เพียงใช้ใจไป และให้ใจนำ พร่ำถวิลหา
แต่พอหมดโปร กู่ก้องร้องโห่ โธ่โถโห่ห่า
ใจด้านชินชา แต่ก็ทว่า ไม่กล้าว่าโปรย
มันไม่มีอยู่จริง ในความจริงใจ คงใช่เป็นแน่
คงไร้มิตรแท้ คงแค่ผลาญผ่าน พอใจหาโหย
ให้เจ็บแปลบแปลบ แสบตรงกลางใจ ร่ำไห้เยโยย
เพียงลมโชยโชย ก็แปลบแสบตา พาให้รื้นใจ






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า