ะพุง

หนูมันกลม...มี๊กับหนูมีภาษาและการละเล่นที่เรารู้กัน...เวลาหนูปวดหลังเพราะนอนมากหนูจะทำก้นโด่งๆแล้วมี๊จะสับหลังให้หนูเบาๆซา

บ๊ายยยซาบาย...มี๊บอกว่าเป็นสปาค่ะ..การละเล่นที่ตื่นเต้นของหนูคือเวลามี๊ปล่อยผมยาว..ยาวววววววแล้วกางเล็บแหลมๆของมี๊...ร้อง

เสียงเย็นๆว่า...ฉานเป็นผีปอบฉานนนจะกินสะดืออออ...แล้วมี๊จะตะครุบตรงสะดือจุ่นๆของหนู.....แหมม..อายจัง..สะดือจุ่น...มี๊บอกว่า

หนูไม่ได้คลอดที่โรงพยาบาลเด็กเหมือนน้องถุงเงินแต่คลอดที่บ้านแถวซอยปรีดี พนมยงค์...ตามมีตามเกิด...หนูเลยสะดือจุ่นค่ะ..
.
น้องถุงเงิน..มี๊บังคับบบหนูให้เรียกนัง..เอ๊ยยน้องถุงเงินแบบนี้...แอ่ะ....มี๊มักจะโดนให้รับอุปถัมภ์พวกหนูเสมอๆเวลาเพื่อนคนไหนไม่ต้อง

การพวกหนู...น้องถุงเงินเป็น๑ในนั้นค่ะ......น้องถุงเงินเค้าเป็นไฮโชค่ะคุณน๊ายยคุณนายต้องนอนบนผ้าผมแกะหนูไม่ค่อยชอบเท่าไหร่

คือหนูอิจฉาน่ะค่ะ..แต่ตอนที่น้องถุงเค้าอ่อนแอมากๆแบบว่าเค้าแก่..หนูเลยสงสารแต่งผมให้เค้ามี๊ก็ยังไม่ไว้ใจหนูเท่าไหร่กลัวหนูงับหัว

น้องถุง..แต่หนูไม่ได้ทำนะคะเพราะตอนนี้หนูรักเค้าเหมือนที่มี๊รัก...คืนที่น้องถุงเงินจากไปอยู่บนสวรรค์  เราอยู่ด้วยกัน...มี๊บอกรักน้องถุง

เงิน...สวดมนต์บทที่ดีๆให้เค้าฟังแล้วจนถึงเวลาน้องถุงเงินก็จากไป......จนเช้า...มี๊ฝากน้องถุงเงินไว้ใต้ดินใกล้ๆต้นพี่ชบาสามัคคีด้วย

มือของมี๊เองค่ะ...หนูคิดถึงบ้าน….



............................................................



.........๙.............



......สวัสดีค่ะ ...อะไรนะคะ..บอกดังๆค่ะ  ไม่ได้ยิน...อ๋ออออ..อยากเห็นรูปหนู..อืมมมมี๊สอนไม่ให้ไว้ใจอะไรแปลกๆน่ะค่ะ...แต่รับรองค่ะหนู

หน้าตาดี  มี๊บอกว่าหนูสวยและดีเด่นที่สุดแถวบ้านเสนาแล้วน้องถุงเงินเค้าสวยที่สุดในเครือจักรภพค่ะ...วันหลังพี่มนตรีมาหาหนูสิคะหนูจะ

พาไปสอนพายน้ำ…

......เมื่อวานมี๊พาหนูไปฉี่ตอนเย็นแล้วมี๊ก็รดน้ำพี่ต้นไม้ที่หน้าบ้านมี๊ดีใจใหญ่เลยที่ “ต้นไข่ดาว “ ดอกกำลังจะบาน.มี๊บอกว่าดอกเค้าหน้าตา

เหมือนดอกบุนนากที่ต้นโตๆต้องมีที่กว้างๆถึงจะปลูกได้แต่ต้นไข่ดาวเค้าต้นเล็กๆบางๆมี๊อยากได้มานานแล้วได้มาตอนเรากำลังจะย้ายบ้าน

ค่ะ..หนูไม่เรียก “ต้น ไข่ดาว “ ว่าพี่นะคะเพราะเค้าเพิ่งมาอยู่เค้าเป็นน้องค่ะ...ตอนนี้เช้าแล้วค่ะมี๊ลงไปดูน้องไข่ดาวเค้าบานนแฉ่งเหมือนไข่

ดาวฟองเล็กๆมี๊ให้น้าต่ายถ่ายรูปเก็บไว้ค่ะ...หนูย้อนกลับไปเมื่อคืนใหม่...มี๊โดนยายศรีบังคับนิดๆให้ไปกินอาหารที่บ้านป้าติ๋ม  คุณRONอบ

ไก่งวงตัวโมากๆน้าต่ายทำมันบดใส่แฮม  สลัด  แล้วก็ซอสแคนเบอรรี่  มีบลูเบอร์รี่พายอีกอันนึงด้วย มี๊บอกว่าเมนูเหมือนในเรื่องบ้านเล็กใน

ป่าใหญ่ค่ะ...แต่มี๊เป็นชาวสยามมี๊เลยกินได้แต่ต้มข่าทะเลที่ป้าติ๋มทำ..ส่วนไก่มี๊เก็บมาฝากหนูใส่ไว้ในถุงปลาหมึกเต่าทองมี๊บอกมี๊ต้องแอบๆ

กลัวคุณRONเห็นแล้วจะเสียใจว่าเค้าทำอาหารไม่อร่อย..มี๊แค่ไม่ชอบกลิ่นมันเท่านั้นค่ะ...หนูคิดว่ามี๊กำลังสับสน...กับชีวิตที่อยู่ร่วมกับคน

มากๆมี๊คุ้นเคยกับพวกหนู  เข้าใจพวกหนูมากกว่าคนค่ะ...หนูก็เหมือนกัน...สองวันนี้มี๊ทำงานเงียบๆคนเดียวไม่คุยกับใครนอกจากหนู...หนู

ห่วงมี๊...อยากบอกมี๊ว่าหนูเข้าใจมี๊ว่ารู้สึกยังไง...มี๊มีหนูอยู่ข้างๆแล้วก็รักมี๊...ตลอดเวลาค่ะ......



..........๑๐............



......คิดถึงจังเลยค่ะ  ..มี๊งานยุ่งน่ะค่ะหนูต้องคอยอยู่ข้างๆเอาใจช่วยมี๊...วันก่อนโน้นนนมี๊เข้ากรุงเทพอีกแล้ว

ค่ะคราวนี้มี๊ไปคนเดียว...หนูดีใจที่มี๊เริ่มหายสับสน....น้องไข่ดาวดอกสวยๆหอมๆเป็นที่นิยมของมหาชนมากค่ะ...มีฝรั่งที่มาซื้อขนมปังน้า

ต่ายถามว่าน้องเค้าชื่ออะไร...มี๊ปลื้มนะคะบอกหนูว่า..ไว้คอยตอนดอกนางแย้มเค้าออกช่อนะคะจะสวยไม่แพ้กันเลย...เมื่อวานน้าต่ายต้องทำ

เค้กตั้ง๒อันแน่ะค่ะอันนึงเป็นชอคโกแลตหนูนั่งอยู่ใต้โต๊ะทำเสียงเงียบๆไม่งั้นน้าต่ายจะไล่ให้ออกไปนอกห้องแบบยายศรีกับมี๊เพราะน้าต่าย

อายไม่ยอมให้ใครดูหน้าเค้กค่ะ...มี๊เลยไปสระผมให้ยายศรี...อีกอันเป็นหน้าหมีพูห์ค่ะน้าต่ายให้มี๊วาดรูปหมีพูห์เมื้อนนนเหมือนมี๊ของหนูเก่ง

จัง...มี๊บอกว่าจะซื้อให้หนูอันนึงแล้วมี๊จะบอกน้าต่ายทำหน้าเค้กเป็นลายกนกผสมลายประจำยาม...ยังไงก็ได้ค่ะไม่ต้องมีลายก็ได้ค่ะมี๊...แต่

หนูอยากกินอันที่เป็นชอคโกแลต  มันห๊อออมหอมมี๊บอกว่าหมอปานเทพเคยสอนว่าพวกหนูกินชอคโกแลตไม่ได้...เด็ดขาด...หมอปานเทพ

นี่ใครน๊ออหนุไม่ชอบเล้ยย...



ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : พี.พูนสุข, รพีกาญจน์, ไพร พนาวัลย์, ชลนา ทิชากร, choy, กาแฟดำ, เอ๊พ, แป้งน้ำ, บูรพาท่าพระจันทร์, panthong.kh, สุวรรณ, ยามพระอาทิตย์อัสดง, Shumbala, พิมพ์วาส, ตรีประภัสร์ โสม

ข้อความนี้ มี 15 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
07 กรกฎาคม 2013, 09:02:AM
...สียะตรา..
Special Class LV6
นักกลอนเอกแห่งวังหลวง

******

คะแนนกลอนของผู้นี้ 396
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
กระทู้: 1,049


.


« ตอบ #2 เมื่อ: 07 กรกฎาคม 2013, 09:02:AM »
ชุมชนชุมชน


......๑๑.......



......วันนี้มี๊บอกว่าเป็นวันหยุดปีใหม่...ยายศรีบอกให้มี๊ตัดผมให้หนูแต่มี๊ไม่ยอม..วันเพ็นของแท้ต้องหัวยุ่ง...มีรถวิ่งเปิดเสียงดังๆแล้วก็

สาดน้ำกันค่ะมี๊พาหนูไปอยู่หน้าบ้านตั้งนานเฝ้าร้านให้น้าต่าย..น้าต่ายกับคุณRONไปพัทยากันค่ะ..คุณฝรั่งใจดีจะไปซื้อของมาทำงาน

อีก...เค้าเพิ่งทำโต๊ะอาหารซ้วยยสวยให้ยายศรีค่ะ มันเป็นโต๊ะไม้โบราณของยายศรีเค้าเอามาซ่อมไงคะ...คุณRONเค้าแก่น้อยกว่า

ยายศรีนิดนึงเค้ารักน้าต่ายเพราะน้าต่ายดูแลยายศรีแล้วก็คอยทะเลาะไม่ให้ยายศรีเหงา...เค้าใจดีกับหนูคอยปลอบหนูเวลาหนูตกกะใจ

กับคนตัวดำๆที่เดินผ่านหน้าบ้านเค้าบอกว่า..ม่ายเปนนรายย  ม่ายเปนรายยย...แล้วเค้าก็ใจดีกับมี๊...u  are  the part in home…

not new  family…but  your  old  family…เค้าบอกมี๊ตอนที่มี๊ร้องไห้ลั่นบ้าน...ตอนนี้มี๊ไม่ค่อยร้องไห้แล้วค่ะ..หนูดีใจ...มี๊บอกว่า

เดี๋ยวมี๊จะลงไปทำขนมกลีบลำดวน...เป็นดอกไม้ประจำวันคนแก่ค่ะ..ขนมนี้หนูก็ชอบห๊อมมหอม...มี๊ทำเป็นดอกเล็กๆสีสวยๆ..แต่หนูได้

กินแต่อันที่มันหักน่ะค่ะ...อืมมม..ดีกว่าไม่ได้กินเนอะ...



...................................................................



.......๑๒.......





......มีเพื่อนคุณRONกับครอบครัวมาพักที่บ้านค่ะ...คุณดัคเลย์กับคุณนิดแล้วก็น้องเมแก้น...หนูกับน้องเมแก้นเรารู้จักกันแล้วค่ะเราไป

พายน้ำกันครั้งก่อนไงคะ...มี๊เรียกน้องเมแกนแต่น้องบอกว่าต้องมีไม้โทษ้วยนะคะ...น้องเมแก้นอายุน้อยกว่าหนู๑ปีค่ะ...หนูได้ยินตั้งแต่

น้องเค้ามาถึงแล้วค่ะเค้าถามหา..วันเพ็นอยู่ไหนคะ  วันเพ็นอยู่ไหนคะ...หนูชอบน้องเมแก้นค่ะเมื่อกี้หนูกระโดดกอดน้องแล้วก็งับ

กระโปรงน้องด้วย...น้าต่ายหัวเราะหนูหาว่าหนูรู้มาก...มี๊กับทุกคนออกไปกินอาหารนอกบ้านยกเว้นยายศรีกับพี่แมวค่ะ...มี๊กลับมาเล่าว่า

ไปที่ร้าน วัน บาร์  ริมชายทะเล  ให้น้องเมแก้นเล่นน้ำทะเลค่ะ...พรุ่งนี้หนูกับน้องเมแก้นนัดกันจะไปเล่นน้ำทะเลตอนเช้า...คืนนี้มี๊ขอ

พัดลมตัวเตี้ยของหนูไปให้น้องเมแก้นยืมน่ะค่ะ...หนูก็..อือ อือ...หนูรักน้องค่ะ..คืนนี้หนูนอนชิดๆมี๊หน่อยก็ได้...อิจฉาหนูไหมคะที่มีมี๊ให้

นอน..ชิดๆ......



.............................................................



......๑๓.............



......หนูสบายใจจังค่ะสองวันนี้มี๊ไม่ได้ทำงานอยู่ใกล้ๆหนู...น้องเมแก้นยังไม่ตื่นเลย...ตรงโต๊ะเขียนหนังสือของมี๊มองออกไปเห็นภูเขา

ไม่สูงด้วยค่ะแต่อีกหน่อยพอตึกข้างๆเค้าปลูกเสร็จก็คงเห็นนิดเดียว...หนูชอบนอนใต้โต๊ะนี้ค่ะ...เก้าอี้ไม้ที่มี๊นั่งทำงานมีสี่ขาเหมือนหนู

แล้วมีไม้อันเล็กๆสวยๆแต่ขี้เหร่ไปนิดนึงตรงมีรอยฟันของหนูที่แทะมันเล่นตอนหนูยังเด็กคั่นตรงกลางมันเลยเป็นสองตะก่อนหนูกับน้อง

ถุงเงินจะนอนกันคนละช่องค่ะ..แต่น้องถุงเค้าจะได้นอนช่องที่อยู่ใกล้ๆขามี๊...ตอนนี้หนูได้นอนแทนเค้าแล้ว...เฮ้อออ...คิดถึงบ้านเสนา 

คิดถึงยัยโรสด้วย...น้าต่ายเค้าเอายัยโรสมาฝากมี๊ดูแลบอกว่าแป๊บเดียว...แต่ที่สุดยัยโรสก็อยู่กับเราค่ะ  เค้าตัวโตที่สุดในบ้านน้าต่าย

บอกว่าพ่อเค้าเป็นรอดไวเล่อ ( คือออว่าหนูสะกดไม่ถูกน่ะค่ะ..แอ่ะ )...แต่เค้าชอบทำเหมือนตัวเล็ก...อย่างขึ้นไปนอนตักมี๊...เค้ากลัว

หนู...ที่จริงเค้ากลัวทุกอย่างล่ะค่ะ  กลัวลูกนกที่เค้าตกมาจากรังด้วย...ลูกนกตัวนี้ตัวเค้าเล้กกกกกกมากมี๊เรียกนกกินปลีค่ะ...ตอนนั้นมี๊

เป็นแม่นกด้วยต้องคอยวิ่งขึ้นไปป้อนอาหารเค้าทั้งวัน..มี๊ให้เค้าอยู่ในห้องพระ..จนเค้าเริ่มบินได้นิดๆพอมี๊เปิดประตูเค้าจะโผมาเกาะพุง

มี๊...เค้านึกว่ามี๊เป็นแม่แน่ๆเลย..มี๊ตั้งชื่อให้เค้าค่ะ..ชะรอยบุญ...หรูหราไม่มีใครเหมือน...วันนึงเค้าก็บินไป...แต่จากนั้นตรงมุมระเบียง

ห้องมี๊ข้างๆรางน้ำฝนมีนกกินปลีมาทำรัง...มีลูกนกในนั้นด้วยพอเค้าโตเค้าก็บินไป..แล้วก็มาทำรังอีก..มี๊เรียกนกพวกนี้ว่า...นกใน

ทะเบียนบ้าน...จนถึงวันที่เราไม่ได้อยู่ที่บ้านเสนาอีกมี๊นับได้ตั้ง๗รังแน่ะค่ะ...หนูเลยมีน้องเป็นนกกินปลีด้วยค่ะ..ขอบอก...ขอบอก….



