สักวา ลมฝุ่นหมุนกรรโชก
สะบัดโบกโยกไปไม่เห็นหน้า
จนหัวหูหม่นแดงทะแยงตา
พสุธามืดมัวไปทั่วแดน
ธรรมชาติโหดร้ายดั่งหมายขวัญ
เคยสุขสันต์ในเมืองรุ่งเรืองแสน
พออยู่กลางผืนทรายคล้ายโดนแบน
สิ่งทดแทนคือได้ทุน..เพราะฝุ่นเอย
"ปรางค์ สามยอด"
สักวาลุงปรางค์อยู่ห่างบ้าน
ลมฝุ่นผ่านบังตาพาไม่เห็น
ซ้ำกรรโชกโหมเข้าทั้งเช้าเย็น
จึงจำเป็นต้องทนลำบนกาย
อยู่ทางโน้นสุขใจไหมลุงครับ
เมื่อไรกลับสู่บ้านที่ท่านหาย
คงโดดเดี่ยวเปลี่ยวจิตใจเดียวดาย
เดี๋ยวก็หายผมรู้สู้สู้เอย
บัณฑิตเมืองสิงห์
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
