เมื่อโลกทิ้งเธอไว้ข้างหลัง
การที่ต้องเดินลำพัง . .. จึงเหนื่อยล้า
ไร้มือยื่นกุมจับ . .. เพียงมือตัวเองซับน้ำตา
ฉันทำได้แค่เฝ้ามองอย่างห่วงหา .. .
. . ไม่กล้าก้าวข้ามความสันพันธ์เส้นบาง
เมื่ออนาคตยาวไกลเธอมองไม่เห็น
จึงซุกซ่อนเงาหลบเร้น . .. จากทุกสิ่งอย่าง
ได้ไหม? แม้ไม่มีที่ตรงนั้นให้ฉันเดินร่วมทาง
ช่วงที่มีแต่ความอ้างว้าง . ..
แค่จำตัวเองที่เคยเข้มแข็งได้บ้าง . .. ก็พอ~*
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
