ผ่าน การจากลา
หลับนาน?
แดดสีทองย้อมสู่เรณูฝน
สายลมโน้มช่อจนหล่นพรายพร่า
ฟังหยดน้ำหล่นดังบนหลังคา
เหลือบมองนาฬิกา หลายนาที
ความครุ่นคิดเตลิด เปิดหน้าต่าง
ละอองบางสาดใส่หายใจถี่
ชีวิตจริงภาพฝันพันระวี
ราวกับว่าหลายปี คือ นาทีเดียว
ฉันใช้เวลาว่างพิงข้างฝา
ความรู้สึกตรึงตราคว้ายึดเหนี่ยว
แสงตะวันเหลือนิดสีซีดเซียว
ส่องไม่ถึงใจเสี้ยวผู้เดียวดาย
ทบทวนความจำจางอย่างหมกมุ่น
รอโลกย้อมอรุณกรุ่นแดดฉาย
ถามถึงความห่วงใยในบั้นปลาย
หน้าต่างเริ่มปิดตายอีกหลายบาน
นกอดีตล่องหนรอฝนหยุด
ไร้ซึ่งชุดกันเปียกจึงเรียกขาน
ฉันก็เฝ้าคำนึงถึงวันวาน
หวัง “คุณแค่หลับนานในฝันดี”
ไหนว่าหอมดอกดินแดดกลิ่นหอม
เป็นหนึ่งเดียวพรักพร้อมกล่อมวิถี
แดด, ฝน สร้างรุ้งใหม่ในบทกวี
ปฐพี, ฟ้า จึง เชื่อมถึงกัน
หวัง - คุณแค่หลับนานผ่านเวลา
กรกฎาฝนเคลื่อนตกเตือนฉัน
หน้าต่างยังปิดบังต่อทั้งวัน
ตื่นจากฝันวันใด ค ง ไ ด้ เ จ อ.
บ้านต้นไม้
ฝนชะใบไม้โรยโดยไม่ลา
นกน้ำตาทักทาย ใครมาเก้อ
นับวงปีต้นไม้ไหวละเมอ
เฝ้าฝันเพ้อถึงใครไปไม่ลา
มิรู้รากเบื้องล่างหยั่งถึงไหน
สุขแค่ได้ปีนป่ายไปสูงกว่า
หัวใจดั่งนกเหงาเจ้าน้ำตา
บ้ า น ต้ น ไ ม้ ปีก ล้า นกมาเยือน
พลันได้ยินเสียงใคร ร่ำไห้สะอื้น-
คลอปี่พาทย์ขมขื่นท่ามคืนเคลื่อน
ราวกับแผ่นดินผืนยืนสะเทือน
ดวงตาเปื้อนหยาดใสไม่รู้ตัว
ท่ามพายุกระหน่ำซ้ำมิหยุด
ลำต้นหักกิ่งทรุดใบหลุดขั้ว
คน!! ต้นไม้! หายไปในหมอกมัว
มือสั่นรัววาดวงปีเพิ่มนี่แล้ว.
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