.......................................................



......๑๔...........



……ตอนเด็กๆหนูไม่ได้ชื่อวันเพ็นค่ะ..หนูชื่อโรตี...อ๊ายยย..อาย...มี๊เลยเปลี่ยนชื่อให้หนูใหม่เป็น “ วันเพ็น “...แปลว่าน้องปากกา๑

ด้าม...แต่ใครๆชอบล้อหนูว่า..วันเพ็ญเดือน๑๒น้ำนองเต็มตาหลิ่งงง...น้าตุ๊กที่เค้าเป็นแฟนน้าเปิ้นเพื่อนมี๊ตัวดีค่ะชอบร้องใส่หนูแล้วก็

โย่วว  โย่วว..หนูก็จะยืนแล้วแปะมือกับน้าตุ๊ก...วันท้ายๆก่อนหนูกับมี๊มาจากบ้านเสนาน้าตุ๊ก น้าเปิ้น น้าเชษฐ มากินข้าวที่บ้านค่ะ...น้าตุ๊

กเอาสัตว์ประหลาดมาด้วย..น้าเปิ้นเค้าบอกว่านัง..เอ๊ยย..ยัยเปียกปูนนี่สวยที่สุดในโลก...พูหยิงอาไร้มีหนวดเครา..มี๊บอกว่าเค้ามีชาติ

ตระกูลเป็นชเนาว์เส่อร์ไม่เหมือนหนูที่ไม่มีชาติตระกูลแน่ชัด...แต่หนูว่าหนูเป็นลูกครึ่งนะคะมี๊ขา...มี๊ชมว่ายัยเปียกปูนเรียบร้อย  ว่าง่ายไม่

เหมือนหนูที่ห้ามไม่ฟัง...น้าตุ๊กบอกว่าเอายัยเปียกปูนมาดูแลแทนนายกี้ที่มีสี่ขาแต่ชอบเดินสามขา  แทนยัยจีจี้แมวปากเหม็น...แล้วก็

แทนหมูอ้วนที่ชอบกินตับทอดฝีมือน้าตุ๊ก...เค้าไปอยู่บนสวรรค์หมดแล้วค่ะ...คิดถึงตับบบแล้วหิวจังค่ะ...อาหารเม็ดรสตับ...มันไม่

เหมือนตับบบบที่มี๊เคยให้หนูกินสักกาหน่อย...หนูอยากให้มี๊ลองชิมอาหารเม็ดดูบ้างจังเล้ยยย...เฮ้ออออ



........................................................................



......๑๕........



......มี๊ยุ่งค่ะตอนนี้มี๊ต้องไปวัดทุกวันยายทินแม่ของป้าติ๋มไปสวรรค์ค์..หนูรู้..หนูเลยทำตัวดีๆไม่ร้องอี๊ๆนอนเงียบๆ...พอมี๊กลับมาก็มากอดหนู

เอง...เมื่อวานมี๊ทำตัวกล้าหาญเข้าไปในเมืองที่เรียกว่าบ้านเพด้วยตัวมี๊เอง...มี๊บอกหนูว่ามี๊ต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวมี๊เองอย่างที่เคยอยู่บ้าน

เสนา...มี๊ขึ้นรถที่เรียกว่ารถสองแถวน่ะค่ะแล้วพอมี๊ไม่รู้ทางมี๊ก็จะถามคนอื่นเพราะๆแค่นี้เองมี๊ก็ไปได้แล้ว...คราวหน้ามี๊วางแผนจะไปใน

จังหวัดค่ะไปเดินที่ถนนยมจินดามี๊รู้มาว่าเค้าทำเป็นถนนคนเดินมีบ้านเก่าๆ  มีจวนผู้ว่าหลังเก่า...มันคืออะไรหนูก็ไม่รู้ค่ะ..โรงพักมั๊งคะ...มี๊

สอนว่าเวลามีอะไรแปลกๆให้เข้าโรงพักที่มีตำรวจค่ะคราวก่อนที่มี๊เข้าไปบ้านเพกับน้าต่ายแล้วน้าต่ายปวดท้องอึ๊..อึ  มี๊ยังบอกให้น้าต่ายเลี้ยว

รถเข้าโรงพักเลยคะ...โรงพักนี่ดีจริงๆจำไว้นะคะ...  มี๊มองสำรวจเส้นทางว่าแถวไหนมีหมาทะเลน้อยๆบ้างมี๊อยากพาหนูไปเดินอย่างสงบ

และสันติค่ะ...มี๊ไปซื้อของมาเยอะเลยมีฃองหนูด้วยเป็นที่เคี้ยวเล่นๆอร่อยๆ...มี๊บอกว่ามันฟุ่มเฟือยไปบ้างก็ช่างมันเนอะ..หนูมีแต่มี๊แล้วมี๊ก็มีแต่หนู...มี๊

ซื้อสายจูงให้หนูใหม่อีกอันนึงค่ะ  สีแดงงงง..มันมีกรุ๊งกริ๊งแบบรถขายไอติมด้วย..หนูชอบค่ะ..กิ๊บเก๋ที่สุดในตำบลเลยนะคะ...มี๊เอาอาหารของหนูแบ่ง

ให้ที่เค้าไม่มีมี๊ดูแลแถวบ้านด้วยค่ะ..มีลุงแก่ๆที่ชอบส่งสายตาให้หนู  มีสีทองที่มี๊บอกว่าตาเค้าเศร้าๆ  มีสีดำขาสั้นที่อยากเล่นกับหนู...หนูไม่ว่าหรอก

ค่ะเดี๋ยวหมดมี๊ก็ซื้อให้หนูใหม่..แบ่งๆกันกินเนอะ......







ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : บูรพาท่าพระจันทร์, choy, รพีกาญจน์, ชลนา ทิชากร, พี.พูนสุข, ไพร พนาวัลย์, panthong.kh, สุวรรณ, ยามพระอาทิตย์อัสดง, Shumbala, พิมพ์วาส, ตรีประภัสร์ โสม

ข้อความนี้ มี 12 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
11 กรกฎาคม 2013, 05:28:AM
...สียะตรา..
Special Class LV6
นักกลอนเอกแห่งวังหลวง

******

คะแนนกลอนของผู้นี้ 396
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
กระทู้: 1,049


.


« ตอบ #3 เมื่อ: 11 กรกฎาคม 2013, 05:28:AM »
ชุมชนชุมชน



......๑๖......



......มี๊ห้ามไม่ให้หนูมีแฟนนน..แอ่ะ...แต่สองสามเดือนก่อนเรามาจากบ้านเสนามีหนุ่มล้อออ..หล่อค่ะมาหาหนู...มาทู้กกกวัน...จนมี๊จับ

ได้...เขิลลเป็นที่สุด...หนูว่าเค้าเป็นเนื้อคู่ของหนู..ก็หนูชอบเค้านี่คะ...เราแค่แกว่งหางให้กันมี๊ก็ดุหนูแล้วเรียกให้เข้าบ้าน...มี๊บอกว่า

เค้าน่าจะมีชาติตระกูลเป็นลาบราดอร์แต่สีดำสนิท...หนูชอบพวกตัวดำค่ะ..อิ๊  อิ๊...คนเค้าบอกมี๊ว่าเค้าใจดี  ไม่ดุร้าย...เค้าชื่อ  โรตีค่ะ...

