
ยามที่ใจอ่อนล้า...พาครุ่นคิด
ให้ไร้ทิศ...จิตไม่ว่าง...อย่างเคว้งคว้าง
ยากจะเอ่ย...เผยออกไป...ไร้ทิศทาง
ให้จ่มดิ่ง...ลึกสุดทาง...ใช่เรื่องจริง
มีสิ่งหนึ่ง สิ่งเดียว ที่ยังอยู่
สำนึกรู้ รู้จัก รักบางสิ่ง
มองตัวตน คนตรงหน้า อย่าละทิ้ง
แม้ความเดียวดายจะเป็นความจริง...แต่ก็เป็นความจริงที่ต้องยอมรับมัน





ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า