ตะวันเยี่ยมเยือนฟ้าเช่นคราก่อน
บางวันร้อนบางวันแยงแฝงเมฆหมอง
เฉกสุขทุกข์แห่งคนบนครรลอง
ซึ่งจำต้องรู้เรียนปรับเปลี่ยนมัน
วางใจเป็นเช่นฟ้านภากาศ
ธรรมชาติแน่แท้ย่อมแปรผัน
จงเป็นผู้มองเฝ้าอย่างเท่าทัน
ชีวิตสั้นเกินกว่าจมทุกข์ถมใจ
อรุณรุ่งพุ่งแซมเมฆแก้มขาว
เพื่อเธอก้าวอีกหนเริ่มต้นใหม่
หลากร้อยเรื่องวันวานย่อมผ่านไป
แค่จำไว้เป็นบททดสอบพอ






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า