(๔)
~คำกร้าว~

มิใช่คำซ่านหวานวิมานทิพย์
คำกร้าวหยิบใช้ความตามจริต
โลกไม่สวยเมื่อมองผองชีวิต
ดัดลิขิตไม่เป็นมันเข็ญใจ
อยากเห็นหญ้าบานออกเป็นดอกรัก
เปลี่ยนแฟงฟักเป็นผลต้นไม้ใหญ่
ควรหรือตัดหญ้าแทรกฉับแหลกใบ
เพื่อกดให้รากหญ้าเลิกท้าทาย
แม้ถูกทับอิฐถมจมคอนกรีต
หากใบซีดเหยียดแทงอาบแสงฉาย
กลับสดเขียวเรียวอาจเฉือนบาดกาย
หากมักง่ายทึ้งทิ้งยิ่งรกทาง
รากหญ้าแผ่ขยายใต้ดินผิว
ต้นเอนริ้วลมรีดไม่กีดขวาง
ค่าหรืออาจควรใครเหยียดใบบาง
โดยความต่าง.ต่างล้วน.ควรเคารพ
โลกแห่งวรรณศิลป์ดินแดนฝัน
ต่างพงศ์พันธุ์ต่างชั้นเวียนบรรจบ
เพียบคำสวยคำงามใจความครบ
หากอ่านพบคำกร้าวอย่าเอาความ
มีความต่าง.ความเห็น.เป็นหลากหลาย
สังคมภายใน-นอกออกล้นหลาม
ขีดเส้นเขต.คารม.สมนิยาม
ดำรงท่ามแพรศิลป์ปิ่นมณี
"มิหมายเป็นเพชรหยอดยอดมงกุฎ
สรรพาวุธคือใจรักเป็นสักขี
คนสร้างคำจากฝันอันเสรี
ใช่กวี เรียกคนเรียงก็เพียงพอ"
ดาวหลายดวงช่วงโชติเคยโลดแล่น
ละดินแดน...คนธรรพ์จักสานต่อ
แม้ไม่งามครบถ้วนนวลลออ
ลายชีพช่อขอฉายอยู่ใต้ดิน






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า