

๐ พุ่มดาวพราวพร่างพร้อย พร้อมพรู
ในท่ามยามอณู เนิ่นนั้น
แลเล็งเพ่งพิศดู ดาวเด่น ดวงเอย
กลับชัดตระหวัดชั้น หวั่นร้ายในที
๐ เมื่อดาวเกิดดับคว้าง กลางคัน
ด้วยฤทธิ์สิทธิ์แสงจันทร์ แจ่มจี้
ตระหนกตกใจพลัน เกิดพล่าน มานนอ
ระยับกลับหลบลี้ นี่ไซร้ใจดาว
๐ ฤาชังคนฝั่งนิ้ ที่แล
จึ่งซ่อนก้อนดวงแด ดิบไว้
ไร้เอื้อนช่างเชือนแช เฉยจิต ปิดฤา
วอนชื่นคืนดั่งไคล้ ก่อนนี้ที่เคย
๐ หรือต้องร้องพร่ำเพ้อ จึงพอ
ดาวเด่นถึงคืนทอ ทาบฟ้า
จักเซ่นเช่นว่านอ แล้วนั่น นวลเอย
เนตรหลั่งไหลอาบหล้า เพื่ออ้อนย้อนคืน ฯ






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า