เดินก้มหน้ามองเท้ามาตั้งนาน
จนไม่รู้ว่าท้องฟ้าสีสันสวยงามแค่ไหน
อยู่กับตัวเองจนชินชา . .. สบตาตัวเองในกระจกลำพังร่ำไป
ลืมรอยยิ้มไว้ในความหม่นไหม้ . .. ลืมว่าตัวเองก็มีหัวใจ .. . เช่นกัน
จนเมื่อเงยหน้าขึ้นมองฟ้า
แรก-แรกก็แสบตา . .. เผลอคิดว่าแสงเจิดจ้าคงไม่เหมาะกับฉัน
ก้อนเมฆเปลี่ยนรูปไปต่าง-ต่างนานา . ..
. .. ราตรีเคลื่อนดาราและดวงจันทร์
ทุกสิ่งที่เปลี่ยนผัน . .. กำลังสอนฉันเรื่องความเปลี่ยนแปลง
ขอบคุณความรักที่ยังดำรงอยู่ในศรัทธา
ขอบคุณทุกหยดน้ำตา . .. ที่รินมาอย่างไม่เสแสร้ง
แม้ว่าฟ้าหลังฝน . .. เมฆยังก่อตัวเบื้องบนพร้อมลมพัดแรง
แม้ยังหวาดไหวและไกวแกว่ง . ..
ก็พร้อมรับความเปลี่ยนแปลง . .. และแบ่งหัวใจมา “รักตัวเอง”~*
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
