.jpg)
| คิดถึง.....สมัยยังเรียน อาชีวะ ชีวิตวัยรุ่นสะเปะสะปะไปซะทุกเรื่อง แสวงหา...การใช้ชีวิตในสังคมเมือง อยากเห็นความรุ่งเรือง...ว่าเป็นเช่นไร เครื่องพิมพ์ดีด....ตัวเก่า จับวางนิ้วเราให้จดจำ...ท่านั้นไว้ วันหนึ่ง...หากว่าเราได้ก้าวออกไป อย่างน้อย...จะได้มีอะไรๆให้พกติดตัว สังคม....แห่งแสงสี สวยบาดตาในยามราตรี...ที่...ไฟสลัว โลกภายนอก....ไม่ได้น่ากลัว แต่ที่หมองมัวคือ "สายตา"เราที่เฝ้ามอง ยังจับแป้นพิมพ์ดีด...ไว้ให้มั่น และเดินถือมันไปทั่ว...แม้นสายตาใครจะจับจ้อง "คุณค่า"ที่ฉันถือคือสิ่งที่พวกคุณหมายปอง ทั้งที่แท้จริงแล้ว.."เจ้าของ"..ต่างหากที่ใช้มัน. PIKuL |
 สมัยเรียนพาณิชย์ติดแต่งหน้า ผิวหน้าสีปากสีดวงตา....ก็ใช่ฉัน แต่แขนกับคอนี่สิ....ของผู้ใดกัน เครื่องเขียนน่ารัก~พวงกุญแจซานริโอ้สารพัน....ห้อยเป็นพวง ชอบแวะไปหาเพื่อนที่เรียนเทคนิคและสารพัดช่าง หวังผลว่าจะได้ผู้ติดมือมาบ้าง...ให้ห่วงหวง แต่คนสวยมักอาภัพรักอับดวง จึงอ้างว่าที่ไร้คนควงเพราะหวงความโสด...โปรดเข้าใจ เลือกสาขาบัญชีแบบงงงงคนหลงทิศ แบบว่าเรียนเก่งคณิต....สมองใส ขนาดว่าเรียนๆ เล่นๆ แอบหลับยังเข้าใจ พิมพ์ดีดก็คล่องว่องไว....ไปแข่งที่ไหนก็คว้าเหรียญมาครอบครอง นี่ไม่ได้มาขิงสาวอาชีวะหรอกนะ แค่เล่าอดีตให้ฟังน่ะ เรื่องเบาสมอง จบ ปวช. แล้วไปต่ออีกสายที่หมายปอง แต่สิ่งที่เรียนรู้มาทั้งผอง~ต่อยอดให้มีมุมมองที่กว้างไกล ชีวิตก็เหมือนภาพจิกซอว์ แต่ละตัวค่อยค่อยต่อเป็นภาพใหญ่ ล้มเหลว ผิดพลาดบ้าง เรียนรู้ไป เติบโตงอกงามไปตามวัย....เรียนรู้และเริ่มใหม่ได้ทุกวัน กัลมลี* สาวพาณิชย์จิตแจ่มใส |
| เส้นทางการเรียนนั้น...ค่อนข้างหลากหลาย สายสามัญ วิทย์-คณิตย์ คือสถิตร่างฉัน แต่เรียนไม่เก่งหรอกนะ....เพราะเอาแต่เล่นทุกวัน เป็นช่วงที่ความผูกพันธ์ระหว่าง"เพื่อน"นั้นกำลังเบ่งบาน จึงได้มาสานต่อที่วิทยาลัยเทคนิค สองปีติดๆ...เรียนจนหน้าม้าน แต่เป็นสองปีที่....ตั้งใจทุกกิจการ เพื่อค้นหา"บ้านในใจ"ของตนเอง เป็นสองปีที่.......ลองทุกอย่าง เพื่ออยากรู้ว่า เราทำอะไรได้บ้าง...แม้ไม่ใช่คนเก่ง จึงค้นพบความหมาย....อย่างหนึ่งด้วยตนเอง ว่าทุกบทเพลงของชีวิต...