ยังไม่สะท้าน ส่านไหว เท่าใจมนุษย์
แม้วาจาว่าไว้ดี...แต่ไม่มีที่สิ้นสุด
ไร้พิกัดปักหมุด...ให้สุดไกลเกินบรรยาย
เชือดเฉือนใจ ให้บาดเจ็บ ให้เก็บจำ
ใช้ทุกคำ จำนรรจา ล้าความหมาย
ต่อหน้ายิ้ม..กลุ้มกริ่มนัย...หมายให้ตาย
เหมือนง่ายดาย...ใช้เพียงลม...ก็จมดิน
จิตใจคนเรา...นับวันยิ่งว่างเปล่า...ยากจะหยั่ง
เศษซากความผูกพันธ์...ที่ผุพัง...ที่ผกผิน
ไร้ซึ่งนิยาม...ไร้ซึ่งความจริง...ไร้ซึ่งยลยิน
ความคาดหวังที่สูญสิ้น...ก็พลันดับ..พลันสิ้นไป
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
