จิตมนุษย์ประภัสสรดั่งท้องฟ้า
ยามเมฆามาเยือนจึงเหมือนหม่น
อวิชชาพาให้ใจปวงชน
ดั่งถูกดลด้วยกิเลสเป็นเปรตมาร
การอภัยให้กันนั้นดีเลิศ
จิตประเสริฐส่องแสงแห่งสุขสานต์
เพื่อผู้ผิดเพ่งพิศใช้พิจารณ์
ดุจสายธารหลั่งลงตรงเปลวเพลิง
เชิญเล่าสู่กันฟังเหมือนดั่งว่า
เห็นด้วยตาบอกต่ออย่าพอเพิ่ง
อย่างน้อยได้สร้างสรรค์ความบันเทิง
ด้วยชั้นเชิงแห่งผู้ที่รู้จริง
ใครจะว่าอย่างไรช่างใครเขา
ถามตัวเราดีกว่าว่าแน่นิ่ง
จุดมุ่งหมายคลายเหงาเข้าอุ่นอิง
อย่าประวิงอาวรณ์ อย่าอ่อนแอ
“ไพร พนาวัลย์”
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
