ขออีก 5 นาที
ชุมชน บ้านกลอนไทย
15 กันยายน 2019, 11:08:PM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)
 
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ขออีก 5 นาที  (อ่าน 5395 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
01 กันยายน 2011, 11:04:PM
amika29
Special Class LV4
นักกลอนรอบรู้กวี

****

คะแนนกลอนของผู้นี้ 341
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
กระทู้: 593


~ยังเป็นโลกใบเก่า..แค่ไม่มีเขาเท่านั้นเอง~


« เมื่อ: 01 กันยายน 2011, 11:04:PM »
ชุมชนชุมชน

ชอบใจๆ อ่านแล้วชอบค่ะ เลยเอามาฝาก

วันหนึ่งในสวนสาธารณะ หญิงคนหนึ่งนั่งลงข้าง ๆ ชายคนหนึ่ง
บนม้านั่งในสนามเด็กเล่น

"ลูกชายของฉันอยู่ที่นั่นค่ะ" เธอบอกแล้วชี้ไปที่เด็กชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง
ที่กำลังไถลลื่นลงมาที่กระดานลื่น

"หน้าตาดีเชียวครับ" ชายคนนั้นตอบ ลูกชายผมอยู่ที่ชิงช้า ใส่เสื้อสีฟ้าครับ
แล้วเขาจึงก้มมองนาฬิกาข้อมือพลางตะโกนเรียกลูกชาย

"ท๊อด ลูกว่าไงถ้าเราจะกลับแล้ว"

ท๊อดอ้อน "ขออีก 5 นาทีฮะพ่อ นะฮะแค่ 5 นาทีเอง" ชายผู้นั้นพยักหน้าและ
เด็กชายก็เล่นชิงช้าต่อไปอย่างที่ใจต้องการ
เวลาผ่านไป พ่อลุกขึ้นยืนและร้องเรียกอีก เหตุการณ์ก็ยังเหมือนเดิม

"หลือเชื่อ คุณช่างเป็นพ่อที่อดทนจังค่ะ" หญิงคนนั้นบอก

ชายคนนั้นยิ้มแล้วจึงพูดว่า "ทอมมี่ ลูกชายคนโตของผม ถูกคนเมา
ขับรถชนตายเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่แกขี่จักรยานเล่นแถวนี้ ผมไม่เคยใช้เวลา
กับแกมากนักและตอนนี้ผมยินดีแลกทุกอย่าง ถ้าได้ใช้เวลาแม้ 5 นาทีกับแก"

"ผมสาบานว่าผมจะไม่ทำผิดซ้ำสองกับท๊อดอีกครับ

แกคิดว่าแกมีเวลาเล่นชิงช้าเพิ่ม 5 นาที แต่ที่จริงแล้ว

ผมต่างหากล่ะครับ ที่ได้มีเวลาดูแกเล่นเพิ่มขึ้นอีก 5 นาที"

ไม่ปรากฏชื่อผู้แต่ง

คัดย่อจากหนังสือเืรื่อง ด้วยรักและช็อคโกแลต


เอ-มิ-กา

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : ♥หทัยกาญจน์♥, คันไถ, ไพร พนาวัลย์, บ้านริมโขง, กาญจนธโร, รพีกาญจน์, พี.พูนสุข, สะเลเต, บัณฑิตเมืองสิงห์, Music, victoria's secret

ข้อความนี้ มี 11 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า

อย่า..."อิจฉาชีวิตคนอื่น"
แต่จง....ใช้ชีวิตให้สดชื่น
แล้วให้...."คนอื่นอิจฉา"
01 กันยายน 2011, 11:45:PM
คันไถ
Special Class LV1
นักกลอนผู้เร่ร่อน

