คลาดแคล้วไกล...ไร้ทางคืน...จะฝืนเข็น
คนที่รอ...คนที่ท้อ...เราที่เป็น
ส่วนอีกคน...ไม่รู้ร้อนรู้เย็น...ไม่เคยจะเห็นใจ
เดินกางร่ม...ฝ่าสายฝน...จนถึงจุดหมาย
ระหว่างทางที่ย่างกราย...ก็มองไม่เห็นใครที่ไหน
คนกางร่ม...คนเปียกฝน?...ก็มีแค่ฉันที่เข้าใจ
สายฝนซาแล้ว?...แล้วใจ...เมื่อไหร่จะปล่อยวาง
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
