อุ๊ย! พิกุลปาด
คนที่เธอลุ่มหลงมอบธงขาว
แม้นรวดร้าวมิวางตัวห่างเหิน
ให้เขาเย้ยเยาะหยันล้อกันเพลิน
ด้วยว่าเมิน "รักแท้" ซึ้งแน่ใจ
"สุขของเธอคือเขา..ที่เราเห็น"(กวินพัฒน์)
เราผู้เป็นคนมองเธอหมองไหม้
อยากส่งน้ำเย็นสาดรินราดไป-
ก่อนเพลิงไฟรักร้อนสุมชอนแรง
แต่คนคุยไม่ลึกที่ปรึกษา
จักบากหน้าก็อายเกรงหน่ายแหนง
ทั้งรู้เธอฝืนยิ้ม ~ ยิ่งทิ่มแทง
มองเธอแกล้งหัวเราะทั้งเปราะบาง
อิทธิพลของเขาใหญ่เท่าฟ้า
เราอิจฉาเหลือเกิน...เธอเมินหมาง
อยู่ตรงนี้รอคอยมิปล่อยวาง
อยากอยู่ข้างเคียงกาย "ชายขี้แพ้"
เป็นผู้ชายขี้แพ้แต่แรกเริ่ม
วางประเดิมรักบูดปูดรอยแผล
เป็นคนโง่งี่เง่าเขารังแก
เป็นได้แค่กระโถนโดนเขาทำ
ไม่คู่ควรข้างใครให้ปวดร้าว
มิควรก้าวข้างใครให้ถลำ
อยู่ที่เดิมที่เก่าที่เราจำ
ไม่ตอกย้ำทำตัวกลัวเจ็บนาน
M.
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
