แสงแดดยามเช้า กระทบหมอกพราว ราวสดใส
แต่แล้วทำไม ในใจสลัว มัวหม่นหดหู่
ผ่านหลายเวลา น่าจะดีบ้าง น่าจะเรียนรู้
เป็นการต่อสู้ ที่ดูยาวนาน กับตัวฉันเอง
ลมหนาวมาแล้ว ไม่แผ่วลงบ้าง ทางที่เหน็บหนาว
เดินด้วยเท้าเปล่า รองเท้าที่หาย ให้คว้างให้เคว้ง
แล้วทำไม ใจถึงกลวงเปล่า ไม่เป็นตัวเอง
แค่ความสุข?แค่นั้นเอง? ...ใยต้องเกรงกลัว?
แล้วทำไม ใจฉัน มันถึงโง่งม
ปล่อยใจให้จม ดิ่งลง อย่างเห็นแก่ตัว
แล้วทำไม ใจยังคงวิ่งวน บนความหวาดกลัว
แต่แม้จะรู้ตัว ก็ยังกลัวการเป็นคนที่ทุกข์น้อยลง...อยู่ดี
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
