ละมุนนักงามคำยามเธอร่าย
ดุจทิวสายดาวเด่นเพ็ญเสนอ
หลงน้ำคำหลงคนเขียนเพียรละเมอ
แอบพร่ำเพ้อบทความยามเธอลง
M.

ไม่รู้จะต่อตรงไหนครับ เขียนโคลง
ไม่เป็นครับ
ดุจทิวสายดาวเด่นเพ็ญเสนอ
หลงน้ำคำหลงคนเขียนเพียรละเมอ
แอบพร่ำเพ้อบทความยามเธอลง
M.

ไม่รู้จะต่อตรงไหนครับ เขียนโคลง
ไม่เป็นครับ
เจ้าสำนวนกลอนฉ่ำเพชรน้ำค้าง
คัดคำวางจารเจียดละเมียดส่ง
เขียนแล้วลบหลายรอบตอบบรรจง
ด้วยลุ่มหลงสร้อยคำห้วงน้ำใจ
ถักอาภรณ์อักษราชายคาฝัน
สื่ออนันต์สรรพเสียงถึงเพียงไหน~
ก็มิอาจเทียบเห็นที่เป็นไป
ซึ่งกรุ่นในอารมณ์อุดมการณ์
ตลอดทางสร้างรุ้งเฟื่องฟุ้งแล้ว
สะพานแก้วเชื่อมฟ้าดินสมาน
เสมือนพจน์หยาดยอดทอดสะพาน
สองดวงมานข้ามฟ้าชิดหากัน
ปรากฏเป็นรูปลักษณ์ตัวอักษร
คืออาทรโอบเอื้อเมื่อเสียขวัญ
คือสายลมแผ่วต้องผิวผ่องพรรณ
คือสีสันแต้มตอกดอกไม้บาน
"ละมุนนักงามคำยามเธอร่าย" (เอ็ม กวิน)
บนทางสายดาวระดะสวยประสาน
แต่ละดวงโชติวาวพราวตระการ
เถิด ~ ขับขานคำเสกเอกลักษณ์
เพราะฉะนั้นฉันจึงมาถึงนี่
ดีดนิ้วคีย์ลำนำคำจำหลัก~
ไปตามเส้นสำเนียงเสียงใจภักดิ์
กระซิบทักเบาแผ่วแก้วกวิน






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า