[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[จะไม่เด็ด]

ยามห่างหายใจหึงคะนึงนัก
เหมือนขาดรักขาดใจให้ผวา
ยามจะกินไม่ได้กินลิ้นเฉื่อยชา
ยามหลับตาหายใจถอน...อยู่ค่อนคืน

ไม่ได้เห็นเป็นเหงาและเศร้าสร้อย
ยิ่งบ่ายคล้อยเมื่อใดให้สุดฝืน
เฝ้าแต่รอคอยเจ้าเฝ้ากล้ำกลืน
หลบสะอื้นแอบอยู่..แต่ผู้เดียว

เธอไม่เหลียวไม่แลไม่แคร์หรือ
คำเขาลือบ่อยนักชักนึกเฉลียว-
ใจเคยภักดิ์บทกลอนอ้อนจริงเชียว
พอเดี๋ยวเดียวก็หลบหน้าพาหลงคอย

เมื่อไม่มีแม้เงาเจ้าเคยชอบ
จึงหิ้วหอบความโหยหามาเรียงร้อย
เป็นบทกวีเดียวดายชายเจ้าสำออย
อย่าให้คอยนานนัก..จักตอบที...อิอิ

...แบบว่า..ไม่รู้สิ