ตาละห้อยลอยหาปลากระป๋อง
แต่คงต้องมองเก้อชะเง้อหาย
ปลากระป๋องบนชั้นร้านคุณยาย
ได้แค่สายตาละห้อยชะม้อยมอง

ตาชะม้อย..คอยส่อง..มองต้นทาง
ยกมือพลาง..ชูนิ้ว..วิ๊ว!!เต็มที่
ไม่ต้องห่วง..ทางโล่ง..สะดวกดี
เชิญคุณพี่..สายใย..จิ๊กได้เลย...อิอิ

ไม่มีมือมีไม้เหมือนใครเขา
ต้องก้มหน้าตาละห้อยน้อยใจเรา
ร้องเบาเบา หงิง หงิง แล้ว วิ่งไป....อิ อิ...







ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า