.jpg)
| กั บ ข้ า ว. . . .เ พี ย ง มื้ อ ห นึ่ ง กลับมีคุณค่าที่ควรนึกถึง...นับครั้งไม่ถ้วน รสสัมผัส..บรรยากาส..สายลม...ที่หอมอบอวล กับน้ำเสียงเชิญชวน...มากินด้วยกันอย่างยินดี อ า ห า ร พื้ น บ้ า น. . . . ร า ค า ถู ก ใส่ในถ้วย จาน ที่เป็นสังกะสี ขันน้ำสีเงินเก่าเก็บ...ผ่านการใช้งานมาหลายปี รูปทรงก้น...ก็บุบบิบบู้บี้...สภาพเกินเยียวยา ตุ่มน้ำเล็กปิดฝาตรงมุมห้อง คือน้ำฝนที่หลั่งนองลงมาจากฟากฟ้า มีความเย็นที่กักเก็บเพียงพอให้...ชื่นใจตลอดเวลา เตรียมทุกอย่างแล้วตั้งวงพร้อมหน้า...อาหารเย็น เสียงคุยกันเจื้อยแจ้ว....ไร้สาระ ต่างปะทะฝึปาก....จิกกัดแบบเล่นๆ "ความอร่อย"...อร่อยแบบที่มันสมควรเป็น ในขณะนั้น...ยังไม่คิดว่าจะเห็น...คุณค่าใด แ ต่ ใ น วั น ที่ . . . . คิ ด ถึ ง รสชาติวันนั้นกับตราตรึงทุกอย่างได้ ตามหา....อาหารเย็น....แบบวันนั้นได้ที่แห่งใด เสาะแสวงหาเท่าไหร่...ก็ยังไม่เคยมี ที่แท้แล้ว...ฉันก็ลืมสิ่งหนึ่ง สิ่งที่คิดถึง...คือบุคคลในเรื่องนี้ คนที่เป็น "จุดศูนย์รวม" เรียกมากินอย่างยินดี ไม่ได้โหยหาจานสังกะสี....แต่เป็นเธอ. |
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
