ระอุร้อนอ้าวอบกระทบหน้า
แสงแดดผ่าหน้าเนื้อเหงื่อหลั่งไหล
กลางสายลมร้อนพัดระบัดไกล
เหงื่อขี้ไคลเปื้อนเปรอะดูเกรอะกรัง
สองมือกร้านยามสายสะพายเป้
สองมือทุ่มใจเทเพื่อสิ่งหวัง
ทำเพื่อใครคำถามเมื่อลำพัง
คนข้างหลังคนไหนใคร่มองมา
คนรอบข้างมากมายไม่สนิท
มั่งมีมิตรก็คล้ายไกลหนักหนา
ยิ้มระรื่นกลบหมองของดวงตา
ซ่อนดวงหน้าปิดช่องของดวงใจ
หลากผู้คนวนว่ายในรอบข้าง
ความรู้สึกกลับอ้างว้างอย่างสงสัย
ยืนท่ามกลางเสียงคึกครื้นตื่นฤทัย
แต่ไฉนใจหล่นหายแห่งใดกัน
ทุกค่ำคืนเอนกายคลายเหนื่อยล้า
แต่ทว่าข้างในกลับไหวหวั่น
หากจะถามทำเพื่อใครในคืนวัน
ไร้สิทธิ์ฝันแม้ใครในสักคน
กวินพัฒน์
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