เราสามารถที่จะสร้างมันขึ้นมา ไม่มีอะไรที่เราจะทำไม่ได้... หากอยู่ที่ว่าใจไตร่ตรองแล้วในภายหน้า เราสามารถเลือกสิ่งหนึ่งเพื่อสละเวลา ทุ่มเทไปจนกว่า จะได้ออกดอกออกผลงอกเงย เป็นสองปีที่...ก้าวขึ้นมาเป็นผู้เลือก ใช้เวลากระเทาะเปลือกความคิด...มินิ่งเฉย กว่าจะจัดการองค์ประกอบของชีวิตที่คุ้นเคย เวลาก็ผ่านล่วงเลยไปอีกหลายปี ไม่ง่ายเลยนะชีวิต และก็ไม่คิดว่า....มันจะยากขนาดนี้ หากมองแค่ตัวของเรา...มันก็ง่ายดี หากแต่ว่าเรายังมี...พ่อ แม่ และคนที่รักเราอีกมากมาย การเป็นผู้เลือกจึงมีข้อจำกัด กว่าจะคลี่คลายด้ายที่เกี่ยวรัด...ก็เกือบจะสาย ยังขอบคุณ สองปี....ที่ไม่เคยคิดเสียดาย แม้กว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย... ก็ยังดีกว่าไม่รู้ความหมายสิ่งใดเลย. |
ทุกชีวิตมีข้อจำกัดของมัน คนเราต้องทำบททดสอบเหล่านั้น...จนกว่าคำตอบจะเฉลย การลงมือทำสิ่งที่ยากย่อมดีกว่าไม่ทำอะไรเลย อย่างน้อยก็ยังยืดอกภูมิใจว่าเคย..."พยายาม" ความพยายามอยู่ที่ไหน...ความสำเร็จอาจไม่ได้อยู่ที่นั่น อาจสูญเสียความเชื่อมั่นและเริ่มตั้งคำถาม และโดยที่ไม่ทันรู้ตัว....ก็พบว่ามันผลิดอกออกผลงดงาม คือดอกผลของเมล็ดพันธุ์ประสบการณ์ที่เราก้าวข้าม...อย่างยากเย็น ขอบคุณ "ถ้อยคำที่ฝากไว้" ราวกับว่าวันวานของตัวเองข้างใน...ฉายวนมาให้เห็น ฉันในวันนี้...เดินมาถึงทางแยกที่แตกต่างและลำเค็ญ แต่สามารถตัดสินใจเลือกได้อย่างใจเย็น....เพราะถ้อยคำของเธอ ขอบคุณนะ |
| เพราะคนสุดท้ายคือ"เธอ" ที่ "เลือก"เส้นทางนั้น วารวันที่ผันผ่านมา...ล้วนไม่เคยถูกมองข้าม รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ในวันที่เคยพยายาม รวมไปถึงหยาดน้ำตาที่ไม่อาจห้าม...ในยามคำนึง วันนี้เราล้ม...วันหนึ่งเราจะลุกได้ วันนี้อาจดูเหมือนยังห่างไกล ทำได้เพียงการคิดถึง แต่พอพรุ่งนี้...จังหวะมันเดินหน้าไปอีกนิดนึง แม้ยังไปไม่ถึง...แต่มันก็ใกล้กว่าเมื่อวาน ความสำคัญ...ไม่ได้อยู่ที่เส้นทางหรอกนะ หรือเรากำลังพบกับอะไรบ้างยามก้าวผ่าน ความสำคัญอันดับหนึ่ง...คือ "ตนเอง" ตลอดกาล เป็นเราที่คอยหว่านเมล็ดพันธุ์... .......ตลอดเส้นทางเดินที่ผ่านมา....... ลองหันกลับไปมองสิว่า.....เมล็ดพันธุ์เหล่านั้นเติบโตเช่นไร รักนะ จุ๊บๆ |
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