หนูบอกแล้วเค้าเป็นเนื้อคู่  ชื่อยังเหมือนกันเลย...หลังๆมี๊ก็ชอบเค้านะคะเอาลูกชิ้นให้เค้าด้วยแต่ก็ไม่ให้หนูไปยืนแกว่งหางอยู่ดี..มี๊กีด

ขวางทางรักของหนู...นี่หนูก็ยังคิดถึงเค้าอยู่เลย...เฮ้ออ....ในซอยที่บ้านเสนาไม่ค่อยมีหนุ่มๆเลยค่ะมีก็นายบัดดี้ขี้กลัวกับนายแมคทีบ้าน

ป้าแดง...เวลาฝนตกฟ้าร้องฮูมม..ฮูมมมม นายบัดดี้จะร้องไห้ลั่นบ้าน...สู้หนูก็ไม่ได้หนูแค่เดินตามมี๊..นั่งตามมี๊...แล้วก็ปิดตา   อุดหูตาม

มี๊..แค่นี้หนูก็ไม่กลัวแล้วค่ะ...ก่อนเราจากมานายบัดดี้ต้องไปผ่าตัดค่ะ  ขาเป๋  เพราะเค้ากระโดดขึ้นกำแพงบ้านแล้วขามันไม่สามัคคีกัน

เค้าเลยตกลงมา...มี๊บอกว่านายบัดดี้พยายามเป็นนินจาฮาโตริค่ะ...หนูก็เคยไปหาหมอค่ะ...หนูวิ่งไล่จิ้งก่า...เค้าวิ่งปรู๊ดดดดดขึ้นไปบน

ต้นส้มโอ  หนูตะครุบเค้าค่ะแต่ขาหนูสั้นหนามต้นส้มโอใจร้ายเลยจิ้มหนู๒รู...หนูร้องไห้ลั่นบ้าน  ก็มันเจ็บนี่คะ...มี๊รีบลงมาดู  แล้วสันนิ

ฐานว่าหนูต้องโดนงูกัดแน่ๆ...มี๊กับหมอรุมดูหนู   หมอบอกว่าถ้าเป็นงูรอยเขี้ยวต้องชิดกว่านี้...ต้องเป็นตะขาบแน่เล้ยยย  หมอบอก...มี๊

ส่ายหน้าแล้วชี้ให้หมอดูว่ารู๒รูบนขาหนูมันห่างกันตั้งเกือบ๓นิ้ว..ต้องเป็นตะขาบยักษ์ในเรื่องเพชรพระอุมาแน่เลยที่กัดหนู...หมอเลยฉีด

ยาให้หนูอีก๑รู..แล้วก็เอาผ้าพันแผลสีแดงงงพันขาให้หนู....ก็หนูพยายามบอกมี๊กับหมอแล้วววว่าส้มโอค่ะส้มโอที่กัดหนู...



......๑๗......



……ฝนตกค่ะ..ฟ้าร้องเสียงดัง..หนูกลัว...มี๊ยืนร้องไห้ตรงหน้าต่างตรงโต๊ะที่มี๊ทำงาน ...มี๊คงคิดถึงบ้านเสนา...มี๊มองต้นชมพู่ที่หนูเคย

เล่า  ตอนนี้ลูกเค้ายังเป็นสีชมพู...ที่บ้านเสนาของเราก็มีชมพู่ค่ะ  มี๊บอกว่าเป็นชมพู่เมืองเพชร..มี๊คอยให้เค้ามีลูกตั้งเป็นสิบปีก่อนหนู

เกิด...สองปีที่ผ่านมาเค้าก็มีลูกค่ะ...เต็มไปหมดแต่มีตัวยึกยืออยู่ในนั้น..แล้วลูกเค้าก็ร่วง...มี๊ไม่มีเหตุผลที่จะมีต้นชมพู่ที่มีตัวยึกยือ...ไม่

มีเหตุผลที่จะมีต้นส้มโอใจร้ายที่มีแต่หนามแหลมๆ...แค่มี๊ไม่อยากทำลายสิ่งที่แม่ของมี๊...ยายของมี๊...ปลูกฝังไว้ที่บ้าน...มี๊ละเอียดกับสิ่ง

รอบตัวมี๊...เมื่อมี๊พบเจอกับความหยาบกระด้าง...มี๊มักจะเดินก้าวข้ามสิ่งเหล่านี้ไม่พ้น...มี๊สอนให้หนูมีเมตตา ไม่รังแกใครๆ  แล้วก็เล่าแต่

สิ่งที่เป็นจริง...วันนี้มี๊ก็พาหนูไปทะเลค่ะ  จ้างรถเด็กผู้หญิงตัวดำๆมี๊ให้ตังค์เค้าเยอะแยะเค้าดีใจเพราะเค้าต้องเอาไปเรียนหนังสือ...แต่

หนูไม่สนุกเลย  เพราะมี๊เศร้าๆ...มี๊เก็บเปลือกหอยสีม่วงแสนสวยได้๒อัน...แต่มี๊ก็ยังเศร้า...หนูอยากเล่าเรื่องที่สนุกๆแต่หนูสงสารมี๊...

อธิษฐานให้มี๊ของหนูหลับฝันดี..แล้วตื่นมาพบกับสิ่งที่ดีๆนะคะ...



......๑๘......




......หนูว่ามี๊คงสงสารหนูที่เอาแต่นอนมองมี๊..แล้วถอนหายใจ...มี๊จูบหัวหนูแล้วสัญญาว่ามี๊จะเข้มแข็ง...มี๊พาหนูไปอึ๊..อึ  ไกลกว่าเดิม...

มี๊เรียกทุ่งฟอร์เกตมีนอต...มี๊บอกว่ามันคล้ายๆน่ะค่ะที่จริงเค้าเป็นต้นหญ้าแปลกๆที่เราไม่เคยเห็น  มันเป็นก้านเรียวๆยาวววแล้วก็เป็น

เหมือนเกล็ดปลาตรงนี้จะมีดอกเล้กกกเล็กสีม่วง...มี๊เคยเก็บเอามาใส่แก้วเอาน้ำให้เค้ากินแต่พี่แมวบอกว่าเดี๋ยวดอกเค้าก็ร่วง...มี๊บอกว่า

เค้าก็ร่วงแต่เค้าก็มีดอกใหม่ออกมาตรงเกล็ดอีกเค้าก็เลยสวยอยู่ตั้งหลายวัน...มี๊ให้หนูเดินสำรวจนานขึ้น..มีดอกหญ้าสีเหลืองแซมเต็มไป

หมดด้วยค่ะมันไหวๆเวลาลมพัดทำให้หนูรู้สึกดีเหมือนมีเพื่อนเยอะแยะมาอึ๊ อึด้วยกัน...มีดอกไม้ประหลาดมันเป็นกลมๆฟูๆสีชมพูพอหนูไป

ไกล้ๆใบเขียวๆของเค้าก็หุบปั๊บมีบอกว่าเค้าชื่อไมยราพค่ะ...มี๊บอกหนูว่าความสุขเล็กๆน้อยกับสิ่งสวยงามมีอยู่รอบตัวถ้าเราสัมผัสได้

ทุกอย่างมีคุณค่ากับเราเสมอ...เปลือกหอยสีม่วงแสนสวยมันบิ่นไปนิดนึงค่ะมี๊ลืมไว้ในกระเป๋ากางเกง...วันนั้นหนูก็เห็นนะคะใต้น้ำมีแต่

ม่วงมี๊เลือกไม่ถูกเลยเค้าเป็นเปลือกหอยบางๆเหมือนหอยโข่งตัวเล็กๆหนูเหยียบเค้าก็แตก...มี๊บอกว่าทะเลที่นี่แปลกจังครั้งแรกที่มี๊มา

เที่ยวที่นี่มี๊เก็บเปลือกหอยสังข์ได้ตั้งหลายอันแต่ตอนนี้ไม่มีเลย...บางวันก็ไม่มีเปลือกหอยสักอัน...แล้วก็มามีสีม่วงเต็มหาด...มี๊เลยไม่

คาดหวังว่ามี๊จะพบเปลือกหอยแบบไหนอีก...รอให้ทุกอย่างผ่านเข้ามาให้มี๊พบเห็นแล้วก็เป็นสุขกับสิ่งนั้นดีกว่า...



......๑๙......



