.jpg)
| ไม่รู้เลยว่า...จะผ่านวันร้ายๆไปได้อย่างไร เจ็บ....ทรมานในหัวใจ...จนเกินที่จะอดกลั้น แต่น้ำตา...กลับเหือดหายไปกับความกดดัน เหลือทิ้งไว้...คือความตีบตันทุกด้านของอารมณ์ ไม่อยากแพ้....แต่ก็....ไม่เคยชนะ ไม่อยากรับรู้กับความรู้สึกที่ขื่นขม อยากพอแล้ว....พอเถอะนะกับความปวดร้าวระบม ที่คอยผูกปมหัวใจ...ให้เจ็บปวดเสมอมา ใครก็ได้...ช่วยฉันหน่อย แต่ที่พบคือการปลดปล่อย..."เจ้าตัวปัญหา" แค่สองเท้า...ยังไม่มีที่ให้ยืนในห้วงเวลา รู้สึกถึง....การไร้ราคา....ในการมีอยู่ของตัวเอง อ้อมกอดจากฟ้า....ช่างเงียบเหงา พูดคุยกับดวงดาว....ที่ไม่เคยคร่ำเคร่ง อยู่กับเสียงคลื่น...ที่พอจะรื่นเริงเหมือนบทเพลง แล้วหลับฝัน....ไปพร้อมกับคำว่า "คนเก่ง" ของผู้คน. |
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
