[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[โซ...เซอะเซอ]

อาการอากาศร้อน…………ระบาย เร้ารุ่มพักผ่อนคลาย……….เครียดคล้อย เสมือนเพื่อนเคียงกาย…….กานท์กลั่น กรึ๊บกึ่มชม้ายชม้อย..………แฉล้มชี้ชวนเฉลา ไอ้เราคนโอบอ้อม…………..อารี ฝนตกเห็นสตรี……………….นุ่งน้อย- ห่มน้อยแทบมิมี………………ผ้าผ่อน สวมบทชายอ่อนช้อย……….ถอดเสื้อคลุมเธอ เสียดังตวาดแว้ด…………….เอ็นคอ- โปนปูดนิ้วมืองอ………………เล็บฟ้อน โถตาแก่ชีกอ………………….หาเรื่อง- ตายแบบไม่ซับซ้อน………….ถูกตื้บคาตีน ผัวเธอยืนแอบข้าง……………มอ‘ไซด์ รีบหลบฉากว่องไว……………ก่อนม้วย ก็ขาวผ่องเกินใคร…………….แถมอวบ อึ๋มเฮย ยังมิทันจะร้วย*……………….เกือบซี้ตายโหง …ซีเนริโอคือ ตาลุงนั่งโซ้ยข้าวต้มแกล้มเบียร์อยู่ ฉับพลันอะไรขาววิ้ง ลอยมากระทบสายตาอันพร่ามัวตามวัย ก็เพราะไอ้สิ่งขาวๆนั้นปกปิดด้วยผ้าน้อยชิ้น จนความขาวอวบอึ๋มจึงทะลักล้นออกมา เกินกว่าจะเบี่ยงเบนความสนใจไปทางอื่นได้ จู่ๆฝนก็หล่นเทลงมา โต๊ะที่เธอนั่งอยู่ริมนอก ไอ้ความขาววิ้งๆนั้นพอถูกละอองฝนกระเซ็นมาโดน ตามเนื้อตัว เกิดเป็นภาพเซ็กซี่ทั้งขาวทั้งเปียกชื้น (ตรงข้ามกับขาวแห้ง…หึหึ) อีตาลุงกำลังอยู่ในอารมณ์อันสุนทรีย์ ก็เลย…อะหึ้มแต่งโคลงบทนี้…แหะๆ (ขืนไปทำแบบในโคลง คงได้เขียนโคลง บทนี้เป็นบทสุดท้าย…หึหึ)   *ร้วย : รวย (คำอวยพรจากนายกแบบเสียงสูง 555) โซ…เซอะเซอ 25 พฤษภาคม 2569