......มี๊ดูสบายใจขึ้นค่ะ..ลูกค้ามี๊โทรมาหามี๊หลายคน  หนูได้ยิน  แล้วหนูก็เห็นมี๊ยิ้ม...มี๊มุ่งมั่นมากขึ้น...พี่แมวชมเปลือกหอยสีม่วงที่มี๊

เก็บมาว่าสวยจัง  คิดว่ามี๊เอาไปย้อมสี  พี่แมวให้ผักบุ้งหนู๒อัน...อาร๊อยยยอาหร่อยไม่ได้กินตั้งนานแล้วค่ะ...หนูกับน้องถุงชอบกินผักบุ้ง

เหมือนกันค่ะ..หนูจะนอนถือเค้าไว้แล้วค่อยๆเล็มทีละนิดๆหนูชอบที่มี๊เรียกว่าผักบุ้งท้องนาค่ะใบมันเล็กหน่อยผักบุ้งจีนใบมันใหญ่..มี๊กับ

หนูจะแบ่งกันกินมี๊กินใบแล้วหนูก็กินก้าน...มี๊เอาพี่ต้นไม้มาจากบ้านป้าติ๋มอีก๒ต้นค่ะมีพี่บานบุรีกับพี่ราตรี...มี๊บอกว่าพี่บานบุรีอาการร่อ

แร่...แต่มีสัญญาณชีพเล็กน้อยกับจุดสีเขียวเล้กกกกเล็กตรงกิ่งแห้งๆ...ก่อนมาที่นี่พี่บานบุรีเค้าก็มีดอกเยอะกว่าทุกครั้งจนมี๊แปลกใจแม่

ของมี๊ปลูกพี่บานบุรีไว้ริมรั้วใกล้ประตูบานเล็กค่ะ...ตอนเช้าอากาศเย็นๆพี่เค้าจะหอมอ่อนๆ...มี๊บอกว่าพี่เค้าเป็นพันธุ์โบราณดอกเล็กๆแต่

หอม...พี่ประทัดจีนที่หนูลืมเล่าเค้าเริ่มมีดอกนิดๆแล้วค่ะ...นกกินปลีเค้าชอบมากินน้ำหวานที่ดอกสีแดงเล็กๆนี้ค่ะ...ที่บ้านเสนามีต้น

ประทัดจีนกอใหญ่ใต้ระเบียงห้องมี๊กับที่ตรงข้ามหน้าต่างห้องครัวมี๊ชอบดูเวลานกกินปลีเค้ามากินน้ำหวาน  เค้าจะมากันเป็นคู่ค่ะนานๆครั้ง

จะมีลูกนกฝึกหัดบินตามมาด้วย…

…………วันนี้มี๊ทำงานได้เยอะค่ะ... พอตอนเย็นมี๊เลยไปตัดหญ้าตรงวงกลมเล็กๆของร้านค้าข้างๆบ้าน...มี๊เอาหนูผูกไว้หน้าบ้าน  แล้วมี๊ก็

คอยชะเง้อมองหนู...แหมมม..นะคะ  หนูก็อดไม่ได้ที่จะเห่าคนตัวดำๆที่ผ่านหน้าบ้าน...มี๊กลัวคุณRONเค้าดุหนูมี๊เลยจะพาหนูขึ้นห้อง

ของเรา...คุณRONเค้า...no  no…แล้วเค้าก็ให้มี๊เอาสายจูงหนูให้เค้า.....เค้าเลยต้องนั่งจูงหนูลุกไปไหนไม่ได้......หนูก็รู้สึกปลอดภัย

ดีค่ะ....มี๊ตัดหญ้าจนเสร็จ...คุณเจ้าของร้านข้างบ้านเค้าขอบคุณมี๊...มี๊เลยฉวยโอกาสค่ะ...ขอที่ว่างๆตรงนั้นให้พี่ต้นไม้อีก๔ต้น...คุณ

คนนั้นเค้าใจดีมากๆ...ให้เอามาวางเล้ยยย...บ้านเค้าจะได้สวยงาม...หนูนั่งมองมี๊ใต้เก้าอี้ของคุณRON...หนูดีใจที่มี๊ได้ทำอะไรที่มี๊มี

ความสุข...



ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : รพีกาญจน์, ชลนา ทิชากร, panthong.kh, พี.พูนสุข, ยามพระอาทิตย์อัสดง, สุวรรณ, Shumbala, ไพร พนาวัลย์, พิมพ์วาส, ตรีประภัสร์ โสม

ข้อความนี้ มี 10 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
14 กรกฎาคม 2013, 12:30:PM
...สียะตรา..
Special Class LV6
นักกลอนเอกแห่งวังหลวง

******

คะแนนกลอนของผู้นี้ 396
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
กระทู้: 1,049


.


« ตอบ #4 เมื่อ: 14 กรกฎาคม 2013, 12:30:PM »
ชุมชนชุมชน




...๒๐.....



......น้าต่ายให้ชี้ดแสนอร่อยหนู๒ชิ้น...มันชื่ออารายยยน๊า....หนูจำไม่ได้ค่ะ...จำได้แค่ว่ามันอร่อยแล้วก็จำได้ว่าน้าต่ายเก็บไว้ในตู้ย็น...

......มี๊เข้ากรุงเทพค่ะวันนี้…หนูไม่ค่อยห่วงมี๊เหมือนตอนแรกๆแล้วค่ะ...แค่หนูนอนเฉยๆเดี๋ยวมี๊ก็กลับ...นอนคิดปายยเรื่อยๆ..ตอนเด็กหนู

ก็เกเรเหมือนกันแหละ.....ตอนนั้นป้าเชอร์รี่กับป้าทามะจังยังไม่ไปสวรรค์..อ้อแล้วยังมีนัง..อุ๊บบ..ยัยฟ้าด้วยค่ะ...ยัยฟ้านี่ชื่อเต็มๆเค้าชื่อ

  ฟ้าแลบ ...มี๊เก็บเค้ามาจากข้างถังขยะริมถนน  มีบอกเค้ามีชาติตระกูลเป็น ปักกิ่ง แต่เค้าแก่แล้วฟันไม่ค่อยมีน่ะค่ะ พอเค้านอนหลับซา

หนิดดด..ลิ้นเค้าจะค่อยๆเลื้อยออกมานอกปาก..มี๊เลยตั้งชื่อฟ้าแล่บ...แต่ใครๆเรียกเค้าน้องฟ้าค่ะ...เค้าชอบรังแกป้าทามะ...หนูว่าที่

บ้านเสนาตอนนั้นเหมือนบ้านบางแคค่ะ...มีแต่แก่ๆตั้งแต่มี๊จนถึงป้าทั้งสาม..มีหนุกับน้องถุงเงินที่เด็ก...มี๊เคยเล่าที่มาของพวกเราทั้ง

หลายให้หนูให้ฟัง...ป้าเชอร์รี่..ป้าเค้าชื่อเต็มๆ อลิซเบธ  เชอร์รี่ ส่วนป้าทามะ เค้าชื่อ ทามะ ซู มิมิแต่มี๊จะเรียกป้าทามะว่า...”ลิง

วอก”ค่ะ...สองป้านี่คนที่รักมี๊มากๆ คนนึงเค้าชื่อ”พี่เสี้ยว”เค้าเอาใส่ลังนมมะลิมัดไว้ที่ท้ายมอร์เตอร์ไซค์แล้วก็พามาจากฝั่งธนบุรี...มี๊กับ

แม่ของมี๊รักสองป้านี่มากค่ะเพราะเค้าเรียบร้อย..ไม่รังแกใครเลย...ส่วนน้องถุงเงินเพื่อนมี๊คนนึงเค้าเบื่ออออยากหาใหม่ๆมาดูแล..นิสัยไม่

ดีเนอะ...เค้าเลยเอาน้องถุงมาให้มี๊ค่ะ...น้องถุงมีสมบัติติดตัวมาด้วยเป็นผ้าเช็ดตัวสีชมพู แป้งสีชมพู  แล้วก็แปรงไว้แปรงผม  เค้าชอบ

แต่งตัวค่ะ..ส่วนยัยโรสน้าต่ายเค้าเอาข้าวกับปลากระป๋องมากับตัวยัยโรสเยอะแยะบางทีเค้ามาเยี่ยมยัยโรสก็ซื้อไก่ทอดตุ๋ย เทพามาฝาก

พวกหนูด้วยค่ะ..ถุงเบ้อเร่อเลยนะคะ......ส่วนหนู..แอ่ะ...มี๊บอกว่าไม่มีสมบัติติดดดตัวมาสักชิ้น..มาแบบตัวล่อนจ้อน...แถมมี๊ต้องเสีย

ทิชชู่ไปอีก๑ม้วนให้เพื่อนมี๊ที่ขับรถมาส่งหนูเอาไปเช็ดที่หนูทำเลอะเทอะในรถอีก...แหมม..มี๊ก็..หนูมีความน่ารักเป็นสมบัติไง

นะมี๊นะ.....





