(ผมมอบให้ท่านลุงนะครับ)
๐เศษเสี้ยวแค่นแก่นเกล็ดเมล็ดหนึ่ง
กระเทาะพึงเผาะผล็อยพล่อยเป็นผง
เถ้าธุลีศรีซังผลุบพังลง
กลายเป็นหงส์เหินเหาะเพราะครูพา
๐รดรากแก้วแน่วแน่นไม่แคลนเคลื่อน
ผ่านคืนเดือนเด่นจรสซึ่งยศฐา
เตาะแตะต้อยค่อยขมังคลังวิชา
ก็ครูบาบริบาลประทานธัญ
๐จึงมิเคยคิดค่อนคำสอนศรี
ทุกราตรีทิวาไหว้ครูไว้ขวัญ
ทรัพย์สินสร้างสล้างเลื่องกระเดื่องพรรณ
เพราะครูบรรจงจิตรลิขิตมาฯ
จิตร (น.)=การระบายสี, การวาดเขียน
(ว.)=งดงาม, สดใส
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
