แก้วลืมคอน

มองหมู่ดาว วาววับ ประดับฟ้า
คิดถึงหน้า นงราม ทรามสมร
ดึกป่านนี้ โฉมยง คงเข้านอน
เธอหนุนหมอน หรือหนุน อกอุ่นใคร

               ลืมอดีต สิ้นแล้ว ฤาแก้วเอ๋ย
ชายที่เคย อิงแอบ แนบชิดใกล้
ก่อนเธออ้อน ว่าหวง เท่าดวงใจ
แล้วไฉน หันเหียน เปลี่ยนชิงชัง

               สลัดคราบ นงคราญ สาวบ้านทุ่ง
ไปหลงกรุง ปลาบปลื้ม ลืมความหลัง
เหมือนวิหค ทิ้งคอน จรจากรัง
เลิกอินัง-ขังขอบ แม้ครอบครัว

               เบื่อน้ำพริก ปลาเจ่า ถ้วยเก่าก่อน
อนาทร ห่างเหิน เมินลูก,ผัว
ขาดสติ ยั้งคิด จิตเมามัว
ยอมปล่อยตัว ปล่อยใจ มิไตร่ตรอง

               ไม่รับรู้ สิหนา ว่าฉันเจ็บ
ทุกข์เกินเก็บ อารมณ์ ข่มเศร้าหมอง
ยิ่งคิดยิ่ง ชอกช้ำ น้ำตานอง
ชาวบ้านจ้อง ติฉิน กล่าวนินทา

               ไปดีเถิด ฉันอภัย ให้เสมอ
ขอเพียงเธอ สุขสันต์ ไร้ปัญหา
พบคู่ครอง คนใหม่ ใจเมตตา
ฉันก็พลอย โมทนา สาธุการ

สุนทรวิทย์