...๒๑......



......หนูจะบอกความลับให้ฟังนะคะ..เอาหูมาค่ะ..เอาหูมา...บอกดังๆเดี๋ยวมี๊ได้ยิน....หนูดีใจ๊ดีใจที่ตอนย้ายบ้านมี๊ลืมค่ะ...ลืมไม้เรียว

ประจำตัวหนู..อิ๊ อิ๊  ..มันเป็นไม้ยาวๆเล็กๆแต่โดนแล้วเจ็บชะมัด...เชิ้ว....หนูเคยโดนหนเดียว..แต่ตอนหลังพอมี๊ร้อง” อาวววไม้มาตีวัน

เพ็นหน่อยซิ”เวลาหนูดื้อรังแกป้าๆ...หนูก็หยุดแล้วยืนตัวตรงเลยค่ะ...ตอนนั้นหนูยังเด็กนี่คะ..มี๊ต้องออกมาวางขยะหน้าบ้านเสนาทุกๆตี

๕...มันมืดดด..หนาว..หนูก็ออกมาด้วย..แล้วหนูก็วิ่งปรู๊ดดดดดดถึงกลางซอยเลยค่ะ..มี๊เรียกยังไงหนูก็ทำเดินเฉยๆ..มี๊วิ่งตามหนูไม่

ทัน...หนูก็เดินเฉยๆแล้วหนูก็เดินไปอยู่ตรงล้อรถที่เค้าจอด..แต่ตอนหนูไปยืนเค้าจะไปแล้วค่ะ..เสียงดั๊งดัง....แต่หนูได้ยินเสียงมี๊ดังกว่า

รถอีกค่ะแล้วมี๊ก็วิ่งเร็วปรู๊ดดดดดดเหมือนหนู...ตะครุบตัวหนู...อุ้มกลับบ้าน..แล้วหนูก็ถูกทีนับไม่ทันเลยค่ะว่ากี่ที...เจ็บชะมัด.....มี๊ยกไม้

อันนี้เป็นสมบัติส่วนตัวของหนูพอยัยโรสมามี๊ให้เราโดนไม้อันเดียวกันค่ะ...



...ตอนที่๒๒......



......เมื่อวานมี๊ได้ไปเที่ยวที่ถนนยมจินดาแล้วล่ะค่ะป้าติ๋มกับเพื่อนป้าติ๋มพามี๊ไป..มี๊เล่าว่าบ้านเก่าๆของคนเมืองระยองสวยดีมี๊บอกหนูว่า

ใครๆน่าจะมาเที่ยวที่นี่น๊า..ใครอยากมามั่งคะ...ยกมือขึ้น..มี๊กับหนูจะได้มีเพื่อนมาเยี่ยมไงคะ...ภาพเก่าก็สวยดี...มีภาพเจ้าจอมท่านหนึง

ในรัชกาลที่๕ที่เป็นชาวระยองมี๊ประทับใจมากเพราะเป็นความรู้ใหม่ที่มี๊เพิ่งรู้...แต่ที่หนูช๊อบ.ชอบก็ของกินที่มี๊ซื้อกลับมาน่ะค่ะ...มี๊ให้คุณ

RONชิมข้าวเกรียบว่าวเค้าบอกอร่อยดีแต่ so  sweet  ยายศรีชอบหมี่ซั่วผัดมากแล้วก็ชอบปลากริมเผือกยายศรีกินหมดเลยเหลือให้น้า

ต่ายหน่อยเดียวเอง...มี๊ซื้อกระเป๋าใบเล็กๆมาฝากน้าต่ายกับพี่แมว....ของหนู...มี๊ซื้อเนื้อย่างมีผักด้วยค่ะเป็นถั่วฝักยาว..มันหวานดีเหมือน

กันนะคะ...มี๊ชอบใจที่หนูกินผักเยอะๆจะได้แข็งแรง....ตอนนี้ที่หนูอยู่ร้อนนนมากค่ะ..หนูแก้...เอ๊ยยไม่ต้องนุ่งผ้าแต่หนูก็มีเสื้อผ้าเยอะนะ

คะที่หนูชอบก็เสื้อลายพรางที่หนูใส่แล้วใครๆชมว่าเท่ห์มากค่ะ......วันนี้น้าต่ายให้เมอร์แรงหนูสี่ชิ้นนนนนนนน...น้าต่ายชอบใจที่หนู

กระโดดงับแม่นน่ะค่ะ...แต่มี๊โมโหหน่อยๆ...มี๊ดุน้าต่ายให้หนูกินของหวานมากๆเดี๋ยวหนูไม่สบาย...หนูจะพยายามไม่อยากกินนะคะมี๊ขา..

แต่คืนนี้หนูจะฝันถึงเมอร์แรง...ฝันว่ามี๊ซื้อให้หนูกินสองงงงงถุง...



...ตอนที่๒๓.......



......น้าต่ายทำขนมจีนน้ำยาค่ะ..หม้อเบ้อเริ่มมม...มี๊บอกว่ามันอร่อยมาก...มี๊ของหนูทำกับข้าวไม่ค่อยเป็นน่ะค่ะ..ทำขนมเป็นสามอย่าง 

ทอดไข่เป็น  แล้วก็ผัดปลาหมึก กุ้งกับพริกเป็น...มี๊จะซื้อปลาหมึกกับกุ้งทีละเยอะๆค่ะแล้วก็แบ่งใส่ถุงเล็กๆ...แล้วมี๊ก็กินแบบนี้ทู้กกกกกก

กวัน...เหมือนหนุกินอาหารเม็ดน่ะค่ะ...ยายศรียังหลงใหลหมี่ซั่วที่มี๊ซื้อมาฝากคราวก่อนไม่เลิกจะไปถนนยมจินดาให้ได้ค่ะ...น้าต่ายหาว่า

มี๊เป็นต้นเหตุ....แล้วหลายวันต่อมาน้าต่ายเลยต้องพายายศรี...ตานิคม...พ่อของป้าติ๋มไปถนนยมจินดา...ให้คนแก่เบิกบานซื้อโน่นนี่

ตามใจ...แต่วันนี้คุณนายที่เค้าผัดหมี่ซั่วยังไม่มาผัดยายศรีเลยอดค่ะแต่ก็ได้กินเต้าฮวยอร่อยๆยายศรีเลยเลิกบ่น.....สองสามวันนี้มี๊ น้า

ต่าย  ...ทุกคนในบ้าน รวมทั้งหนูด้วยเครียดดดดดมาก...สีทอง..จำสีทองได้ไหมคะ..สีทองเค้าโดนรถทับรถเจ้าของสีทองน่ะค่ะถอยรถ

ทับเค้า...ตรงไหนก็ไม่รู้แล้วเค้าก็เจ็บ..เค้าก็ร้องไห้...มี๊กับน้าต่ายอยากพาเค้าไปหาหมอ...คุณRONบ่นว่าเจ้าของสีทองstupidที่ไม่พา

เค้าไปหาหมอ…แต่เค้าเป็นฝรั่งเค้าไม่ก้าวก่ายเรื่องของคนอื่น...มี๊กับน้าต่ายเลยทำได้แค่ไปดูเค้าค่ะ...มี๊เอาน้ำไปให้เค้ากิน..ลูบหัวเค้า

จนเค้าหลับเค้าจะได้ไม่เจ็บ...มี๊บอกว่าสีดำขาสั้นเค้ามาอ้อนมี๊..หนูชักไม่ชอบใจแล้วค่ะ...แฮ่ๆๆๆ...มาชวนมี๊เล่นแล้วก็มารอมี๊ซื้อลูกชิ้นใ

ห้กินตอนเย็น...



