นิราศไปสุพรรณบุรี โคลงดั้น

ศรีสวัสดิ์พระอยู่เกล้า เกศา
รงงแผ่นดินดาลทัง ฟากฟ้า
รงงคนสัตวสาขี สบสิ่ง
รังรักษ์ทั้งนั้นข้า กราบถวาย

อยุธยายศยิ่งฟ้า เฟือนดิน
เรืองสุพรรณพรายฉาย เฉิดแจ้ง
อยาพักว่าเมืองอินทร พรหมเมศ
เรืองรัตนแก้วแกล้วแกล้ง กลอกแสง

ร้อยแสนคนเทศทั้ง คนไท ท่วมแฮ
ยังพิมานจอมแทง เทิดง้ำ
ยังรูปพระศรีไตร ภพรักษ์
เหลืออ่านอ้างคุณล้ำ เลิศเลียว

จากจุฬาลักษณ์ล้ำ เลยมา แม่ฮา
นึกนาถนางเดียวรอย ร่ำไห้
เรียมจากจุฬาลา- ลสลวด เลยนา
นองนาคหน้าบันไท้ ท่านรัง

ปางนี้รอยไห้หวด อกอร แม่แม่
เรียมเร่งระลึกสัง วาศว้า
ระลึกกวดกรศรี สรวมสอด
สองสี่เลาเกี้ยวผ้า ผกผัน

รถยาปล่งแปล้ปลอด รถยาน
เมฆคลี่คลายคลุมครร โภทรฟ้า
มาดลสะพานขาว กษัตริย์ศึก
ถวายยศพระเจ้าหล้า แหล่งไทย

รยมราศรังนึกเนื้อ นางนม แม่แม่
รังนึกพักตราไว แว่นแก้ว
รังนึกเรียบไรผม กันชอบ แล้วแม่
รังนึกสิ้นสิ่งแคล้ว คลาศมา

สงวนงำบให้บอบ กายเกลา
บัวโบษเอนหลังหา พี่พ้อง
สงวนงำกวดกันเภา โลมโลจน
โลมโลจนไล้ท้องน้อง แนบหลัง

เสียใจเจียรเจ้าโบษ บัวชา พี่เอย
เรียมทอดทังสองตา สอดหล้า
ดลเทพสิรินทรา ลัยเลิศ
โรงหัดเด็กน้อยหน้า หนุ่มหนู

แม่เรียนประเสริฐรู้ แสนกล
กลสดับกลดูกล อ่านอ้อย
กลเจรียงอีกกลดน ตรีพาทย์ พิณนา
ใครหัดสอนหน้าช้อย แช่มให้ชาญการ

มาสำราลราษฎร์ร้อน ใจจน
ใจราษฎร์สำราลปรา โมทย์แล้ว
ใจเรียมร่ำรนหา แหนนาถ
ในก่งกรอ้าแก้ว แก่กู

แขนสองดายเท้าราช ดำเนิร แล้วแม่
เลงรถยาดูยาว ยื่นเย้อ
มาเจียรกำจัดเขิน ขืนขัด
ขืนขาดไร้น้องเพ้อ พร่ำหา

เยียมาปิ่นเกล้ากลัด กลางทรวง
เรียมร่ำบนเทพา แผ่นฟ้า
เรียมร่ำเรียกเชิญดวง ดาราศ จันทรนา
ขอข่าวน้องข้าเท้อญ ท่านชาญ

ดาวเดือนเทพเจ้างาด งดคำ ขอบนา
มาลุอารามสถาน ไก่เตี้ย
ดลตาหลิ่งชันจำ ตาหลิ่ง
ตาหลั่งน้ำหน้าเหงี้ย เหงื่อไหล

เรียมนาศนอนนิ่งเท้า บางกรวย
กรวยเกรียบกรมไกรแสง ส่องแผ้ว
ถนัดดั่งนาถทรงตรวย เชิงชอบ ชมแฮ
ในอกอรแก้วไหม้ หม่นตรม

ลุลาดหลุมแก้วหอบ หายหวง แม่แม่
ขุมขุดใครใดจม แก่นแก้ว
ลุดลลาดบัวหลวง บัวโบษ
ผายกลีบขาวแผ้วจ้อย แจกจอม

ลุหนองบัวสร้อยโสด โศกา
วัดปทุมวันดอม เด่นดั้ง
นึกปางเมื่อราเอา บงกช
ถวายเสด็จพระเจ้าทั้ง แผ่นไตร

เยียมานาเข้าสด สีขยว
เข้าสุกเหลืองไขจอม จ่ายเข้า
ขยวอกพี่ตวงขยว ขยวก่ำ เกินแฮ
ถวิลนาถนางน้องเหน้า หนุ่มหน้าบววจันทร์

แลเลงเกล้าเข้าข่ำ ขยวเหลือง
คือสุพรรณเจิมจอม จิ่มเกล้า
นึกนางทัดทองเรือง กรวมเกศ
นึกเกศนึกเกี้ยวเจ้า ใส่สรวม

ลุวัดจรเข้เลศ ไล่แล
ลุที่คลองโมงบวม บอบช้ำ
เห็นคลองหลักชัยแปร เปรคด
นึกคดกรุงเทพล้ำ คดใด

ลุดลนาน้อยอด ใจคนึง
ยังพ่อยางสีใส สุทธสร้อย
ยางโบยบัตรบินถึง เงาทุ่ม
หาเพื่อนยางน้อยน้อย เสพสันต

ขาวยางฤๅพ้ยงหนุ่ม นางเภา พี่นา
ใสสุทธอยาหาอัน โทษร้าย
ยางเสพเร่งเรียมเมา มัวมืด
ฤๅฤดูกามคล้าย เคลื่อนมา

จยนนางนานให้จืด ใจกรม
ถึงด่านโคกครามลา ล่องแคล้ว
สิ้นเสร็จสบสถานสม- บูรณบท แล้วแฮ
มาสุพรรณแล้วแก้ว จักคืน

-

บาทกุญชรหมดนี้ เรารัง
ปางเมื่อแหหืนกรุง เทพไท้
อาดิเกศวาหวัง ประโยชน์
จึงจับแต่งร้อยไว้ แก่ตน

อันใดทูรโทษข้า ขอเชิญ
ปราชญกวีเติมกล ชอบให้
อันดีสรเสริญเรา เราขอบ ใจนา
ฉันท์สิ่งน้อยนี้ใส้ ใช่รื้อคำครู