เป็นเพียงชายคนหนึ่งซึ่งพ่ายแพ้
คนอ่อนแอความรักหักสลาย
เหมือนไม่เคยมีเราเฝ้าเสียดาย
ไร้ความหมายสิ้นตัวตนคนอย่างเรา
เป็นคนคุยฆ่าเวลาคราเธอว่าง
เป็นกระถางรองบ่อนตอนเธอเหงา
เป็นเพียงคนเยียวยาพาบรรเทา
เพราะโง่เง่าขี้ขลาดอนาถใจ
สุขของเธอคือรักเขา..ที่เราเห็น
สุขเราเป็นที่ปรึกษาคราเธอใกล้
ทั้งที่รู้ความจริงสิ่งเป็นไป
เธอมีใครไว้อยู่เรารู้ดี
ใกล้แม้เจ็บยังพร้อมยอมเจ็บปวด
ถึงร้าวรวดอย่างไรไม่อาจหนี
อยากจะบอก “รักนะ” ทุกนาที
ชายคนนี้ขี้แพ้อ่อนแอเกิน
กวินพัฒน์
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
