.jpg)
๐ ขอ..สองประการ ๐
๐
หากความเหงาคือเงื่อนมัดเรือนร่าง
ฉันคงคว้างทางแน่แก้มิได้
ด้วยบ่วงเหงาเข้าพันยันห้วงใจ
แก้เพียงไร..คงรัดมัดเช่นเดิม
๐
เมื่อความห่างสร้างเส้นเป็นสายว่าว
เริ่มทอดยาวลอยลมผสมเสริม
ความว่างเปล่าเท่านั้นที่หมั่นเติม
ในรอยเพิ่มแห่งรางความห่างกัน
๐
เอื้อมมือคว้าเพียรไขว่..ได้ความเงียบ
พร้อมน้ำแข็งเย็นเฉียบ..เสียบ..อกฉัน
ทั้งยะเยือกทั้งยวนชวนจาบัลย์
ประดุจควันคว้าไว้ได้เพียงลม
๐
ลมแผ่วแผ่ว..จากใจไร้ไออุ่น
คนเคยคุ้นทำขื่นสะอื้นขม
จากไปแล้ว..มิลาน้ำตาตรม
ปล่อยรักเก่าเราจมอยู่หล่มทรวง
๐
แต่กระนั้นในใจที่ใกล้วาตย์
ยังหมายมาดมุ่งหวังดั่งเคยหวง
สั่งคำลาฝากฝนถึงคนลวง
ให้เธอควงเขานั้นนิรันดร์ไป
๐
อีกประการมานว่าถ้าฉันนี้
เกิดกี่ที่กี่พงษ์อสงไขย
อย่าได้เจอ..เธอแม้หน..คนหลายใจ
ที่ทิ้งให้ ฉันทน บนพันธนา...(การ)
(แสลง.......ใจ)
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
