
วันเวลาพาผ่าน...นานเพียงไหน
หากแต่ใจไม่ผ่านพ้นจากวันก่อน
ยังคำนึงถึงวันจากในอาวร
กึ่งสะท้อนความเศร้าอันร้าวราน
หมดหวังที่...จะไปต่อวันพรุ่งนี้
ปรารถนาเพียงมี...ปาฏิหาริย์
อยากได้พบพูดคุยเหมือนวันวาน
ในห้วงกาลฝันถึง...ไม่จากลา
ความคิดถึงเดินทางอย่างเปล่าเปลี่ยว
ฉันผู้เดียวเหลียวมองกลับอย่างโหยหา
"การลืมเลือน" ไม่อยากพบเลยสักครา
ยังหวังว่า...จะไม่ลืมตลอดไป.






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า