เมื่อเมฆหมอก หลอกตา พาหมองหม่น
ใจวกวน ทนทดท้อ พ้อโหดเหี้ยม
คำน้อยนิด สะกิดใจ จนไหม้เกรียม
ไร้ตระเตรียม สะเทือนใจ ไร้เกราะกัน
เมื่อหมอกจาง พลางสลาย หายวายวับ
เริ่มคว้าจับ ปรับความหวัง อย่างมุ่งมั่น
เริ่มมองฟ้าเป็นสีฟ้า... อย่างที่ใครเขามองกัน
ทุกๆวัน...มีสีสัน...อย่างที่ควร
เดินมาไกล...จนใจ...ไร้ทิศทาง
ระยะเวลาที่ใช้ระหว่างทาง....ใช้ทบทวน
หยิบตัวเองออกมา...จากจุดที่ไม่ควร
ใจเริ่มประมวล...ให้ใคร่ครวญ...กระบวนใจ
กำลังใจจากกลอนไทยไม่เคยห่าง
ไม่เคยจางหว่างใจไม่หวั่นไหว
ยังเป็นพื้นที่ที่แสนดีที่ฮีลใจ
รักที่มากมายทุกกำลังใจ...ทำได้เพียงกล่าวขอบคุณ
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
