.jpg)
รสวลีตรึงตรากว่าใดหวาน
หวั่นลมปราณสะบั้นร้าวรานเอ๋ย
โอ้...ผกากลีบช้ำลมรำเพย
คนโน้มเชยช้ำดอกเพียงหลอกลวง
ควรหรือเทียมเทียบค่ามาลัยร้อย
หากลืมสร้อยกานท์หม่นแห่งคนหวง
และรักคล้องใจซึ้งเพียงหนึ่งดวง
หวิวหวาดทรวงหมดค่าเฉกมาลี
"เพียงคำเดียวคำนั้น รังสรรค์ฝาก"* (โซเซอะเซอ)
หยั่งลึกรากถอนต้องพบหมองศรี
สิ้นน้ำใจเมตตาเลิกพาที
แม้นมีกี่ชีวิตจิตย่อมตรม
ด้วยมาลัยลิขิตประดิษฐ์ถ้อย
ประหนึ่งสร้อยทองสูรย์ปูนแสงสม
ประหวั่นว่าฝันตื่นอาจคืนคม-
อุโฆษลมปากตัวแค่ชั่วคราว
หากเหลื่อมรอยมิตรของทั้งสองจิต-
เชื่อมโลกชิด...แหลกผงคงโพลนขาว-
ดุจน้ำแข็งปรกจินต์เป็นหินวาว
ครามองดาวจันทร์~เบียด...คงเสียดใจ
เสมือนคราวอดีตอกซีดหมอง
มิเปิดช่องพิสูจน์คำพูดไหน
กลับค้างคาถมเพียบแต่เงียบไว้
โชคดีไม่ชิงตัดภพขาดลง
หลงคำสาส์นไร้เสียงถึงเพียงนี้
ชุบชีวี ฤา ผลาญเป็นถ่านผง
มิอยากซ้ำวงวัฏกระหวัดปลง
โปรดซื่อตรงใจชั่ง "ชัง" หรือ "รัก"
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
