เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา - - ที่จับปากกาบ้างเป็นบางครั้ง
อ่านบทกลอนที่เขียนเองให้ต้นหญ้าฟัง . .. ในวันฟ้าเหงา
บันทึกความคิดถึงไว้ในกระดาษเปล่า
พับเป็นจรวดร่อนไปไม่ถึงดวงดาว . .. ก็ตกลงมา
ความรู้สึกซึ่งอยากเล่าให้ใครสักคนฟัง
ทำไมมันยากจังนะท้องฟ้า
ความคิดถึงที่ส่งไปไม่ถึงไหน . . คงเป็นเพราะกระดาษที่เขียนกลอนไว้ ~ หนักน้ำตา
ไร้น้ำตาลตั้งแต่บรรทัดแรกจนบรรทัดสุดท้ายของหน้า . .
ก็เพราะความหวานเดียวที่ไขว่คว้า . .. เขาไม่กลับมา . . แล้วนั่นเอง~*
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
