ถึงน้องใหม่ๆทุกท่านครับ

(ผมเองก็ไม่ได้เป็นสมาชิกอาวุโสเก่าแก่แต่ประการใดครับ อยู่ก็เพียงหนึ่งปี, จริงๆจังๆก็เพียงหกเดือน แต่กระผมเห็นท่านมาใหม่หลายๆท่านเกิดความท้อใจแล้วหายหน้าหายตา ทั้งๆที่งานมิได้ขี้ริ้วขี้เหร่แต่ประการใดเลย นับว่าดีกว่าผมตอนหัดแต่งใหม่ๆอีกมากเลยครับ จึงใจหายหากใครจะจากห้องนี้ไป เพราะผมก็อยู่แต่ห้องนี้เพียงห้องเดียว การขาดนักกลอนดีๆ ฝีมือผมมันก็จะพัฒนาช้าไปอีก(ก็อาศัยเพื่อนๆน่ะแหละครับคอยแนะนำ) ขอได้โปรดกลับมาวาดลวดลาย มาเปล่งประกายกันเถิดครับ มาให้กระผมได้รื่มรมย์อีกเถิดครับ โปรดอย่าทิ้งมิตรให้เดียวดายเลยครับท่าน)

กัลยาณมิตรอยู่ห้วง หนใด ฤๅพ่อ
กลับคฤหาสน์เราไว อย่าลี้
ผู้น้อยร่ำรอใจ จดจ่อ นาแม่
มาพักผ่อนบ้านนี้ ณ บ้านหลังเดิม

มาหยดเยิ้มเพิ่มเคลิ้ม ครวญคำ
จนว่าพรึบกระพริบพรำ ผ่องพริ้ง
ร้อยระยิบระยับรำ รสรจิต
มอบรักอย่าหักทิ้ง ดั่งไร้ความหลัง

ท่านว่าหยั่งสมุทรนั้น ยากถึง
หย่อนเชือกเช้าเย็นพึง วัดได้
ใจคนแคบกว้างขึง เชือกวัด ได้ฤๅ
ร้อยแม่พันพ่อไซร้ ยากให้ใจเดียว

เลี้ยวรถจรดบ้าน เดิมเทอญ
เหนื่อยท่องที่อื่นเชิญ กลับบ้าน
แปลกถิ่นหมิ่นหมางเดิน ตกหล่ม
แดนพี่ดินน้องสะอ้าน กระเถิบได้สบายบรื๋อ เอ้อ..จริงว่ะ