...ตอนที่๒๔......



......ลัลล้า..ลัลล้า..โย่ว โย่ว......เมื่อเย็นหนูได้กินข้าวคลุกปลาทูค่ะ...น้าต่ายทำให้....มี๊กำลังจูงหนูไปฉี่..แต่หนูได้กลิ่นปลาทู...หนู

สบตาน้าต่ายทั้งที่หนูปวดฉี่...แล้วน้าต่ายก็ใจอ่อน...น้าต่ายซื้อปลาทูมาทำต้มเค็มให้ยายศรีแต่ยายศรีก็บ่นว่าปลาทูตัวเล็กเป็นปลาทู

เด็กๆ...ยายศรีไม่ชอบ..น้าต่ายเลยงอนค่ะ..

......วันนี่น้าต่ายพามี๊ ยายศรี  ป้าติ๋มแล้วก็พี่แมวไปกินอาหารที่เมืองระยอง...มี๊เก็บผลไม้ลูเล็กๆสีแดงมาฝากหนู๓ลูกมี๊บอกว่าเค้าชื่อลูก

ตะขบ....อื๊มมมมมันหวานอร่อยดีค่ะ...มี๊บอกว่ามี๊ชอบมากเลยเหลือมาให้หนูชิมนิดเดียว....หนูว่ามี๊ดูมีความสุขมากขึ้น...มี๊ยิ้มบ่อยๆ...หนู

ว่ามี๊ต้องมีความลับกับหนูแน่เล้ย..อิ๊  อิ๊...ตอนนี้ลุงแก่  สีดำขาสั้น  แล้วก็แม่สีทอง..รักมี๊..อย่างที่หนูรักค่ะ...เค้ามาคอยลูกชิ้นจากมี๊ทู้กก

กกเย็น....มี๊บอกว่ามี๊ควรจะรักและใส่ใจกับอะไรก็ได้ที่เห็นมี๊มีคุณค่า...มี๊จะไม่สนใจกับอะไรที่เย็นชาไม่มีเยื่อใยกับมี๊อีกแล้ว....หนูว่ามี๊คิด

ถูกค่ะ...หนูจะรักอะไรที่เค้าดีกับมี๊ไม่ทำให้มี๊เสียใจ...ถ้าอะไรทำให้มี๊เสียใจหนูจะกัดให้เจ็บๆเลยนะคะ...แฮ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...



...๒๕......







...หนูหายไปนานค่ะ...หายไปทำตัวอ้วนมา...ตอนนี้น้าต่ายเยรียกหนูว่ายัยตุ่มแตก..เคื้องเคือง..เชิ้ววว...แต่มี๊บอกว่ากอดหนูอุ่นดีเหมือน

กอดลูกขนุนพร้อมกันสองลูก...หนูชินกับชีวิตที่นี่แล้วค่ะ...หนูก็ยังมีมี๊อยู่ใกล้ๆนานๆครั้งมี๊ถึงจะขออนุญาตไปกรุงเทพแล้วมี๊ก็บ่นว่ามี๊ชักเบื่อ

เข้ากรุงแล้ว..รถก็ติด...คนเยอะมี๊เวียนหัว...อยู่ที่นี่เวลามี๊เข้าไปในเมืองกับน้าต่าย...มี๊บอกว่าแสนสบาย..น้าต่ายขับรถวิ่งฉิวๆเลียบฝั่ง

ทะเล...แต่บางทีมี๊ก็โมโหน้าต่ายที่แกล้งขับเร็วๆให้มี๊กลัว

......หนูคิดถึงน้องถุงจัง..คิดถึง...ตาโตๆเหล่ๆปากมุบๆ.....มี๊ทำผมจุกให้เค้าสองข้าง..บางทีมี๊ก็ถักผมจุกนั่นเป็นเปียเล็กๆ...มี๊เคยทำผมจุก

ให้หนุเหมือนกันค่ะทำอันเดียวมันแหลมๆยังไงก็ไม่รุ...มี๊บอกหนูเหมือนตัวยูนิคอร์น...มันเป็นตัวอะไรคะ.....น้าต่ายบ่นหนกหูน้ำแข็งกับน้ำ

หวานบ้านฝั่งตรงข้าม...มี๊บอกว่าเค้ายังเป็นเด็กเค้าก็เลยเสียงแหลมๆ...มี๊บอกว่าน้องน้ำหวานน่ารักมาก........มี๊ว่าเค้ามีเชื้อสายชเนาว์เสอร์

นิด นิด...เหมือนนัง..เอ๊ยย..ยัยเปียกปูนน่ะค่ะ...












ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : ยามพระอาทิตย์อัสดง, สุวรรณ, Shumbala, ชลนา ทิชากร, พี.พูนสุข, ไพร พนาวัลย์, พิมพ์วาส, ตรีประภัสร์ โสม

ข้อความนี้ มี 8 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
14 กรกฎาคม 2013, 12:51:PM
...สียะตรา..
Special Class LV6
นักกลอนเอกแห่งวังหลวง

******

คะแนนกลอนของผู้นี้ 396
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
กระทู้: 1,049


.


« ตอบ #5 เมื่อ: 14 กรกฎาคม 2013, 12:51:PM »
ชุมชนชุมชน




......ตอนเช้ามืดฝนตกนิดๆ...มี๊ชวนหนูไปเดินที่หาดแต่หนู...เมื่อยน่ะค่ะ...หนูเลยนอนต่อ...วันนี้มี๊บอกว่ามี๊เดินไปทะเลทางลัดค่ะ...มันเป็น

ทางเล็กๆมีต้นไม้ต้นใหญ่ๆครึ้มเหมือนป่าอากาศเย็นมี๊บอกว่ามีกลิ่นดอกไม้หอมๆด้วยไม่รู้ดอกอะไรข้างๆทางเป็นสวนที่มี๊อยากเดินตามหาดอก

ไม้แต่เค้ามีเจ้าของน่ะค่ะมี๊เลยไม่เข้าไป......เกือบถึงทะเลมีคนเค้าเลี้ยงตัวห่านด้วยค่ะมี๊เคยชี้ให้หนูรู้จักกับเค้า...วันนี้ทะเลไม่มีเปลือกหอย

เลยแต่มี๊บอกว่าพระอาทิตย์ขึ้นสวยดี..มี๊ตัดดอกพุดซ้อนที่ดอกเค้าโตๆมาใส่ชามแก้วสวยๆวางไว้บนโต๊ะห๊อมมมมหอม...พี่ดอกพุดเค้าเพิ่ง

มีดอกแรกกับดอกที่สองมา๒วันแล้ววันนี้ถ้าโดนแดดพี่เค้าก็จะห่อเหี่ยวมี๊เลยตัดเค้ามาให้น้ำกิน.....ฟ้าร้องอีกแล้วค่ะแต่หนูไม่กลัว...เพราะมี๊

อยู่ตรงนี้เอง....



......ข้างเส้นทางเล็กๆ...บนเนินดินสูงในสวนร่มครึ้ม....เป็นที่นอนสุดท้ายของ...วันเพ็น....เสียงคลื่นและน้ำค้างคงทำให้เค้าตื่นในชีวิต

ใหม่ที่เป็นสุข...แต่ไม่ลืมมี๊




……๖  กรกฎาคม  ๒๕๕๕

...หนูรู้สึกไม่ค่อยสบาย ...หนูไม่อยากกินอะไร ....หนูไม่อยากให้มี๊ไม่สบายใจหนูเลยกินแบรนด์ที่มี๊ป้อนได้นิดเดียวหนูก็...กินไม่ได้....

หนูเอาไส้กรอกเซเว่นที่หนูชอบไปซ่อนบนเบาะของหนูใต้ผ้าห่ม...มี๊หน้าเศร้ามากเพราะหนูไม่เคยซ่อนอะไรเลย



.......๗   กรกฎาคม   ๒๕๕๕


...มี๊พาหนูมาหาหมอ...มี๊จ้างรถเด็กตัวดำๆที่หนูเคยเล่าไงคะ ....หนูสดชื่นขึ้น....ได้มองภาพต่างๆ....หนูได้เห็นหาดสวนสนด้วยค่ะ....