*

คะแนนกลอนของผู้นี้ 38
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 94


« ตอบ #1 เมื่อ: 01 กันยายน 2011, 11:45:PM »
ชุมชนชุมชน



ข้อคิดดีดี จากนิทาน

มีชายชราผู้หนึ่งที่ดูเหมือนจะมีทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตครบแล้ว เขามีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนหนึ่ง
มีม้าที่ได้รางวัลหนึ่งตัว และวัตถุต่างๆมากมายที่คนส่วนใหญ่ต้องการ
แต่อยู่มาวันหนึ่งสิ่งมีค่าของเขานั่นก็คือม้าของเขาได้แหกคอกออกมาและวิ่งเตลิดหายไปในป่าที่อยู่ใก้ลๆ
แค่ชั่วพริบตาเขาก็เสียม้าที่มีค่ามหาศาลของเขาไป.....
เมื่อเพื่อนบ้านรู้ข่าวต่างก็พากันมาแสดงความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง ทุกคนบอกกับเขาว่า
"ม้าของท่านหนีไปแล้ว ช่างโชคร้ายอะไรเช่นนี้" เพื่อนบ้านพยายามปลอบโยนชายชราผู้นี้แต่เขากลับตอบว่า
"พวกท่านทราบได้อย่างไรว่ามันคือโชคร้าย"....
อีก2-3วันต่อมา ม้าก็กลับมาบ้านเพราะมันรู้ว่าที่นี่จะมีอาหารและน้ำให้มันหายหิว
มันนำม้าป่าแสนสวยมากค่ากลับมาด้วยถึง12ตัว เมื่อเพื่อนบ้านทราบข่าวดีอันนี้ต่างก็พากันมาแสดงความยินดี และกล่าวว่า
"ท่านช่างโชคดีอะไรเช่นนี้" แต่ชายชราผู้นั้นก็ตอบว่า
"ท่านทราบได้อย่างไรว่ามันคือโชคดี"
ในวันถัดมาลูกชายคนเดียวของเขาพยายามที่จะขี่ม้าป่าตัวหนึ่งในบรรดา12ตัวนั้น
เขาถูกสลัดตกลงมาขาหักและต้องพิการนับแต่บัดนั้น เมื่อเพื่อนบ้านรู้ข่าวก็พากันมาแสดงความเสียใจและบอกว่า
"ลูกชายท่านต้องกลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต ช่างโชคร้ายอะไรหนอ" แต่ชายชราผู้นั้นถามอีกเช่นเคยว่า
"ท่านทราบได้อย่างไรว่ามันคือโชคร้ายน่ะ"
อีก1ปีต่อมา...มีขุนศึกคนหนึ่งมาที่เมืองนี้
เพื่อเกณฑ์ชายหนุ่มที่มีร่างกายปกติแข็งแรงสมบูรณ์ทุกคนไปรบ..
พวกเขาแพ้สงครามและทุกคนถูกฆ่าตายหมด
ชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็คือลูกชายขาพิการของชายชราผู้นั้น....

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...
เราไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่เหตุการณ์ไหนจะเป็นโชคร้ายหรือเหตุการณ์ไหนจะเป็นโชคดีที่แท้จริง...
ดังนั้นเราอย่าไปด่วนตัดสินอะไรด้วยความยึดติด หากถึงคราวโชคดีก็อย่าหลงระเริงจนเกินไป
แต่หากถึงคราวโชคร้ายก็อย่าไปฟูมฟายจนขาดสติ....


..ไม่ปรากฏชื่อผู้แต่ง... เอ้อ..จริงว่ะ

แต่ค้นมาจากสมุดเล่มเก่าๆของผมเองละ เคยคัดลอกไว้นานแล้ว
คันไถ

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : amika29, ไพร พนาวัลย์, บ้านริมโขง, กาญจนธโร, รพีกาญจน์, พี.พูนสุข, สะเลเต, บัณฑิตเมืองสิงห์, Music, victoria's secret

ข้อความนี้ มี 10 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
15 กันยายน 2011, 01:42:AM
คันไถ
Special Class LV1
นักกลอนผู้เร่ร่อน

