[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[พันแสง]

วัสสาสมัย

เฝ้ารอคอยดวงมาส  ที่คลาดแคล้ว
ไม่เห็นแววฉายส่อง  บนท้องสรวง
ไม่มีเดือนประดับจิต  นิมิตลวง
เจ็บเหมือนบ่วงแร้วบาด  เจียนขาดใจ

ปลายพรรษาฟ้าคล้ำ  ดูช้ำหม่น
เช่นอกคนมัวหมอง  ไม่ผ่องใส
สิ้นฤดูฝนพรำ  ฟ้าอำไพ
แต่ภายในจิตคน  มืดมนนัก

จากเช้าสายบ่ายคล้อย  ทยอยค่ำ
ฝนกระหน่ำรินร่วง  อย่างหน่วงหนัก
ย่อมยากทนช้ำชอก  แล้วดอกรัก
จึงลาขั้วหล่นหัก  เกินจักทาน

เย็นเยียบเพียบอกแล้ว----รอนรอน
ยามย่ำพลบทินกร--------หลีกฟ้า
ใจสิยิ่งอาวรณ์-----------ยามห่าง
ยังห่วงเจ้าจักว้า---------เหว่ซ้ำกำศรวล

ลมครวญนภครั่นครื้น-----ครืนคราง
มวลเมฆปิดนภางค์-------หม่นคล้ำ
เพ็ญเดือนก็เลือนราง-----พรางซ่อน
ลอยหลบดวงดุจย้ำ------อย่าคว้าศศิน

พิรุณพรำค่ำคล้อย-------โปรยปราย
คงชะดอกไม้ราย--------ดื่นพื้น
วันพรุ่งเมื่อฟ้าพราย------ระเรื่อ
ฤๅอาจหยัดดอกฟื้น------ชีพพร้อมหอมหวน

อาลัยรักหักร้าง---------รากอ
ยังอยู่แต่โคนตอ--------ผุแห้ง
เคยชูช่อพะนอ---------ลมรื่น
มาบัดนี้ร้างแล้ง--------เหือดน้ำใจหาย

ฝนพรำผิฉ่ำฟ้า--------นองดิน
นองเอ่อจวนบ่าริน-----หลากล้น
นองในอกพังภินท์-----นับเนิ่นนานเนอ
คืออัสสุชลท้น--------ท่วมแม้ชีพสลาย

รอคอยรอยรูปร้าง-----แรมรา
คืนดับแรมจันทรา-----หลบเร้น
เวียนวันย่อมวนมา-----เพ็ญแจ่ม
ยังแต่เพ็ญใจเว้น------อกเรื้อเปลี่ยวเหงา

พันแสง
ที่มา
https://pagysunthon.blogspot.com/2026/09/blog-post.html