ลมพัดผมหนูกระจาย....ถึงร้านหมอหนูลงจากรถเองนะคะ...มี๊ไม่ต้องเหนื่อยอุ้มหนู...หมอบอกว่าหนูต้องผ่าตัด...มี๊บอกว่าขอตัดสิน

ใจ......มี๊พาหนูกลับบ้าน....มี๊ให้หนูกินยาที่หมอให้มา....หนูรู้สึกไม่สบาย....มี๊โทรหาน้าติ๊กน้องชายป้าติ๋มพาหนูกลับไปหาหมออีกครั้ง...

หมอจิ้มเข็มแหลมๆที่มีน้ำเกลือให้หนู...มี๊ไม่ยอมให้หนูนอนที่ร้านหมอ....มี๊นอนเฝ้าหนูทั้งคืน...คอยจับขาสั้นๆของหนูไม่ให้งอมี๊กลัวว่า

เลือดจะไหลย้อน...มี๊นอนกับหนูทั้งคืน....แล้วมี๊ก็ตัดสินใจ....ยอมให้หมอผ่าตัดหนู





......๘   กรกฎาคม   ๒๕๕๕




...มี๊พาหนูมาร้านหมอ...กอดหนูตลอดเวลา....แล้วหนูก็สลบค่ะ.......หนูตื่นไม่ได้แต่หนูรู้สึกว่ามี๊เรียกหนู...เอาน้ำแข็งเย็นๆประคบตาม

ตัวหนู...แต่หนูก็ตื่นไม่ได้


......๙   กรกฎาคม   ๒๕๕๕


.....มี๊รอให้ถึงเวลาเช้า....เวลาของการรอทรมานเหลือเกิน....ล่วงเวลาจนสาย...ใจชื้นว่าหนูจะปลอดภัย....แล้วทุกอย่างก็หายวับไปกับ

ตาและหัวใจของมี๊......;วันเพ็น...จากมี๊ไปแล้ว

......๙กรกฎาคม๒๕๕๕....หนูจากไป...จากตัวหนังสือที่มี๊ถ่ายทอดความทุกข์ของมี๊ผ่านสู่เพื่อนในบ้านกลอนไทย....ความห่วงใยและ

อาทรทีมีต่อหนูจากเพื่อนๆที่นี่....เป็นคำปลอบโยนที่ที่ให้มี๊สร่างทุกข์.ได้ส่วนหนึ่ง...   บทตอนใดที่ทำให้คนอ่านมีรอยยิ้ม...ขออุทิศ

ความดีงามทั้งสิ้นให้หนู....วันเพ็น....และสรรพชีวิตที่ได้เอ่ยนาม....ขอบคุณทุกคนที่สละเวลาอ่านไดอะรี่ของ...วันเพ็น...และขอขอบ

คุณเวปมาสเตอร์บ้านกลอนไทยที่เปิดห้องใหม่ห้องนี้...บุญรักษา   ค่ะ





......โปรยเมล็ดดอกบัวดินมากมาย

...สักวันคงขจรขจายเป็นบุปผา

...กล่อมหนูด้วยกลีบเกสรอ่อนผกา

...แทนคำว่า.....คิดถึง...คิดถึงเหลือเกิน



......จุดบกพร่องมากมาย....เท่าที่ตัวเราเองเห็นในบันทึกของ..วันเพ็น...หากมีท่านใดอยากวิจารณ์หรือชี้แนะ...ยินดีรับฟังเพือนำไปแก้ไข

ค่ะ

[email protected]














ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : ยามพระอาทิตย์อัสดง, สุวรรณ, Shumbala, ชลนา ทิชากร, รพีกาญจน์, พี.พูนสุข, ไพร พนาวัลย์, panthong.kh, พิมพ์วาส, ตรีประภัสร์ โสม

ข้อความนี้ มี 10 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
14 กรกฎาคม 2013, 01:07:PM
สุวรรณ
Special Class LV6
นักกลอนเอกแห่งวังหลวง

******

คะแนนกลอนของผู้นี้ 565
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
กระทู้: 1,487


หวังทุกชีวิต สถิตไว้แต่สิ่งดี


« ตอบ #6 เมื่อ: 14 กรกฎาคม 2013, 01:07:PM »
ชุมชนชุมชน

ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะที่วันเพ็นได้จากไป

คุณสียะตราผูกข้อความในเนื้อหาได้น่าอ่านมาก
หนู ไม่ทราบจะกล่าวอย่างไรต่อดี
ก็ขอเก็บเกี่ยวสิ่งดีๆจากเรื่องเล่าระหว่างคุณกับวันเพ็น
ความรัก ความเอื้ออาทรที่มีให้แก่กันนี้เอาไว้นะคะ (^_^)

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : ยามพระอาทิตย์อัสดง, Shumbala, ชลนา ทิชากร, รพีกาญจน์, ...สียะตรา.., พี.พูนสุข, ไพร พนาวัลย์, panthong.kh, เพรางาย, ตรีประภัสร์ โสม

ข้อความนี้ มี 10 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
18 กรกฎาคม 2013, 09:49:PM
ไพร พนาวัลย์
กิตติมศักดิ์
*

คะแนนกลอนของผู้นี้ 2083
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 3,422


นักร้อง


paobunjin
« ตอบ #7 เมื่อ: 18 กรกฎาคม 2013, 09:49:PM »
ชุมชนชุมชน


ซึ้งจัง ลาตายดีกว่าตู ซึ้งจัง

เจ้าวันเพ็นจากไปพาใจเศร้า
ทุกข์รุมเร้าหลายวันตื้นตันหนัก
จงไปดีเถิดหนาถึงคราพัก
อย่านานนักกลับมา มี๊จะรอ ขอจุ๊บ..หน่อย

จากมี๊ไปมี๊เหงามี๊เศร้าโศก
อยากหนีโลกสีหม่นจนใจฝ่อ
มี๊ขออยู่สร้างบุญเป็นทุนพอ
เพื่อถักทอสัมพันธ์สู่วันเพ็น สาวน้อยหัวเราะ

แม้นชาติหน้าถ้ามีปรานีเถิด
ขอจงเกิดเป็นลูกแม่ได้แลเห็น
เราจะอยู่ด้วยกันเช้ายันเย็น
แม้ลำเค็ญเพียงใดไม่ทิ้งกัน ยิ้มให้จ้ะ

ชาตินี้เราทำบุญร่วมกันน้อย
ลูกจึ่งพลอยหมดกรรมที่กางกั้น
ขอชาติหน้ามาพบประสบพลัน
บุญเทียมทันมั่นคงดั่งวงเดียว ยิ้มแบบรักนะ..

กำลังใจของแม่ยามแก่เฒ่า
มีเพียงเจ้าเท่านั้นดั่งจันทร์เสี้ยว
วิญญาณเจ้าเฝ้าชมอย่างกลมเกลียว
ด้วยมือเรียวของแม่แผ่ส่วนบุญ ขอจุ๊บ..หน่อย

แม้เจ้าจากมี๊ไปอยู่ปลายฟ้า
จงอยู่ดีเถิดหนาอย่าว้าวุ่น
ขอผลบุญสุนทานช่วยจานจุน
ด้วยไออุ่นจากใจมอบให้เธอ เทอญฯ ยิ้มให้จ้ะ

ปู่ทวดไพร พนาวัลย์

สียะตรา คุณเขียนได้ดีมาก ถ้ามีความสุขในการเขียน ก็ระบายออกมาเถิด พวกเราจะรออ่าน นะ ขอจีบ...ได้ป่ะ

 ส่งจูบจ้ะ

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : รพีกาญจน์, ชลนา ทิชากร, panthong.kh, พี.พูนสุข, ...สียะตรา.., ตรีประภัสร์ โสม

ข้อความนี้ มี 6 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า

หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
 

Email:
Powered by SMF 1.1.2 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF
s s s s s