
แต่ทว่ายามใด....เมื่อได้รัก
ยามนั้นย่อมตระหนัก...ใช่ความเผลอ
รักที่เราเฝ้ากอดก่าย...ร่างกายเธอ
ช่วงเวลาพาฝันเพ้อ...แสนอำไพ
มีจังหวะรักมาก..มิอยากจบ
กับจังหวะ...มิอยากพบความอ่อนไหว
"รัก"ที่เคยจินตนาพาห่างไกล
กลับต้องมาชดใช้...ความสัมพันธ์
เหมือนหมายปองครองคู่มิเหมาะสม
"รัก"จึงพลอยสะดุดล้มทั้งเธอ-ฉัน
แม้ว่าความบาดเจ็บไม่เท่ากัน
แต่ก็เจ็บ..เพราะรักนั้นขนานใจ
เราเป็นทั้งผู้ร้ายและพระเอก
ตามปัจเจกเวลา...พาขานไข
สองบทบาท...เรื่องเดียวกัน...แต่ห่างไกล
รักที่ใช่....และไม่รัก....ไม่ห่างเลย.
⌒☆ ❉ * ¤°.。.☆⌒☆ ❉ * ¤°.。.☆⌒





ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า