ไม่อยากมีเธอเป็นเพื่อนเลยจริงๆ
เพราะเพื่อนหญิงของฉันนั้นมีไม่มาก
แต่คนพิเศษมี่ฉันยอมรับกลับทำใจลำบาก
ด้วยไม่อยากเสียความรู้สึกเพราะใจจริงลึกๆนั้น ฉันไม่มีใคร
เธอต้องการคบฉันเพียงเพื่อนคนหนึ่งของคนรักเพื่อนอย่างเธอ
จึงพูดอยู่เสมอว่า "ก็เราเป็นเพื่อนกัน"ไม่ว่าวันไหนๆ
เธอมีค่ามากกว่าเพื่อน แต่ก็เฝ้าเตือนจิตใจ
ถึงจะอย่างไร พูดไม่ได้ว่า"ฉันรักเธอ" เพราะกลัวจะเจอใบหน้าเธอที่บึ้งตึง
"ไพร พนาวัลย์"
จึงพูดอยู่เสมอว่า "ก็เราเป็นเพื่อนกัน"ไม่ว่าวันไหนๆ
เธอมีค่ามากกว่าเพื่อน แต่ก็เฝ้าเตือนจิตใจ
ถึงจะอย่างไร พูดไม่ได้ว่า"ฉันรักเธอ" เพราะกลัวจะเจอใบหน้าเธอที่บึ้งตึง
"ไพร พนาวัลย์"
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
