ลมโชยพัด โบกสะบัด กัดกินใจ
หนาวเหน็บไซร้ ไร้วิงวอน สะท้อนเสียง
ผ่านปลายไม้ ระรานใบ ไร้หลบเลี่ยง
ใจรู้เพียง เสี่ยงฤดู วิญญูรอน
เสียงหวีดวิ้ว ปลิวตามลม ตรมตรอมเปล่า
ลมพัดราว กรีดเลือดเนื้อ เกลือเจือซ่อน
ให้เจ็บแสบ แปลบแปล๊บแปล้บ แอบอ้อนวอน
ความซับซ้อน กร่อนดวงใจ ให้คลุกคลาน
ความน่ากลัว สลัวไกล ไร้จุดปลาย
ไร้ที่หมาย ปลายถนน แห่งความทรมาน
จุดที่น่ากลัว ที่เปลี่ยนไป ในทุกๆเส้นทางที่ผ่าน
จุดที่หวาดกลัวแม้กระทั่งฤดูกาล....หรือแค่พันธนาการทางจิตใจ?
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
