ได้แต่ตรม

หิ่งห้อย พร้อยพลาม วามวิจิตร
      แสงนิด แสงน้อย ร้อยเป็นหนึ่ง
      เรืองรอง ผ่องพริ้ม ว่อนริมบึง
      เคล้นคลึง ทึ้งหา โลกราตรี

                     บนไม้ เค้าโมง ยืนโคลงหัว
    ทรงตัว ตาวาว ราวภูตผี
      จันทร จรหาย ในเมฆี
      ปฐพี ยะเยียบ ฟ้าเงียบงัน

           ปะรำ คร่ำคร่า ผ้าใบขาด
      ฉันวาด วิมาน ผ่านเพ้อฝัน
      คนรัก ที่ไกล ไปนานวัน
      จงหัน กลับมา อาทรเทอญ

               โอหนอ คืนค่ำ อันดำมืด
      จืดชืด ด้วยนาง เธอห่างเหิน
      หัวใจ สิหวัง ยังดำเนิน
      เผชิญ ทุกข์ล้ำ คงจำทน

   หิ่งห้อย พร้อยพลาม วามวิศิษฏ์
      เพ่งพิศ คิดทวน มิถ้วนหน
      วันวาน สองเรา เคล้าคู่ยล
      บัดดล ไฉน เลิกไยดี

   ฉันเพียง ชาวป่า อนาถา
      ชีวา ขัดสน หม่นราศี
      เขารัก ถือว่า เขาปรานี
    เขาหนี เขาหน่าย ได้แต่ตรม