ตัณหาราคะล้วน มากมี
เจ็บจิตสะกิดที ระห้อย
ยามรักมักสุขี จริงเอ่ย
เกินกว่าจักเศร้าสร้อย ทิ่มทั้งนัยตา
ยามชังนั่งอยู่ใกล้ ฤๅถาม
เหมือนดั่งดังนางราม บ่รู้
ปัญญาก็เป็นตาม จิตสั่ง
มุทะลุดุผู้ อื่นนั้นระอา
หันมาเตือนเพื่อนพ้อง จงฟัง
รักดั่งโคถึกขัง เผ่นสู้
มิสมข่มจิตพัง ชนดะ
คิดถี่ถ้วนควรกู้ ยับยั้งเถิดใจ
พันทอง
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
