.jpg)
อยู่ตรงนี้จนวันตายก็ไม่มา
แล้วข่าวคราวเคยเพียบก็เงียบหาย
เรามิคลายคิดถึงคะนึงจิต
ซึ่งเคยเทิดทูนขวัญปานชีวิต
แม้นยามนิทราห่วงซึ้งดวงใจ
ครั้นยามตื่นมองหานัยน์ตาเอ๋ย
ทนชาเฉยเหินห่างอย่างไรไหว
ด้วยวันหวานผ่านเราไร้เงาใคร
ล้วนผ่านไปแต่เราอยากเอาคืน
ดวงตะวันฤดูนี้มีแดดจ้า
แต่อุราเหน็บหนาวร้าวเกินฝืน
สิ้นสุดวันระทมล้มทั้งยืน
เขามีอื่นอ้อมแขนแล้วแทนเรา
ราวกับฝันสุขชื่นตื่นก็หาย
แลคลับคล้ายคว้าไฟได้ถ่านเถ้า
สักแต่มอดไหม้รานผลาญเนื้อเอา-
สนองความโง่เขลา...ที่เรามี
ประจักษ์แล้วชัดแจ้งขาดแรงเกื้อ-
หนุนนำเยื่อใยรักสมศักดิ์ศรี
สำหรับเขาเราไร้นามไร้ความดี
อยู่ตรงนี้จนวันตายก็ไม่มา
ความสัมพันธ์สองเราคนเขารู้
ทนบากหน้าอดสู...ผู้ไร้ค่า
จะหาความจริงใจใครเยียวยา
เมื่อมีตราบาปรักปักหลังเรา
ฝากถ้อยคำสุดท้ายไว้กับเพื่อน
วันที่เคลื่อนร่างไร้ไปเตาเผา
ความโกรธเคืองอ้างว้างคงบางเบา
มิขอเอาข้ามภพ~จบแค่นี้
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