*

คะแนนกลอนของผู้นี้ 38
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 94


« ตอบ #2 เมื่อ: 15 กันยายน 2011, 01:42:AM »
ชุมชนชุมชน


ยางลบ
สมัยเด็กๆ ครูสอนศิลปะท่านหนึ่งสอนฉันเสมอว่า
เวลาเราใช้ดินสอวาดภาพ .. เราห้ามใช้ " ยางลบ "
ตอนนั้น ฉันไม่เข้าใจจุดประสงค์ของครูสักเท่าไหร่
รู้เพียงแต่ว่าเวลาฉันวาดภาพแล้วเส้นมันบิดเบี้ยว
ฉันก็อยากแก้ให้มันตรง สวย
แต่ทุกครั้งที่ฉันหยิบยางลบขึ้นมาเพื่อจะลบภาพนั้น
ครูของฉันก็จะเตือนถึงกติกานั้นเสมอ
สุดท้ายฉันจึงเลือกใช้วิธีต่อเติมภาพๆ นั้นไปตามจินตนาการ
เช่นถ้าฉันตั้งใจวาดรูปหน้าคน
แต่ฉันเผลอวาดดวงตากลมโตเกินไป
ฉันก็จะใช้วิธีเปลี่ยนตากลมๆ นั้นเป็นแว่นตาแทน
แม้ตอนนั้นฉันจะไม่เข้าใจว่า
 … ทำไมฉันจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ยางลบ
และแม้ฉันจะไม่เคยคิดวาดรูปหน้าคนใส่แว่นตามาก่อน
แต่ฉันก็ได้รูปหน้าคนตามที่ต้องการ แถมยังภูมิใจว่า..
ฉันสามารถวาดภาพๆ นั้นด้วยความมั่นใจ
และไม่ต้องใช้ยางลบลบภาพเลยสักครั้ง
เวลาผ่านไป ฉันโตขึ้น ฉันเรียนรู้ว่า สิ่งที่ครูสอนวันนั้น
แท้จริงแล้วมันปลูกฝังนิสัยหนึ่งให้กับฉัน นั่นคือ
การเข้าใจธรรมชาติของความผิดพลาด
ความผิดพลาดเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของคนทุกคน
และในชีวิตหนึ่งนี้ก็มีหลายครั้งที่ฉันได้พบมันโดยไม่ตั้งใจ
สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันยอมรับความผิดพลาดเหล่านั้น
และรวบรวมสติเพื่อแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้


ก็คือ
การที่ฉันเข้าใจว่า ธรรมชาติของความผิดพลาด
คือการที่มันเกิดขึ้นแล้ว จะคงอยู่อย่างถาวร
ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ยางลบ ลบความผิดพลาด
แต่ฉันจำเป็นต้องใช้สมอง
ต่อเติมแก้ไขภาพวาดของฉันให้สมบูรณ์ด้วยตัวเอง
ดังนั้น ถ้าความผิดพลาดมันเกิดขึ้นกับเราแล้ว
การที่เราจะมานั่งร้องห่มร้องไห้ อ้อนวอนขอแหกกฎ
เพื่อใช้ยางลบกลับไปลบแก้ไขมันนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้
สิ่งเดียวที่จะทำได้ก็คือ รู้จักพลิกแพลงแก้ไขสิ่งเหล่านั้นด้วยสติ
และวาดภาพของตัวเองต่อไปด้วยความระแวดระวังมากขึ้น
ทุกคนมีดินสอหนึ่งแท่งเพื่อจะวาดภาพชีวิตของเราให้สวยงาม
แต่เราไม่มียางลบสักก้อนที่จะเอาไปลบสิ่งที่เราทำผิดพลาดมาแล้วได้
ดังนั้นเราต้องตั้งใจ และมีสติทุกครั้งที่ลากเส้น
และถึงแม้ภาพที่เราวาดจะออกมาไม่เหมือนกับภาพที่เราฝันไว้สักเท่าไหร่
แต่มันก็มาจากมือของเรา เราควรจะภูมิใจกับมันได้เสมอ
ไม่ต้องกลัวหรอก แม้จะรู้ดีว่าสักวันหนึ่ง เราอาจลากเส้นบิดเบี้ยวไปบ้าง
เพราะถึงอย่างไร ฉันเชื่อว่า ถ้าสมองและหัวใจของเราทำงานอย่างเต็มที่
ภาพชีวิตของเราก็งดงามได้โดยไม่ต้องใช้ยางลบ


เป็นเรื่องเล่า จากหนังสือ อีบุ๊ค เล่มเก่าๆผมเอง ไม่ปรากฏผู้แต่ง
หากท่านใด เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ ผมขออนุญาต และขอบคุณไว้ ณ..ที่นี้ด้วยครับ
คันไถ

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : amika29, amika29, บัณฑิตเมืองสิงห์, Music, รพีกาญจน์, victoria's secret, พี.พูนสุข

ข้อความนี้ มี 7 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
15 กันยายน 2011, 12:33:PM
คันไถ
Special Class LV1
นักกลอนผู้เร่ร่อน

*

คะแนนกลอนของผู้นี้ 38
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 94


« ตอบ #3 เมื่อ: 15 กันยายน 2011, 12:33:PM »
ชุมชนชุมชน

ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ : victoria's secret, รพีกาญจน์, ♥หทัยกาญจน์♥, บัณฑิตเมืองสิงห์, พี.พูนสุข

ข้อความนี้ มี 5 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
 

Email:
Powered by SMF 1.1.2 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF
s s s s s