...วิมานดิน... ขอฝากรักของฉันไว้ในห้วงหาว- กับแสงดาวพราวพริบระยิบพร่าง ให้แสงส่องสุกสกาวก้าวนำทาง นำเหินห่างสองใจใกล้ชิดกัน ถึงเธออยู่แห่งไหนในโลกหล้า ก็ยังอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันนั่น หากโลกสร้างอาทิตย์เพียงคู่เคียงจันทร์ โลกคงสร้างให้ฉันนั้นคู่เธอ แม้พานพบเพียงเศษเสี้ยวนาที ความรู้สึกดีดีมีล้นเอ่อ ถ้อยคำหวานผ่านฝันอันเลิศเลอ ทำหัวใจฉันละเมอเพ้อคร่ำครวญ ฝันจะคิดจักสานวิมานดิน แวดล้อมจินตนาการหว่านทั่วถ้วน ปลูกต้นรักปักชำช่อลำดวน ในทุกส่วนเรือนหอเพื่อรอรัก เขียนกลอนรักถักร้อย....รำพัน ทีละบททีละวัน............ฝากไว้ หวังเธออย่าลืมกัน........นะที่ รักเอย วันหนึ่งวันใดไซร้.........เชื่อมฟ้าสู่ฝัน “...เก็บฟ้ามาสาน ถักทอด้วยรักละมุน คอยห่มให้เธอได้อุ่นๆ ก่อนนอนคืนนี้ ให้เสียงใบไม้ ขับกล่อมเป็นเสียงดนตรี คอยกล่อมให้เธอฝันดีๆ ให้เธอเคลิ้มไป เป็นวิมานอยู่บนดิน ให้เธอได้พักพิงๆ และนอนหลับใหล เก็บดาวเก็บเดือนมาร้อยมาลัย เก็บหยาดน้ำค้างกลางไพร มาคล้องใจเราไว้รวมกัน..." โซ...เซอะเซอ 27 กันยายน 2569 |
| ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน |
|
28 กันยายน 2026, 05:27:AM
|
|||
|
|||
|
ผู้เขียน | หัวข้อ: ...วิมานดิน... (อ่าน 40 ครั้ง) |
| ||||||||||
Email:






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า